/ / /

BeeldTaal in Italië: onze kennismaking met Raffaella Paoletti

DoorTitia Liese

We zijn aangekomen bij Castigliano del Terziere.
En nu? We kijken omhoog naar de middeleeuwse borgo. We herkennen het kasteel. Dit moet het zijn. Maar hoe gaan we nu verder? Waar woont Raffaella? Waar moeten we zijn? Aarzelend lopen we het steile, smalle met keitjes ingelegde pad naar boven. Jemig, moeten we die steile paadjes met al die keitjes elke dag naar beneden en naar boven gaan lopen?

Raffaella

We kijken rond en zien vooral onbewoonde huizen en huisjes. Geen idee waar we Raffaella kunnen vinden. Weet ze wel dat we vandaag aankomen?

Als we een halfuurtje rond hebben gekeken, ons afvragend of we wel welkom zijn, ontdekken we een man die het grasveld om zijn huis aan het maaien is. ‘We zijn op zoek naar Raffaella. Weet u waar we haar kunnen vinden?’ vraagt Jolanda in het Engels. De man begint te lachen. ‘Ah, Raffaella’ antwoordt hij eveens in het Engels. ‘Ik bel haar wel even.’

Kennismaken met Raffaella

‘Wacht nog 10 minuutjes’ zegt hij. ‘Ze komt er aan.’
En ja – nog geen 10 minuten later komt er een heel klein blauw aan alle kanten gedeukt autootje in volle snelheid naar boven racen.
Het autootje stopt. Er stapt een vrouw uit. ‘Ohhhhh mio gatto….’ roept ze uit. ‘Ohhhh mio gatto….. Ziek, m’n kat. Doodziek. Moest ik ineens met haar naar de dierenarts.’

‘Ik ben Raffaella Paoletti en dit is mijn Rolls Royce.’
Ze veegt haar haren uit haar gezicht. Puft nog een paar maal en zegt: ‘Wie zijn jullie eigenlijk? Wat komen jullie doen? Oh ja, ik begrijp het al. Jullie zijn die Nederlanders. Zeker ook uit die krant? Jullie verblijven in La Guardia. Toch? Alles loopt mis vandaag. Jullie moeten zo meteen eerst weggaan en minstens 2 uur wegblijven. We hebben nog geen tijd gehad om jullie dimori (slaaphuisje) klaar te maken.
Maar komen jullie zo dadelijk eerst maar koffie bij me drinken. Kom maar over een half uurtje. Doorlopen naar boven. Je hand door het hek steken. Aanbellen.

Een half uurtje later lopen we inderdaad naar boven.
Steken onze hand door het hek.
Bellen aan.
Het hek wordt geopend.
We lopen door naar boven.
En zien tot onze verbijstering het blauwe gedeukte autootje boven aan de trap staan.