Berichtnavigatie

Pagina 1 van 7212345...Laatste (72) »

Boeken van Titia Liese over Verlaat Verdriet

Verlaat Verdriet kent vele thema’s. Zoveel dat je er gemakkelijk de weg in kwijt raakt.
Waar gaat dit over?
Gaat dit over mij?
Ben ik gek?
Hoe krijg ik orde in de warboel in mijn hoofd?
Hoe vind ik een uitweg uit mijn verdriet? Uit de boosheid? Uit de machteloosheid?

Titia Liese

Titia Liese heeft zich in de afgelopen 25 jaar gespecialiseerd in de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Als geen ander kent en herkent ze de thema’s die bij Verlaat Verdriet-ers spelen.

Website

Niet alleen kent ze de thema’s, ze heeft er ook over geschreven. Een grote en informatieve website www.verlaatverdriet.nu.
Lees deze site, en er gaat een nieuwe wereld voor je open.

Boeken

Een drietal boeken van de hand van Titia Liese, die je laten kennismaken met de gevolgen van jong ouderverlies. Die je inzicht bieden in thema’s die mogelijk ook bij jou spelen. Die je helpen de uitweg te vinden in de warboel in je hoofd.

Gids voor Verlaat Verdriet wijst je de weg in de Verlaat Verdriet-thema’s.

Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek neemt je bij de hand en geeft je (innerlijke) zoektocht structuur. Een boek waar je ook je hulpverlener kennis mee kunt laten maken, zodat jullie samen aan de hand van de opdrachten en de werkbladen veilig aan het werk kunnen.

Teruggaan, om verder te kunnen diept op een eenvoudige en toegankelijke manier thema’s voor je uit en laat je kennismaken met de ervaringen van andere Verlaat Verdriet-ers.

Boeken bestellen

Titia Liese werkt sinds 2015 samen met Heel Nederland Leest/uitgeverij Wedding in Harderwijk.
Gids voor Verlaat Verdriet
Verlaat Verdriet (Ver)Werboek
Teruggaan, om verder te kunnen

Vandaag voor 14 uur besteld, morgen in huis.

De kerstengel en mijn moeder

Herinneringen

‘De kerstengel en mijn moeder’ gaat vooral over herinneringen en herinneren.
Uit mijn eigen ervaring – en uit mijn jarenlange praktijk – weet ik hoe ingewikkeld het thema ‘herinneringen’ en ‘herinneren’ voor Verlaat Verdriet-ers kan zijn.
Wat is waar.
Wat is niet waar.
Klopt het wat ik denk.
Klopt wat ik denk met wat ik voel.
Wat heb ik van horen zeggen.
Wat herinner ik mij zelf.

Kerstmis 1957

December 1957. Een paar dagen voor Kerstmis. Op 12 december ben ik 8 jaar geworden.
Mijn moeder is al jaren ernstig ziek. (Hoe ziek? Ik weet het niet. Ik kan me niet herinneren dat het me in woorden is verteld).
Ze leeft nu in de laatste dagen van haar leven (Ik ben me daarvan niet bewust. Wie wel? Wie wil/kan dat onder ogen zien? Mijn beide ouders doen er alles aan het leven voor ons, de kinderen, zoveel mogelijk gewoon door te laten gaan).

Kerstengel

Samen met mijn vader en mijn 3 jaar jongere broertje (Denk ik. Was mijn moeder daar bij?) tuig ik de kerstboom op. We hebben een mooie kerstengel gekregen om in de boom te hangen. Van glas (Natuurlijk, in die tijd). Gekleurd. Met vleugels van ‘glas’.
Ik laat de kerstengel uit mijn handen vallen.
Kapot. Uiteraard. In duizend kleine stukjes.
Ik ben ontroostbaar. Ontroostbaar. Ontroostbaar. (Dat moet zo zijn geweest, gezien het vervolg van het verhaal).

