Berichtnavigatie

Pagina 72 van 73« Eerste...6970717273

Geen tijd voor kanker

In de ochtend word ik opnieuw gebeld vanuit het ziekenhuis. Weer schrik ik me wezenloos. Deze keer vraagt de secretaresse van de chirurg me of ik er bezwaar tegen heb morgen de uitslag van de punctie te krijgen van een vervanger. De chirurg heeft een ongeluk gehad, ze kan morgen niet werken. Als ik bezwaar heb moet de afspraak worden verzet. Nee, geen bezwaar roep ik, er van uitgaand dat de afspraak van morgen eigenlijk een formaliteit is.
Enigszins verrast heb ik gisteren M., mijn partner horen zeggen dat hij vrij heeft genomen om met me mee te gaan naar het ziekenhuis. Waarom? Zoveel stelt dat toch niet voor? Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik, bij de borstkanker van twee jaar geleden, vooral heb gecommuniceerd over de beslissingen die ik nam via mededelingen mijnerzijds. Ik ben me er toen veel te laat van bewust geworden dat zo’n levensbedreigende ziekte ook invloed heeft op het leven van je partner en dacht en handelde zoals ik sinds de dood van mijn moeder gewend ben geweest: ‘Ik zoek het wel zelf uit, ik heb niemand nodig.’ Tijd en gelegenheid om hier verandering in aan te brengen! Ik laat M. nogmaals weten dat ik het fijn vind dat hij met me mee gaat, en dat ik het op prijs stel dat hij daarvoor vrij neemt.
Ik ben er, in de afgelopen weken, goed in geslaagd een en ander achter de zijlijn te houden. Morgen ga ik naar het ziekenhuis en dan hoor ik het wel. Zo erg zal het toch niet zijn? Al die plannen van de afgelopen maanden om Verlaat Verdriet over de landsgrenzen uit te breiden. De intensieve cursus Duitse conversatie die ik in de afgelopen maanden heb gevolgd. Een meertalige website. De vertalingen van de E-Herinneringsboeken die ik graag voor elkaar wil krijgen. Met dat alles houd ik me bezig. Borstkanker: Kom op zeg, daar heb ik helemaal geen tijd voor.

Nog een Verlaat Verdriet-workshop

Opnieuw een heel bijzondere workshop. Ik merk hoe mijn besluit om me niet teveel bezig te houden met mijn eigen besognes tot de afspraak in het ziekenhuis van 17 maart me heel dicht bij mezelf heeft gebracht. Me als het ware totaal in mijn kracht zet. Het kost me geen enkele moeite mezelf leeg te maken en me af te stemmen op R. en J., de twee deelneemsters aan deze workshop. J. ken ik al veel langer. Ze meldde zich eerder aan voor een workshop, maar meldde zich ook weer af. Ze was er niet aan toe. Nu kreeg ik, vrij kort voor de workshop, een noodtelefoontje: ik moet het nu doen. Is er plaats? Alle eerdere bedenkingen, twijfels en argumenten om het niet te doen waren weg. Het moet nu gebeuren. En het gebeurde! In de dynamiek die ik alleen ken van de samenwerking in een kleine groep ervaringsgenoten vond bij J. die ommekeer plaats waar je samen stil van wordt. Wat is het toch bijzonder om getuige te zijn van het moment waarop J. helemaal samenvalt met zichzelf. Wat een dynamiek! Wat een geesteskracht! Wat een wonder! Wat een moment waar je alleen maar stil bij kunt zijn. Wat een monument van stilte. Ik begrijp heel goed de gevoelens van jaloezie die R. uit. Ik ben me ervan bewust hoe groot en hoe sterk het verlangen van R. is om ook deze ommekeer te ervaren. Wat een geesteskracht van R. om, op het moment waarop zij haar gevoelens over dit gebeuren uitspreekt, te accepteren dat deze ommekeer niet nu en niet hier voor haar is weggelegd. En vervolgens R. uit te horen spreken er op willen leren vertrouwen dat zo n moment ook voor haar is weggelegd, al is het niet hier en al is het niet nu.
We maken, met een heleboel slagen om de arm mijnerzijds, een afspraak voor de Terugkomdag op 20 april a.s. Ik hoop van harte dat we dan gewoon samen aan het werk kunnen gaan.

