Dreiging

Vanochtend vroeg telefoon. Ziekenhuis. Oncologieverpleegkundige. Ik schrik me helemaal lam. Er ligt een briefje met jouw naam op mijn bureau met een afspraak voor de 17e maart. ‘Dat duurt veel te lang’ zegt ze. Zolang kun je niet wachten. Het duurt even voor ik mezelf bij elkaar gepakt heb, begrijp waar ze het over heeft (de uitslag van de punctie) en haar kan zeggen dat het mijn eigen keuze is geweest. En dat ik die keuze handhaaf. Zo lang in onzekerheid? vraag ze. Dat is toch niet goed! Maar je moet het zelf weten, als het jouw eigen keuze is.
Ik realiseer me vaag dat het misschien betekent dat de uitslag bij haar al bekend is. Maar in de eerste plaats voel ik waardering voor zoveel zorgvuldigheid. Ook al betekent het dat ik nu helemaal en totaal van slag ben. Ik voel me ademloos en sta te trillen op mijn benen. Zolang alles volgens mijn controlesysteem werkt heb ik het nodige (zelf)vertrouwen en gaat het goed met me. Totdat iemand mijn controlesysteem omver gooit door een simpel telefoontje. Dan slaat de paniek toe. En hoe! Ik word met harde hand in de realiteit gezet. Er hangt wel degelijk een dreiging bover mijn hoofd. En ik ben er bang voor ook.