Engel

Iemand, (Mijn vader? Mijn moeder?) lost de ramp op door mij een klein popje uit mijn poppenverzameling te laten halen.
Mijn moeder kleedt dit popje aan (Was ze er toch bij? Waar? In de kamer? In bed?) Jurkje van gaas (Natuurlijk hebben engelen jurken van gaas. Dat wist ik al.)
Luieronderbroekje (Vast de enige engel ooit met een luieronderbroekje, bedenk ik nu).
Een klein blauw kroontje op haar hoofd, geknipt uit een aluminium dop van een karnemelkfles (Dat moet van een karnemelkfles zijn geweest) en vastgeplakt met Velpon (Natuurlijk vastgeplakt met Velpon. Alle belangrijke dingen werden in die tijd vastgeplakt met Velpon.). In de loop van de jaren is dat kroontje van haar hoofd gevallen. De Velpon zit nog op haar kopje.
De vleugels plakt mijn vader aan het ruggetje vast met zegellak (Komt de interessante staaf zegellak weer eens tevoorschijn. Daar moet vuur bij komen om de lak te laten smelten. Deze indrukwekkende handeling vergoedt wel wat van mijn verdriet, naar ik vermoed. Want zegellak: dan is het echt heel belangrijk.).
Vanaf dat moment weet ik het absoluut zeker: engelen zijn meisjes (vanaf drie dagen later heb ik geen moeder meer om me te vertellen dat engelen doorgaans geen meisjes zijn).

Kerstboom

Ik heb de engel in de boom gehangen (Genoeg getroost? Ik weet het niet.). Wat ik wel weet is dat deze engel sinds 1957 een leven lang met mij is meegegaan. Ook al zijn er grote gaten in mijn gevoels-herinneringen aan toen: wat ik in deze kleine engel heb meegenomen is LIEFDE.

Engelengeduld

Hoe moeilijk het thema ‘herinneringen en herinneren’ ook voor jou als Verlaat Verdriet-er kan zijn: de meest waardevolle herinnering aan je overleden ouder ben je zelf.
Zorg dus goed voor deze kostbare herinnering aan je overleden ouder.
Zorg met aandacht.
Zorg met LIEFDE.
Heb ENGELENGEDULD met jezelf.  

Rode kersttulpjes en mijn moeder

Dit jaar, op tweede kerstdag, is het 60 jaar geleden dat mijn moeder overleed.
1957. Twee weken voor haar overlijden was ik 8 jaar geworden.
Ik heb weinig eigen herinneringen aan mijn moeder.
Soms herinner ik me situaties, maar zelf is mijn moeder daarin nooit aanwezig.

Rode kersttulpjes

Ik herinner me de rode kersttulpjes die mijn vader altijd vlak voor de kerstdagen meenam voor mijn moeder. Zelfs heb ik het gevoel dat ik zijn hand nog voor me zie, met daarin de bolletjes met de kleine rode kersttulpjes.

Schaaltje

Mijn moeder zette de tulpjes altijd in een schaaltje.
Met een plukje sphagnum.
Of een plukje rendiermos.
Fascinerende namen voor een klein meisje. Rendiermos (waar waren de rendieren? Wat deden die?). Sphagnum (Een raar woord. Wat was dat nou weer? Waar kwam dat vandaan? Wie maakte dat?).

Op zoek

Ieder jaar opnieuw probeer ik kersttulpjes te vinden. Dat valt niet altijd mee. Vaak ben ik aan de late kant. Vaak zijn ze duur. En toch wil ik ze hebben. Ook al doe ik verder niet iets bijzonders met de kerst. Ook al heb ik nooit een kerstboom. Rode kersttulpjes moeten er zijn.

Gevonden

Afgelopen donderdag ging ik op zoek naar de rode kersttulpjes. Op de Nunspeetse weekmarkt. Tot mijn stomme verbazing bleken de marktkramen met bloemen en planten ineens vol te staan met dozen met kleine rode kersttulpjes.
Ik heb ze dus gevonden.
Rode kersttulpjes, zoals ze altijd in mijn ouderlijk huis stonden tegen de tijd dat het kerstmis werd.