Verlaat Verdriet-workshop

We zijn donderdagavond de 10e maart, voor mij als gewoonlijk, met z’n drieën aan het werk gegaan: twee deelneemsters en ik.
Al aan het begin van de avond vertel ik E. en T. wat er bij mij gaande is. We kunnen er open over spreken. Als er vragen zijn mogen die wat mij betreft op elk moment gedurende, of ook na, de workshop gesteld worden. Ik beloof dat ik de komende dagen niet zal doen alsof er niets met me aan de hand is. Tegelijkertijd vraag ik E. en T. er op te vertrouwen dat ik me niet stoerder voordoe dan ik ben als ik in deze dagen mijn eigen leven wat in de zijlijn parkeer, zodat de workshop over hen gaat, en niet over mij.
Samen ronden we zaterdag, aan het einde van de middag, de workshop op een mooie manier af. Er hebben zich weer zoveel prachtige, pijnlijke en ontroerende momenten voor gedaan. Wat een prachtige vrouwen! Wat een inzet! Wat een intense, intensieve en mooie workshop!
Ik zie de toewijding waarmee T. (Tamar) deze dagen aan het werk is. Ik hoor het vele werk dat ze sinds jaren heeft verzet om de weg naar zichzelf terug te kunnen vinden. Voorzichtig steekt een oud verlangen bij mij de kop weer op: iemand vinden, ten minste twintig jaar jonger dan ik, aan wie ik – in het vertrouwen dat het in goede handen terecht komt – de rijkdom van mijn geestelijke Verlaat Verdriet-erfenis na kan en mag laten. Ik besef te goed dat ik andermaal op een punt in mijn leven ben aangekomen waarin dit verlangen actueel geworden is.
In de laatste uren van de workshop vraag ik Tamar (die meerdere opleidingen tot therapeut heeft gevolgd, hoewel ze nu in een heel andere werksoort werkzaam is), of ze ooit heeft overwogen Verlaat Verdriet-processen te begeleiden. Wat aarzelend zegt ze daarop: Ja.
Ik vraag haar of ik er in de komende tijd op terug mag komen. Ook daarop zegt ze Ja. We spreken af dat ik snel contact met haar op zal nemen.
Nu is het tijd geworden me voor te bereiden op de workshop van morgen, overmorgen en dinsdag. Zo kort aaneengesloten heb ik nog nooit twee workshops gegeven…… Gelukkig komt Els morgen al in de vooravond om me bij de workshop te assisteren. We hebben intussen al een flink aantal keren samen workshops gegeven en zijn goed op elkaar ingespeeld. Ook de praktische verzorging van de maaltijden en dergelijke loopt samen met Els altijd op rolletjes. Heerlijk dat ze er bij wil zijn.

Workshop Verlaat Verdriet

Vanavond begint de Verlaat Verdriet-workshop van 10-12 maart 2011. Ik heb in de week voorafgaand aan de workshop met mezelf afgesproken: als ook maar een van de deelnemers haar of zijn moeder heeft verloren door borstkanker, dan weet ik zeker dat ik pas na de workshop de uitslag wil horen van de punctie die op 1 maart is bij mij is gedaan. Ik weet te goed wat er met me kan gaan gebeuren als ik te horen krijg dat er inderdaad kanker in mijn borst is gevonden: dan kan ik het niet meer in de zijlijn van mijn leven parkeren. En als ik dat niet kan, ben ik niet vrij om me af te stemmen op de deelnemers aan de workshop en wat zij nodig hebben. Er gaat dan te veel ruis van mijn eigen leven een te grote rol spelen, terwijl ik de onzekerheid wel een plaats op de achtergrond kan geven. Tenminste: als ik er in slaag om eerlijk te spreken over de situatie waarin ik mijzelf op dit moment bevindt.
Natuurlijk heeft een van de deelneemsters haar moeder verloren door borstkanker (ongeveer de helft van het aantal Verlaat Verdriet-ers die ik in de afgelopen decennia heb ontmoet heeft een ouder verloren door kanker, het lag dus voor de hand dat het zo zou zijn). Mijn besluit om de afpraak voor de uitslag te verzetten van de 10e naar de 17e maart is een goed besluit geweest, waar ik helemaal achter sta.

