• Pas op de plaats

    Het gesprek met Martin is prettig geweest. Het heeft me goed gedaan. Vanochtend ben ik naar Doetinchem gereden voor de afspraak die ik met Joyce de Schepper heb gemaakt, om haar te vragen me een helpende hand te bieden bij het verder schrijven van de Amor Fati-reeks. Verbazing bij mij. De partner van Joyce laat me binnen en vertelt me dat Joyce er niet is. Wat nu: daar kan ik me bij Joyce niets bij voorstellen – wat is hier misgegaan? Anderhalf uur later komt Joyce binnenrennen. Duidelijk wat er is gebeurd: ik ben een dag te vroeg! Gelukkig heeft ze tijd om een paar uur met me aan het werk te gaan. En ook dat doet me goed. We spreken af dat Joyce me in september een mail stuurt om te vragen of ik al begonnen ben. Dat geeft me een soort van dead-line, maar ook ruimte. Ik ben er blij mee!
    En verder neem ik me voor om eerst gewoon de geplande (en de niet geplande) workshops te gaan doen en Maak de reis van je leven op Terschelling. Na De reis van je leven bekijk ik opnieuw wat ik op wil, en wat ik op kan pakken. Voorlopig hoeft er even helemaal niets anders dan de workshops, de Terugkomdagen en De reis van je leven op Terschelling. Da’s ruim voldoende om het goed te kunnen doen.

  • | | |

    Zwemmen in zee

    Ik heb een paar heerlijke dagen op Terschelling doorgebracht. Als ik in m’n caravan kom heeft Els, die een paar dagen doorbrengt in Hoorn (Terschelling), mijn bedje al opgemaakt. Wat een luxe! En wat fijn, want dat zou me nog niet goed gelukt zijn.
    Eindelijk een keertje in zee gezwommen, de eerste keer van dit seizoen. Hoewel het water nog behoorlijk koud is, en ik zelf een beetje angstig ben omgegooid te worden door een onverhoedse golf en slecht op m’n rechterzijde terecht te komen: ik heb het wel gedaan. Het voelde heel erg goed! Helend, om zo te zeggen. Alsof ik, door dit te doen, iets van me af heb geschud. En m’n tuintje laat, naast het onkruid, hier en daar iets zien waar ik me vast op verheug. Dat komt wel goed, deze zomer!
    Wel heb ik me in deze dagen gerealiseerd dat ik gas terug moet nemen wat mijn Verlaat Verdriet-werk betreft. De workshops, die liggen me zo nauw aan het hart, dat lukt me wel. Maar niet al het andere werk dat er ook nog is: het eerste deel van de Amor Fati-reeks waarover ik allang hoognodig contact moet opnemen met de vormgeefster, beslissingen nemen over de vorm van Teruggaan, om verder te kunnen, de omslag, een drukker zoeken, afspraken maken met de drukker, de jaartraining weer vol zien te krijgen, de dagelijkse besognes van de Verlaat Verdriet-mail die binnenkomt, mijn administratie, mijn eeuwige benarde financiële situatie die altijd overal invloed op heeft, de organisatie rondom de biografische cursus Maak de reis van je leven op Terschelling die ik in juni samen met Marijke ga geven (want dat wil ik heel graag kunnen doen, dat moet toch lukken!), mijn idee om samen met Els een nieuwe Verlaat Verdriet-biografische cursus te gaan ontwikkelen: Op verhaal komen, nog elf delen van de Amor Fati-reeks schrijven (wat natuurlijk niet allemaal tegelijk hoeft, maar waarvan het voorwerk wel voor een hele verzameling papierwerk zorgt, dat nogal nadrukkelijk in mijn huis aanwezig is). Alles alles alles bij elkaar dus. Nu even niet, alsjeblieft. Ik neem tijdens deze dagen op Terschelling de tijd om wat voorbereidend werk te doen voor De reis van je leven op Terschelling en besluit verder alle andere activiteiten en acties enzovoort enzovoort enzovoort op te schorten tot na De reis van je leven op Terschelling. Daarna bekijk ik opnieuw of ik er ruimte voor heb. Verlaat Verdriet-werk kan ik nu eenmaal niet een beetje doen. Als ik het doe, is het er weer helemaal. Totaal. Met alles erop en er aan. Maar nu even niet!
    Mijn Terschellingse buren zijn zeer met me begaan. We eten een paar keer samen en als ik wegga biedt C. aan mijn was te doen en A. wil mijn caravan voor me schoonmaken. Wat super, allemaal. Over ziektewinst gesproken! Ik vind het heerlijk, en laat het me graag aanleunen.