Zestig jaar later

2017. Zestig jaar na het overlijden van mijn moeder staan de kleine rode kersttulpjes weer in mijn huis.
In een schaaltje dat ik erfde van mijn moeder.
Inmiddels weet ik waar de rendieren zijn. En ook waar ik rendiermos kan vinden.
Het schaaltje met de kleine rode kersttulpjes is dus compleet.
Kleine rode kersttulpjes in een schaaltje van mijn moeder. Met een plukje rendiermos.

Moedertaal

 

 

 

 

Moedertaal

Afgelopen week werd ik gebeld door een mevrouw die graag een afspraak met me wilde maken voor een gesprek. ‘Ik wil graag van je weten wat het verschil is als je afscheid hebt kunnen nemen van je moeder, of als je dat niet hebt gekund omdat je te jong was’.
‘Wat bedoel je?’ vraag ik haar verbaasd. ‘Wat bedoel je met het verschil als je afscheid hebt kunnen nemen van je moeder, of als je dat niet hebt gekund?’

Ik voel al nattigheid.

‘Nou, mijn moeder is vlak na haar geboorte haar moeder verloren. En ik ben eigenlijk erg benieuwd naar wat mijn moeder aan mij heeft doorgegeven, omdat ze geen afscheid heeft kunnen nemen van haar moeder – omdat ze te jong was toen haar moeder overleed.
De mevrouw die me belde volgt een opleiding rondom rouw. Haar vraag aan mij past in een opdracht die ze uit moet voeren.

Misvattingen

Aha!
Hoor ik hier weer de grote misvatting die ontstaat als je geen verschil maakt tussen verdriet verwerken en verlies verwerken?
Hoor ik hier weer de grote misvatting dat de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn een gevolg zijn als je als kind geen afscheid hebt kunnen nemen?
Hoor ik hier weer de grote misvatting dat je ‘er later geen last van zult hebben’ als je maar afscheid hebt kunnen nemen van de ouder die je heel jong bent verloren?

Gesprek

We maken een afspraak voor een gesprek begin januari. De tijd zal me dus leren hoe het zit met deze mevrouw en de opleiding die ze volgt.

Moedertaal

Ondertussen houdt dit telefoongesprek me flink bezig.

MOEDERTAAL zit in mijn hoofd.

Bestaat Moedertaal?
Wat is Moedertaal?
Wat krijg je mee als je in je taalvorming de taal van je moeder meekrijgt?
Wat loop je mis als je moeder overlijdt in je babytijd?
Hoe kun je invulling geven aan MOEDERTAAL, als je als volwassene het gemis aan moeder(taal) ervaart?

Gevolgen van jong ouderverlies

Zo brengt een telefoongesprek als afgelopen week weer een nieuwe dimensie in mijn denken over de gevolgen van jong ouderverlies.
Niet alleen voor Verlaat Verdriet-ers (bijvoorbeeld in het ontwikkelen van een passende werkvorm), maar ook naar professionals die nog altijd blijk geven de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn onvoldoende te kennen (en daar ondertussen wel cursussen en opleidingen in geven!).

Zoeken en vinden met Yoeke Nagel

 

 

 

 

Zoeken naar mijn moeders moeder
die verdween in het verzet

‘Wil je een recensie schrijven voor mijn boek Zoeken naar mijn moeders moeder?’ vraagt Yoeke Nagel me na afloop van onze sessie van vorige week.
Yoeke leerde ik een aantal weken geleden kennen. Ik was op zoek naar hulp bij het vormgeven van een nieuw Verlaat Verdriet-tool dat ik aan het ontwikkelen ben. En vond Yoeke Nagel.

Yoeke

Afgelopen oktober maakten we kennis. We kenden elkaar niet, maar vanaf het eerste moment is er een bijzonder soort klik tussen ons. ‘Mijn moeder verloor als kind haar moeder’ vertelt Yoeke me bij ons eerste contact. Om me na de sessie van de vorige week te vertellen: ‘Ik ben bezig een boek te schrijven over de levenslange zoektocht van mijn moeder naar haar moeder Jeanne. Mijn oma dus.’
Jeanne, verzetsstrijdster en joods, verdween in 1944 spoorloos uit het leven van haar beide dochters. Om nooit meer terug te keren.

