/ / /

Dit is mijn leven: Charlotte Salomon

DoorTitia Liese

Leven? of theater?

Ze begrijpt het vreemde gevoel dat ze altijd al in zich meedraagt. 
De mateloze angst om te worden verlaten.
De zekerheid door iedereen te worden afgewezen.
Wat moet ze doen? 
Huilen, of sterven, of niets?  

Dan doemt het gezicht van Alfred op.
Een visioen dat levendiger is dan ooit.
Ze denkt aan zijn laatste woorden op het perron 
‘Om het leven geheel lief te hebben moet je de dood omhelzen en liefhebben‘.
Ze moet leven, om te scheppen.
Schilderen om niet gek te worden. 

Op die dag wordt haar werk Leven? of Theater? geboren.
Al lopend denkt ze aan de beelden van haar verleden. 
Om te overleven moet ze haar verhaal schilderen.
Dat is de enige uitweg.
Ze herhaalt het, nog eens en nog eens.
Ze moet de doden tot leven wekken.
Bij die zin blijft ze staan.
De doden tot leven wekken.
‘Ik moet nog dieper de eenzaamheid in.’

Citaat 1

Ze besluit zichzelf te redden van haar mateloze verlangen naar de dood. Als alternatief voor zelfdoding ‘iets totaal waanzinnig bijzonders’ te ondernemen. In Zuid Frankrijk, waar ze na haar vlucht uit nazi-Duitsland verblijft, trekt ze zich totaal terug en begint als een waanzinnige te schilderen. Hierbij gebruikt ze alles wat ze in zich heeft. Haar kunstenaarschap, haar visuele en muzikale geheugen, haar inzicht in de persoonlijkheden van haar familieleden, haar intellectuele bagage, humor en inspiratie die ze put uit haar liefde voor de man die ze heeft moeten verlaten om te kunnen vluchten: Alfred Wolfson (1896-1962).

Citaat 2

Charlotte Salomon (1917-1943)

Het levensverhaal in beeld en woord van een jonge vrouw die op haar negende haar moeder verliest. Haar verhaal vanuit haar vroegste jeugd tot het verraad in 1943, in de context van haar bewogen familiegeschiedenis. Een Joodse familie in Duitsland, voor en in de tijd van de tweede wereldoorlog. Leven? of Theater?

Lees meer