Intuïtie
Je oorsprong
Heel ver weg
Ga maar op zoek
Vertrouwen

De magie van rituelen en symbolen

In de loop van mijn Verlaat Verdriet-werk heb ik ervaren hoe sterk rituelen je kunnen helpen helen. Ook kleine rituelen. En niet te vergeten: symbolen. Zeker kleine rituelen, en symbolen die iets met je doen. Waar je je dagelijks, al is het maar even, van bewust kunt zijn.

Ook kleine rituelen helpen je helen

Een paar van de symbolen en de kleine – simpele – rituelen die mij in de loop van de jaren hebben geholpen wil ik hier graag met je delen. Wie weet inspireren ze je om jouw eigen symbolen, en/of jouw eigen rituelen nog eens goed te bezien. De waarde die ze voor jou hebben te (het)ontdekken.

Nikè

Een jaar of twaalf zal ik geweest zijn toen ik voor de eerste keer in Parijs was. Het Louvre bezocht. Het beeld zag met de voor mij toen nog onbegrijpelijke naam Victoire de Samothrace. Een gigantisch beeld van een vrouw met enorme vleugels. Ik viel voor dit beeld dat me overweldigde. Als een blok. Vanaf dat moment maakt de Nikè van Samothrake, dat enorme beeld met de naam Overwinning deel uit van mijn leven. ‘Zo zou ik willen leven‘ heb ik vaak gedacht. Zo groot. En zo lichtvoetig. Met zulke enorme vleugels om me te dragen. Soms was ze tastbaar in mijn leven. Soms wat meer op de achtergrond. Maar als ze er was – en eigenlijk nog altijd is – dan voel ik die lichtvoetigheid in me waarmee ze landt. Gedragen door de wind. Zo maakt deze Nikè al sinds mijn twaalfde jaar deel uit van mijn leven.

Steen

Begin twintig was ik. Ik liep in een Marokkaanse stad langs een klein winkeltje. En zag deze steen liggen. Zo’n steen had ik nog nooit gezien. Hij trof me als een meteoor-inslag. Alsof ik mezelf zag. ‘Dit ben ik‘ voelde ik. Ik zag de schitteringen in de steen en voelde: ‘Deze steen laat zien hoeveel mogelijkheden ik in mij heb om te schitteren. Maar dat doe ik niet. Ik verberg het allemaal en laat alleen de buitenkant zien.’ Amper twintig was ik. Ik had er geen idee van wat er met me aan de hand was. Behalve dat deze steen me iets liet zien wat ik nooit eerder had gezien, en gevoeld. Als mijn verstand probeerde het te verwoorden lukte het me niet. Maar mijn gevoel wist heel goed de werkelijke betekenis voor mij. Sinds die tijd heeft deze steen een eigen plekje in mijn huis. Altijd.

Naam

Titia. De naam die mijn ouders mij hebben gegeven. Titia. Wat betekent: de vreugdevolle. Het was in de tijd dat mijn leven vooral nog voelde als heel zwaar toen ik deze foto van mijzelf tegenkwam. ‘De vreugdevolle. Dat is niet wat ik van mijn leven heb gemaakt‘ realiseerde ik me. ‘Integendeel. Ik verkloot mijn leven. Ik heb mijn leven verkloot.’ ‘Maar‘: realiseerde ik me tegelijkertijd: ‘Dat heb ik wel heel erg goed gedaan. Dan moet ik ook iets anders heel erg goed kunnen.’ Ik zette de foto uit mijn kindertijd op een prominente plek in mijn huiskamer. Op de schoorsteenmantel. Daar heeft de foto lange tijd gestaan. Elke keer als ik die foto zag dacht ik: ‘Dit meisje is iets leuks van plan met haar leven. Tijd voor verandering.’ Zo heeft dit kleine ondernemende meisje dat van plan was iets goeds van haar leven te maken – het meisje Titia – me bij de hand genomen. Me meegetrokken. Me geholpen mijn leven te veranderen naar een vreugdevol leven.

Lichtjes

Lang geleden had ik een therapeute die praktijd hield in een oud klooster. Voor het raam in haar praktijkruimte hing een trosje ‘kerstboomlichtjes’. Zo maar. Ergens midden in het jaar. ‘Lichtjes‘ dacht ik. ‘Dat ga ik ook doen. Op dagen dat ik me somber voel laat ik ze branden. Ik kan altijd een lichtje maken!’ Nog altijd, jaren later, hang ik de lichtjes op als de wintertijd in gaat. Als de zomertijd weer in gaat haal ik ze weg. Op sombere dagen met somber weer, of als ik niet lekker in m’n vel zit, steek ik de lichtjes aan. ‘Ik kan altijd een lichtje maken‘ denk ik dan. En echt. Het helpt. Ieder jaar weer. Al heel veel jaren.

Regenboog

Een flinke periode in mijn Verlaat Verdriet-werk heb ik me bezig gehouden met de regenboog. Of eigenlijk: met de betekenis van de regenboog. Van de kleuren. Van de vorm. Wat is de betekenis van de regenboog. Hier, in onze tijd. Elders op de wereld. In andere tijden. In andere culturen. Wat is de betekenis van HOOP voor Verlaat Verdriet-ers. Van TROOST. Van VREDE. Wat is de betekenis van VERBINDING. Van VERTROUWEN. Van ZINGEVING. ‘Wie de regenboog wil zien, moet de regen erbij nemen‘ las ik in een tijd dat ik van die regen meer dan genoeg had. Maar tegelijkertijd vond ik het toch heel erg leuk om te lezen. Want: na regen komt zonneschijn. (toch?)

Verlaat Verdriet-ers die bij mij de workshop Verlaat Verdriet of de workshop Dubbel Ouderverlies doen, worden er altijd vrolijk van. Van al die flesjes die in m’n huis staan. Zo aanstekelijk werkt de regenboog. En: als we het toch over de regenboog hebben, dan moeten we het ook nog even hebben over die 2 potten met goud. Die 2 potten met goud die aan beide einden van de regenboog staan. Daar zijn we allemaal van op de hoogte (toch?). In mijn Verlaat Verdriet-werk staat aan het ene uiteinde van de regenboog de pot met goud die jij was. Als kind. Onbevangen. Vol mogelijkheden en ambities. Aan het andere einde van de regenboog staat eveneens een pot met goud. Te wachten op jou. Daar kun je op vertrouwen. Zo krijgen ZINGEVING, VERBINDING en VERTROUWEN een hele bijzondere betekenis. Voor mij. Maar ook voor jou.

De weg van liefde

Rituelen en symbolen hebben tijd nodig. Aandacht. Zorg. Liefde. Om gevonden te worden. Gezien te worden. Onderzocht. Om verbinding te maken tussen verstand en gevoel. Tussen verleden, heden en toekomst. Het heeft tijd nodig, aandacht, zorg en liefde om in je te incarneren. Om deel te worden van jou.
Tijd. Aandacht. Zorg. Liefde. De weg van liefde brengt het je.