Manuscript

Ik beloof Yoeke dat ik de gevraagde recensie zal schrijven. Yoeke geeft me het manuscript van haar boek mee dat voorjaar 2018 uit zal komen.
Thuisgekomen begin ik meteen te lezen.
En word vanaf de eerste bladzijde het boek in gezogen.

Zoektocht

Haar hele leven lang is de moeder van Yoeke op alle mogelijke manieren op zoek geweest naar haar moeder.
Wat is er gebeurd?
Waar is ze gebleven?
Wie was ze?
Enzovoort, enzovoort.
In Zoeken naar mijn moeders moeder leggen dochter Yoeke en moeder de gevonden puzzelstukjes bij elkaar om samen de puzzel, zoveel als mogelijk is, tot een geheel te maken.

Mijn eigen moeder

Zelf voel ik iets heel bijzonders gebeuren bij het lezen van dit manuscript.
Het verlies van mijn eigen moeder heb ik vooral gevoeld in het verlies van de links-humanistische cultuur van mijn moeder.
Het vaderdeel van die cultuur bleef over in de persoon van mijn vader.
Het levende moederdeel verdween. Met mijn moeder.

Wonder

Al lezend voltrekt zich langzaam maar zeker een wonder in mij. Ik was niet meer op zoek. Maar vind – volkomen onverwacht – een heel bijzonder verloren innerlijk puzzelstuk terug.
Zo waardevol.
Zo helend.
Echt een wonder!

Zoeken naar de moeder van mijn moeder

Ik zal je zeker op de hoogte brengen als het boek van Yoeke Nagel voorjaar 2018 uit komt.

Een trouwe vrouw

‘Je mag me nooit verlaten’

Een trouwe vrouw

‘Elizabeth, je mag me nooit verlaten. Dat is de voorwaarde. Ik ben mijn hele leven al verlaten. Vanaf dat ik klein kind was, ben ik bij mensen weggehaald. Raj-wees en zo. Niet dat ik de enige ben. En men zegt dat het ons ruggengraat heeft gegeven.’

Elisabeth Macintosh, (Betty). Ierse, geboren en opgegroeid op Borneo, verliest in haar jeugd haar beide ouders in een interneringskamp. Ze gaat op zijn verzoek een verstandshuwelijk aan met de in Hongkong werkzame jurist Edward Feathers – Old Filth.

Edward Feathers, Brit, geboren in ‘Brits Indië’. Verloor zijn moeder vlak na zijn geboorte. Raj-wees (kinderen van hoogeplaatste Britten werkzaam in de tropen. Raj-wezen zijn de kinderen van deze hoge ambtenaren, die al heel jong naar Engeland werden gezonden om een Europese opvoeding te krijgen. Ze groeiden op in (liefdeloze) pleeggezinnen en kostscholen).

Cossee

Van de site van Cossee, uitgever van Een trouwe vrouw 

Begin jaren zestig keert Betty, op dat moment nog Elizabeth, terug naar haar geliefde, lawaaiige en naar heerlijk eten geurende Hongkong, waar zij is opgegroeid. Daar krijgt de jonge vrouw met de rode krullen, onmiskenbaar een kind van het British Empire, een onberispelijk huwelijksaanzoek. Schriftelijk, op briefpapier van een advocatenkantoor.

Als Betty ‘eeuwige trouw’ belooft aan Edward Feathers, een advocaat met de rare bijnaam Old Filth (Failed In London Try Hong Kong), weet zij intuïtief, dat hun huwelijk nauwelijks op passie gegrond zal zijn. En zij weet nóg niet, dat zij kort daarna Terry Veneering zal ontmoeten, de liefde van haar leven, en Edward Feathers’ aartsrivaal. Toch zal ze later, als oude dame terug in Engeland, bij hoog en bij laag beweren dat zij hartstochtelijk van Edward houdt. Is liefde een kwestie van attitude? Of van integriteit?