Dreiging

Vanochtend vroeg telefoon. Ziekenhuis. Oncologieverpleegkundige. Ik schrik me helemaal lam. Er ligt een briefje met jouw naam op mijn bureau met een afspraak voor de 17e maart. ‘Dat duurt veel te lang’ zegt ze. Zolang kun je niet wachten. Het duurt even voor ik mezelf bij elkaar gepakt heb, begrijp waar ze het over heeft (de uitslag van de punctie) en haar kan zeggen dat het mijn eigen keuze is geweest. En dat ik die keuze handhaaf. Zo lang in onzekerheid? vraag ze. Dat is toch niet goed! Maar je moet het zelf weten, als het jouw eigen keuze is.
Ik realiseer me vaag dat het misschien betekent dat de uitslag bij haar al bekend is. Maar in de eerste plaats voel ik waardering voor zoveel zorgvuldigheid. Ook al betekent het dat ik nu helemaal en totaal van slag ben. Ik voel me ademloos en sta te trillen op mijn benen. Zolang alles volgens mijn controlesysteem werkt heb ik het nodige (zelf)vertrouwen en gaat het goed met me. Totdat iemand mijn controlesysteem omver gooit door een simpel telefoontje. Dan slaat de paniek toe. En hoe! Ik word met harde hand in de realiteit gezet. Er hangt wel degelijk een dreiging bover mijn hoofd. En ik ben er bang voor ook.

Wie zal er dood zijn bij de volgende vergadering?

Dit jaar is het op zaterdag 5 maart Tante Grietje-dag, de zestiende jaarvergadering van de vereniging van eigenaren van camping Tante Grietje op Terschelling. Een soort van begin van het nieuwe seizoen. De twaalf eigenaren van de dertien caravans op camping Tante Grietje in Lies zijn weer naar Nunspeet getrokken om elkaar vliegen af te vangen, verwijten te maken, in de haren te vliegen en dan, als jaarlijks terugkerend ritueel, ter afsluiting gezamenlijk vast te stellen dat we toch ongelofelijke bofkonten zijn met onze super- plek op Terschelling. Ik kijk het gezelschap rond. Zijn we er in 2012 allemaal weer bij? Wie zal er niet bij zijn? Wie zal er dood zijn? Ik???

De kunst van het verbinden

Met Geerte heb ik gisteren afgesproken dat we deze trainingsdag zullen beginnen met een mededeling van mij over de stand van zaken.
En zeker: mijn mededeling komt hard binnen. Gelukkig staat deze dag vooral in het teken van het delen van de afscheidsrituelen die de deelnemers thuis hebben voorbereid. Tot mijn grote opluchting zie ik dat de aandacht uitgaat naar elkaar. Door het delen van de prachtige afscheidsrituelen voelen we ons intens verbonden. Zo kunnen we opnieuw een mooie dag en een jaartraining met een prachtige groep afsluiten.

Wel of niet?

Op vrijdag 4 maart hebben we de laatste trainingsdag van de tweede groep van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. Zal ik het zeggen? Zal ik het niet zeggen? Kan ik het maken om het niet te zeggen in een groep mensen die als kind een ouder hebben verloren door de dood? Kan ik mijn mond houden? Mag ik zwijgen? Ik bel Geerte om het aan haar voor te leggen. Mijn boodschap komt hard binnen. Net als ik is Geerte jong haar moeder verloren door kanker. Misschien is er helemaal niets aan de hand, zeg ik. Maar mijn gevoel zegt me dat ik het niet kan maken mijn mond te houden, ook al zal deze boodschap waarschijnlijk veel invloed hebben op dit laatste samenzijn met deze groep.

