Wildervank en Stadskanaal

 

 

 

 

Een paar dagen geleden schreef ik de Blog Zelfrespect. Ik plaatste daar een fotootje van mijzelf bij.

Weet je wel dat er in Wildervank / Stadskanaal een burgemeester Liese-school is?’ Vanochtend vond ik die vraag van iemand die iets weet van mijn geschiedenis, daar in het noorden van het land.
En ja: ik weet het.

School openen

Het is namelijk de school die ik indertijd samen met mijn moeder mocht openen. Een foto van die dag staat op de Levensloop-site die ik sinds jaren als voorbeeld voor werken met je levenslijn online heb.
De foto schoot meteen in mijn gedachten.

Reacties

Zo zie je: er komen vaak hele bijzondere reacties als je iets vraagt of plaatst wat mensen raakt.
In dit geval dus ook. Hoewel ik me zelf helemaal niets van de gebeurtenis herinner (ik heb geen eigen herinneringen aan mijn moeder, terwijl ik toch 8 jaar was toen ze overleed): de foto kwam meteen weer bij me naar boven.

Wijsneus

Kleine wijsneus in de keuken van de school die naar haar vader werd vernoemd.
Een school die kleine wijsneus samen met haar moeder heeft geopend.
Jan – dank je wel voor je vraag!

Verzet en vrede

Een momentum in mijn leven was het.
Het innerlijke besluit dat mijn leven decennia-lang vorm zou gaan geven.

Dat momentum vond plaats op het moment dat mijn vader van mij vroeg zijn tweede vrouw mammie te noemen.
Mammie: dat was mijn moeder.
Om de lieve vrede heb ik het gedaan. Ik ben de tweede vrouw van mijn vader mammie gaan noemen.
Maar innerlijk kwam ik in verzet.
Innerlijk besloot ik: als ik dit moet doen, is er nooit meer iets belangrijk in m’n leven.
Ik doe niets meer.
Leven vanuit ‘NEE
Leven vanuit verzet.

Straf

Een ernstiger ‘straf’ zou ik de doener in mij niet op hebben kunnen leggen.
Maar ik deed het.
Ik ‘strafte’ mezelf voor tientallen jaren.
Ik deed niets meer.

Verwoeste stad

Gedurende een therapie van jaren geleden kreeg het beeld van Ossip Zadkine: Stad zonder hart (Rotterdam, voor Rotterdammers: Jan Gat) een bijzondere betekenis. Maandenlang stond een foto van dit beeld op mijn schoorsteenmantel.
Zinnebeeld van hoe ik me voelde: verwoest.

Meisje

Na verloop van tijd kwam ik een foto tegen van mijzelf als kind van een jaar of drie.
Meisje van drie, dat open de wereld in kijkt.
Meisje van drie, dat vast van plan is iets goeds van haar leven te maken.
Meisje van drie, dat geen idee had van wat haar boven het hoofd hing.

Dat meisje, dat vast van plan was iets goeds van haar leven te maken – dat is niet wat ik ervan heb gemaakt, drong tot me door! – kreeg een plaats, naast de foto van het beeld van Zadkine.

Vrede

Op een dag maakte ik een kopie van de foto van het meisje met haar blonde krullen en haar ogen van de doener.
Ik maakte de foto op maat en plakte dit kind op de foto van het beeld van Zadkine.
Op het gat.
Op de plaats van ‘zonder hart’.
Een nieuw momentum!
Ik mocht weer gaan doen.
Ik ging doen.
Ik doe nog het steeds.
In vrede met mezelf.

Interview

Lees meer over dit meisje van toen en de doener van later op www.zeer.nu