Lezers en boekhandelaren bewonderen de elegante stijl van Jane Gardam, haar altijd empathische observatievermogen, maar vooral haar uiterst genuanceerde inzichten in de human condition. Wie het verhaal vanuit het perspectief van Old Filth gelezen heeft in Een onberispelijke man, zal verrast zijn hoe totaal anders Betty haar jaren met Edward beschouwt.

De manier waarop Jane Gardam hetzelfde verhaal – het huwelijk van het echtpaar Feathers in de laatste dagen van het British Empire – zonder enige herhaling in een volkomen ander licht kan laten zien, noemt The Guardian ‘gaandeweg meesterlijk’.

Trilogie van Jane Gardam

Deel twee uit de trilogie van Jane Gardam.
Deel 1 – Een onberispelijke man
Deel 2 – Een trouwe vrouw
Deel 3 – Gaat verschijnen begin 2018

Stille kracht Frans Klein

Stille Kracht

‘Ik heb trouwens nagedacht wat een goede kop voor dit artikel zou zijn en toen leek ‘Stille kracht’ me wel wat.
In Volkskrant Magazine van 9 december 2017 een interview met Frans Klein, de hoogste baas van de publieke omroep (NPO).

Frans Klein

Frans Klein, Indische roots, geboren in 1965. Verloor plotseling zijn vader toen hij 9 was. De moeder van Frans – afkomstig uit Indië – bleef achter met 14 kinderen. Frans nam al vroeg een grote zorgtaak op zich.

Verantwoordelijkheid

‘Kijk, ik was 9 toen mijn vader overleed en hoewel mijn oma een grote rol speelde, stond mijn moeder er alleen voor met tien zonen en vier dochters.
Als ik het romantisch inkleur, weet ik zeker dat zij al snel dacht: die Frans is een pienter ventje, die kan me helpen. Ik deed al vroeg de administratie en ging inderdaad mee naar ouderavonden. Mijn moeder was een echte Indische vrouw, ze kon met haar charme veel voor elkaar krijgen. Ze sprak Nederlands, maar vroeg als het om keuzes ging toch of ik alles wilde vertalen. Dus al jong werd er een beroep gedaan op mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Daardoor ontfermde ik me over mijn jongste broertjes en zusjes.
Toen ik ging puberen was ik daar best verdrietig over.
Ik heb een deel van het kind-zijn gemist.
Dat gevoel kun je moeilijk uitleggen.’

Vraag interviewer

Bavo (de man van Frans Klein) denkt dat in de periode na het overlijden van je vader de basis is gelegd voor de rest van je leven.

Antwoord Frans Klein

‘Ja, er komt ineens zo’n harde knip in je leven als je vader doodgaat. En dan ben je pas 9. Voor een deel achtervolgt dat je leven lang. Mijn onbevangenheid was ik meteen kwijt. Dat krijg je als je jong met de dood wordt geconfronteerd.

Volkskrant Magazine

 

Uw kinderen hebben u nodig

Ken je dat? Zo’n zin die ergens in je lijf ligt opgeslagen? Zo’n zin uit het verleden, die zich soms ineens weer aandient? Voor mij is dat bijvoorbeeld de vermaning ‘Burgemeester u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig.’

Verlaat Verdriet-werk

Vorige week verbleef ik een week in mijn Terschellingse onderkomen. In deze week heb ik alle tijd besteed aan (zelf)onderzoek naar Meer dan 25 jaar Verlaat Verdriet-werk. Inmiddels ben ik namelijk al meer dan 25 jaar beroepsmatig bezig met Verlaat Verdriet.
Tijd om te onderzoeken:
Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk voor Verlaat Verdriet-ers?
Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk voor mij?
Wat heeft mijn Verlaat Verdriet-werk tot nu betekend?
Wat betekent mijn Verlaat Verdriet-werk nu?
Wat wil ik in de toekomst, nu ik mijn Verlaat Verdriet-werk onder wil gaan brengen in een samenhangend aanbod. Zowel voor Verlaat Verdriet-ers als voor hulpverleners: Practicum Verlaat Verdriet.