Mammografie

In de ochtend van deze dag wacht ik mijn beurt af op de röntgenafdeling voor de mammografie. Niks bijzonders aan de hand. De mammografie wordt gemaakt en dan moet ik op de gang wachten of er meer nodig is dan alleen die mammografie. Ik wacht rustig af op die gang. Met mij niets bijzonders aan de hand. Verschrompelde melkkliertjes. Nou ja: dat kan toch op mijn leeftijd en met het bestralingsverleden van vijftien jaar terug? Het wachten duurt lang en roept wel associaties op met vroegere ervaring. Wachten. Wachten. Wachten. Dan word ik binnen geroepen. De mammografie geeft aanleiding voor een echo. Nou ja: beter goed gecontroleerd dan half. De dokter zoekt en zoekt, maar zegt niet veel. Dan zegt hij: ik ga een punctie doen, voor de zekerheid. Ook goed.
Ik krijg een afspraak voor de uitslag op donderdag 10 maart. Als ik drie kwartier later het ziekenhuis uitloop is er toch ineens heel veel veranderd. Moet ik nou weer? Dat kan toch niet waar zijn?
Thuisgekomenkijk ik in mijn agenda. Ik zie meteen dat op die dag een workshop start. En, heel ongewoon: ik heb twee workshops vlak achter elkaar gepland. De eerste start op donderdag en loopt door tot zaterdagmiddag, de tweede start op zondagavond en loopt door tot dinsdagnamiddag.
Ik heb even bedenktijd nodig. De workshops wil ik het liefst door laten gaan. De deelnemers hebben zich al een tijd geleden aangmeld. Het is tijd dat ze de workshp ook echt kunnen gaan doen. Een iemand heeft me net deze week in paniek opgebeld. Ik zie dat je een workshop hebt staan en ik moet. Ik moet nu echt. Ik heb het zo lang uitgesteld, maar als ik nu niet iets doe loopt mijn huwelijk op de klippen.
Als er met mij niets aan de hand is, is er geen reden om deze beide workshops niet door te laten gaan. Is het wel foute boel, dan kan ik deze workshops niet begeleiden. Ik weet te goed wat er, van binnen, allemaal met je gebeurt. Hoe je van het ene moment op het andere moment een ander soort leven indondert. Als ik de kwaliteit die ik heb – me af stemmen op wat er nodig is in een workshop – niet ten volle kan benutten omdat ik teveel op mijzelf gericht ben, kan ik geen goede workshop bieden en dat is noch voor de deelnemers, noch voor mij goed. Ik leg mijn dilemma voor aan Els. Gelukkig pakt zij meteen haar agenda en zegt: ik kom je assisteren in de tweede workshop. Wat een opluchting! Wat een bereidwilligheid van Els!
Ik bel het ziekenhuis en zeg dat ik, in verband met werk, de afspraak van de uitslag wil verzetten. Degene die ik aan de telefoon heb sputtert tegen: werk kan toch niet belangrijker zijn dan gezondheid. Maar ik weet het zeker en de afspraak wordt verzet naar 17 maart. Voor mij voelt dat helemaal goed. Ik lig er niet van wakker. Ik kan het goed parkeren en ben eigenlijk niet eens heel erg bezorgd. Ik ben toch helemaal niet aan de beurt voor nog een rondje kanker?

Naar de huisarts

Al vroeg in de ochtend bel ik de praktijk van de huisarts. Diezelfde middag kan ik terecht. Ik vertel de huisarts wat ik heb gezien. Hij kijkt wat twijfelend, maar niet erg verontrust. Als ik me uit heb gekleed zegt hij: ja, ik zie wat je bedoelt. Hij voelt mijn borst. ‘Er is niets bijzonders te voelen’, zegt hij. Terug in de spreekkamer zegt hij dat hij een afspraak zal maken met het ziekenhuis, dan hoef ik niet lang te wachten. Aan het einde van de middag belt hij me op om te zeggen dat ik de volgende dag in het ziekenhuis terecht kan, op de rontgen-afdeling. Eigenlijk heb ik over een maand een afspraak voor de jaarlijkse mammografie en daarna de controle-afspraak met de chirurg. Nou ja: dan maar een maandje eerder. Ook niet erg.

Berichtnavigatie

Pagina 72 van 73« Eerste...6970717273