• Dreiging

    DoorTitia Liese

    Vanochtend vroeg telefoon. Ziekenhuis. Oncologieverpleegkundige. Ik schrik me helemaal lam. Er ligt een briefje met jouw naam op mijn bureau met een afspraak voor de 17e maart. ‘Dat duurt veel te lang’ zegt ze. Zolang kun je niet wachten. Het duurt even voor ik mezelf bij elkaar gepakt heb, begrijp waar ze het over heeft (de uitslag van de punctie) en haar kan zeggen dat het mijn eigen keuze is geweest. En dat ik die keuze handhaaf. Zo lang in onzekerheid? vraag ze. Dat is toch niet goed! Maar je moet het zelf weten, als het jouw eigen keuze is.
    Ik realiseer me vaag dat het misschien betekent dat de uitslag bij haar al bekend is. Maar in de eerste plaats voel ik waardering voor zoveel zorgvuldigheid. Ook al betekent het dat ik nu helemaal en totaal van slag ben. Ik voel me ademloos en sta te trillen op mijn benen. Zolang alles volgens mijn controlesysteem werkt heb ik het nodige (zelf)vertrouwen en gaat het goed met me. Totdat iemand mijn controlesysteem omver gooit door een simpel telefoontje. Dan slaat de paniek toe. En hoe! Ik word met harde hand in de realiteit gezet. Er hangt wel degelijk een dreiging bover mijn hoofd. En ik ben er bang voor ook.

  • |

    Wie zal er dood zijn bij de volgende vergadering?

    DoorTitia Liese

    Dit jaar is het op zaterdag 5 maart Tante Grietje-dag, de zestiende jaarvergadering van de vereniging van eigenaren van camping Tante Grietje op Terschelling. Een soort van begin van het nieuwe seizoen. De twaalf eigenaren van de dertien caravans op camping Tante Grietje in Lies zijn weer naar Nunspeet getrokken om elkaar vliegen af te vangen, verwijten te maken, in de haren te vliegen en dan, als jaarlijks terugkerend ritueel, ter afsluiting gezamenlijk vast te stellen dat we toch ongelofelijke bofkonten zijn met onze super- plek op Terschelling. Ik kijk het gezelschap rond. Zijn we er in 2012 allemaal weer bij? Wie zal er niet bij zijn? Wie zal er dood zijn? Ik???

  • | |

    De kunst van het verbinden

    DoorTitia Liese

    Met Geerte heb ik gisteren afgesproken dat we deze trainingsdag zullen beginnen met een mededeling van mij over de stand van zaken.
    En zeker: mijn mededeling komt hard binnen. Gelukkig staat deze dag vooral in het teken van het delen van de afscheidsrituelen die de deelnemers thuis hebben voorbereid. Tot mijn grote opluchting zie ik dat de aandacht uitgaat naar elkaar. Door het delen van de prachtige afscheidsrituelen voelen we ons intens verbonden. Zo kunnen we opnieuw een mooie dag en een jaartraining met een prachtige groep afsluiten.

  • | |

    Wel of niet?

    DoorTitia Liese

    Op vrijdag 4 maart hebben we de laatste trainingsdag van de tweede groep van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. Zal ik het zeggen? Zal ik het niet zeggen? Kan ik het maken om het niet te zeggen in een groep mensen die als kind een ouder hebben verloren door de dood? Kan ik mijn mond houden? Mag ik zwijgen? Ik bel Geerte om het aan haar voor te leggen. Mijn boodschap komt hard binnen. Net als ik is Geerte jong haar moeder verloren door kanker. Misschien is er helemaal niets aan de hand, zeg ik. Maar mijn gevoel zegt me dat ik het niet kan maken mijn mond te houden, ook al zal deze boodschap waarschijnlijk veel invloed hebben op dit laatste samenzijn met deze groep.