Herinneringen

Een week in alle rust op Terschelling met geweldig weer. Veel regen. Koud. Maar ook af en toe zon.
Het kon niet beter voor mijn doel!
Dan komen er herinneringen langs die lang weggezakt waren. Zo ook de vermaning ‘Burgemeester, u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig’.

Opvoeden

Gedurende mijn jeugd was mijn vader burgemeester van een gemeente in Groningen. Mijn vader – eerder beroepspedagoog van z’n vak – was een vooruitstrevend man. Althans: hij was politiek een vooruitstrevend man. Waar het zijn opvattingen over het gezin betrof was hij een man van zijn eigen tijd en allerminst vooruitstrevend (hoewel: hij kon koken!). Opvoeden is de taak van de moeder. De vader brengt het geld binnen.
Na de dood van mijn moeder hertrouwde mijn vader. Hij handelde naar zijn overtuiging: opvoeden is de taak van de moeder. Zelf stortte hij zich meer dan ooit op zijn werk. Met als gevolg dat hij weinig thuis was.

Uw kinderen hebben u nodig

In die tijd maakte een van de eerste vrouwelijke wethouders van Nederland deel uit van ‘zijn’ College van Burgemeester en Wethouders. Het was deze vrouwelijke wethouder die mijn vader op een dag vermanend toesprak: ‘Burgemeester, u moet meer thuis zijn. Uw kinderen hebben u nodig’.
Ongetwijfeld heeft mijn vader mij deze vermaning nagelaten in alle geschreven documenten die ik dank zij hem heb. Wat hij met deze vermaning heeft gedaan?
Ik kan mij niet een vader herinneren die plotseling meer thuis was. Ik weet het dus niet. En ik kan het hem niet meer vragen.

Doen

Al schrijvend aan deze blog realiseer ik me dat ik jou als Verlaat Verdriet-er, vanuit mijn eigen ervaring, wil meegeven: als je nog in de gelegenheid bent je overgebleven ouder te vragen naar die tijd, overwin dan je schroom, je weerstand en je angst.
Er komt een tijd waarop je niets meer aan je overgebleven ouder kunt vragen.

Afbeelding

Burgemeester Dikkerdak
Tm Poes / Marten Toonder

Een lichtje maken

‘Ik kan altijd een lichtje maken’. Een aantal dagen geleden sprak ik aan de telefoon iemand die meer wilde weten over de jaartraining De kunst van het verbinden.

Ze vraagt of er nog plaats is in de jaartraining De kunst van het verbinden (de jaartraining start op 9 december a.s. en is volgeboekt). ‘Ik heb al wel het een en ander gedaan’, vertelt ze, ‘Maar ik voel dat het eigenlijk tijd is om er weer aandacht aan te besteden. Ik heb je Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek erbij genomen en werd weer geraakt door jouw eigen ervaringsverhaal ‘Ik kan altijd een lichtje maken’.

Bijzondere ervaring

Voor mij is het elke keer weer een bijzondere ervaring als iemand me vertelt zoveel te hebben aan iets uit mijn Verlaat Verdriet-aanbod.
Aan een basisworkshop.
Aan de jaartraining De kunst van het verbinden.
Aan Heel je leven.
Of aan een van mijn boeken.

