• | | |

    De reis van je leven

    De reis van je leven op Terschelling 2011, voor het vijfde achtereenvolgende jaar, is – weer – en heel intensieve, mooie en waardevolle week geweest. Zoals gebruikelijk, en mogelijk, in deze biografische cursus bestaat de groep uit een paar Verlaat Verdriet-ers en een paar niet-Verlaat Verdriet-ers. Al vanaf het moment dat we het mooie en gastvrije huis binnenkomen is het duidelijk dat we in deze groep in warmte, aandacht en harmonie kunnen werken. En zo is het, vanaf dat eerste moment, gegaan, ook al is het voor een enkele deelneemster moeilijk haar plaats in te nemen in de groep. ‘Wat is er toch zo bijzonder aan Verlaat Verdriet-ers’, vraag ik me een aantal keren af. En ik niet alleen, ook een van de deelnemers komt er een aantal keren op terug: er zijn zoveel beschadigde mensen. Het vroege verlies van een ouder is toch niet de enige manier waarop je beschadigingen op kunt lopen. Zeker niet, ik ben me daarvan ten zeerste bewust. En jong ouderverlies is ook zeker niet het enige thema van deze biografische cursus. Maar: in een groep die voor meer dan 50% bestaat uit Verlaat Verdriet-ers is het wel een vooraanliggend item. Zijn vragen maken me er ook weer van bewust hoe belangrijk het is om aandacht te besteden aan dat wat er is, aan dat wat er speelt, en aan dat wat tijd, aandacht en liefde nodig heeft om aan de oppervlakte te kunnen komen, in plaats van altijd maar de vraag te stellen of andere ervaringen niet veel erger zijn of dat aandacht vragen voor pijnlijke ervaringen in je leven betekent dat je in je slachtofferrol blijft hangen of welke andere ondermijnende voor-oordelen dan ook. F. verzorgt niet alleen even toegewijd als consentieus de catering, hij bezorgt ons ook op dinsdagavond een prachtig piano-concert in het kerkje in Hoorn. Door een mis-communicatie voor een veel grotere groep dan wij alleen. Waaruit weer blijkt dat niet iedere mis-communicatie vreselijke dingen tot gevolg heeft. Nu hebben veel meer mensen kunnen genieten van het prachtige pianospel van F. De warmte en de harmonie in de groep wordt door dit concert nog extra verstevigd. De week, waarin heel hard wordt gewerkt, maar die – mede door het mooie weer – ook heerlijke middagen voor ontspanning kent, kunnen we gezamenlijk afsluiten met het gevoel: wat een  waardevolle week!

  • Schrikreacties

    Een rustig weekend, hoewel ik wel onrust voel over het komende gesprek met de oncoloog. Weet ik het echt allemaal wel zo zeker? Heb ik echt besloten? Wat ben ik blij met het gesprek dat ik op 13 mei met H. heb mogen hebben. Wat heeft het mij veel gebracht dat hij, zowel vanuit aanwezigheid als mens als vanuit zijn deskundigheid als huisarts, naar mij heeft willen en kunnen luisteren. Mij heeft geholpen gedachten onder woorden te brengen en die uit te spreken, zodat ik mijn eigen gedachtegang kon volgen, mijn eigen aarzelingen kon horen en mijn eigen conclusies heb kunnen trekken.
    Een paar mensen heb ik verteld over mijn komende afspraak met mijn eigen huisarts over zijn standpunt over euthanasie. Waar ik al een beetje bang voor was gebeurde een paar keer: een aantal van de mensen die ik erover vertelde trok de conclusie dat ik niet meer tot positief denken in staat ben. Dat ik me neerleg bij een naderende dood. Dat ik niet meer bereid ben te vechten (wat dat dan ook maar zou mogen zijn). Ik was erop voorbereid, maar ik vind deze reacties toch elke keer weer lastig. Wat een ingewikkelde kant is dat toch aan de steun van vrienden. Het is zo fijn dat ze er zijn, ik voel me zo gedragen door hun liefde en hun aandacht. Maar o, wat vind ik deze reacties toch lastig om mee om te gaan!

  • | |

    De kunst van het verbinden

    Met Geerte heb ik gisteren afgesproken dat we deze trainingsdag zullen beginnen met een mededeling van mij over de stand van zaken.
    En zeker: mijn mededeling komt hard binnen. Gelukkig staat deze dag vooral in het teken van het delen van de afscheidsrituelen die de deelnemers thuis hebben voorbereid. Tot mijn grote opluchting zie ik dat de aandacht uitgaat naar elkaar. Door het delen van de prachtige afscheidsrituelen voelen we ons intens verbonden. Zo kunnen we opnieuw een mooie dag en een jaartraining met een prachtige groep afsluiten.