Wintertijd

Dan komt vaak, zoals nu ook gebeurde, een herinnering terug uit de tijd waarin ik zelf nog zo zoekend was naar wat goed was voor mij.
Het verhaal over de lichtjes komt uit een tijd dat ik weer lange tijd achter elkaar gedeprimeerd was. In die tijd zag ik bij iemand een trosje ‘kerstboom’lichtjes voor het raam hangen. ‘Dat kan ik ook doen’ bedacht ik. ‘Ik hang een trosje ‘kerstboom’lichtjes voor m’n raam.’
Op elke lange, grauwe, natte (winter)dag die maar niet over lijkt te gaan steek ik de lichtjes aan. Erbij bedenkend: ‘Ik kan altijd een lichtje maken’
Ieder jaar als de wintertijd ingaat (behalve dit jaar. Dit jaar bleef het er tot vandaag bij) hang ik de lichtjes op. Ze blijven hangen tot de zomertijd weer ingaat.

Lichtheid en plezier

Mooi om herinnerd te worden aan mijn eigen advies door degene die ik aan de telefoon had. Want ja: het heeft me indertijd echt geholpen steeds weer te denken: ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’
Depressief of gedeprimeerd ben ik al jaren niet meer, maar de lichtjes brengen me nog altijd lichtheid en plezier.
Dus ja: vanaf vanmiddag hangen de lichtjes weer voor m’n raam. Alsof ze nooit zijn weggeweest. Bij het ophangen dacht ik gewoontegetrouw: ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’

 

 

 

Hartelijk

Stephanie schreef een prachtige tekst naar aanleiding van een foto uit de serie BEELD TAAL. Een foto die ik haar kort geleden mailde, met de titel HARTELIJK.

Toestemming

Ik vroeg Stephanie toestemming om haar prachtige tekst met jullie te delen. Ze gaf graag haar toestemming.
Hieronder de tekst die Stephanie schreef naar aanleiding van de bijgevoegde foto, en de titel HARTELIJK.

Hartelijk

Welkom!
Hartelijk welkom in de wereld van mensen die jong hun ouder(s) is verloren: ‘Verlaat Verdriet’.
Hartelijk welkom in de wereld van bijzondere mensen, die zich soms zo anders dan andere mensen voelen.
Hartelijk welkom in de wereld waar mensen zich zo vaak onbegrepen voelen.
Hartelijk welkom in de wereld waar veel kennis is.Hartelijk welkom, treed binnen, open uw ogen en luister.

Luister aandachtig en zie onze kracht. Luister naar ons verhaal en neem ons serieus.
Plaats ons niet in hokjes, maar zie wat ons is overkomen.
Zie ons doorzettingsvermogen en onze creativiteit om in deze wereld te overleven na het op jonge leeftijd verliezen van onze ouder(s).
Zie hoe wij ons staande hebben gehouden. Hoe we abrupt volwassen werden. Hoe wij de wereld om ons heen zelf moesten ontdekken, zonder aan de hand mee genomen te worden.
Zie onze prestatie(s) en geef ons dat compliment, ook al kunnen we dat moeilijk incasseren.
(Probeer te) Begrijp(en) dat wij moeite hebben om ruimte in te nemen.
Om hulp te vragen.
En moeilijk afscheid kunnen nemen.
We worden – alleen maar – gehinderd door verliesangsten uit het verleden.
We zijn bang voor verandering door de ervaring van het op jonge leeftijd verliezen van onze ouder(s). Dan is het toch niet zo vreemd dat we abrupt de verbinding kunnen verbreken en een muurtje om ons heen bouwen. 

Zie en luister hoe onze stoere en zelfstandige buitenkant er van binnen uitziet.
Zie dat wij voortdurend leven met een vals alarm. Dat chronisch waakzaam zijn en je steeds weer aanpassen zo vermoeiend is. Dat we door het ons steeds weer aan te passen, altijd te geven en altijd te zorgen voor anderen onze eigen lat steeds hoger zijn gaan leggen.

Snap dat we alles onder controle proberen te houden. Uit ervaring weten we dat het kan zo afgelopen zijn.

Help ons onze échte kwaliteiten te ontdekken en zelfvertrouwen terug te winnen.

Help ons weer vertrouwen te krijgen in de toekomst.
Onze angsten te overwinnen.
Weer te genieten van het leven.

 

Berichtnavigatie

Pagina 1 van 7212345...Laatste (72) »