• | |

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan?

    DoorTitia Liese

    Lang geleden, in het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk, bood ik een aantal keren de themadag aan voor Verlaat Verdriet-ers Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan als je als kind hebt meegemaakt dat ‘de dingen’ fataal niet goed gingen…..

    Onderstroom

    In de begintijd van mijn eigen Verlaat Verdriet-proces werd ik me er steeds meer van bewust dat in mijn eigen onderstroom niet alleen heel veel twijfel zat, maar ook scepsis. En ook cynisme. Diep van binnen was ik ervan overtuigd dat wat fout was gegaan in mijn jeugd en in mijn leven nooit meer goed zou komen. NEE!

    Twijfel, scepsis en cynisme

    Steeds meer werd ik me ervan bewust wat dat betekende voor mijn eigen verlate rouwproces. Hoe kon iets ooit goed komen als ik zelf in mijn onderstroom altijd alles weer onderuit haalde door twijfel. Door scepsis. Door cynisme. Hoe kon ik ooit verder komen. Ook al deed ik nog zo m’n best. Ook al probeerde ik steeds weer opnieuw verder te komen met mijn proces. Oprecht. Met inzet. Toch gleed ik steeds weer terug in negatieve oordelen over mijzelf. Over mijn inspanningen. Twijfel. Scepsis. Cynisme.

    Vertrouwen

    Langzaam – maar zeker – begon ik de werkelijke betekenis van vertrouwen te ontdekken. Hoe moeilijk het was voor de Verlaat Verdriet-er in mij om vertrouwen te hebben. Vertrouwen in het proces waar ik mee bezig was. Te vertrouwen op mijzelf. Of eigenlijk: om weer vertrouwen te krijgen in het leven.

    Veranderen

    Door me steeds meer bewust te worden van die onderstroom van twijfel, scepsis en cynisme heb ik dat langzaam maar zeker leren veranderen. Ik leerde weer vertrouwen. Op mezelf. Op het proces waar ik mee bezig was. En op het leven. Mijn leven veranderde nogmaals ingrijpend. Nu de goede kant op. JA!

    Ook voor jou

    In al die jaren Verlaat Verdriet-werk heb ik gezien – en ervaren – hoe moeilijk het is voor Verlaat Verdriet-ers om weer te leren vertrouwen als je zo vroeg in je leven hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen. Definitief niet goed. Je verloor je ouder(s) door de dood. Je leven veranderde totaal. Jij veranderde.
    Hoe moet dit ooit weer goed komen? Hoe leer je weer te vertrouwen op het proces waar je mee bezig bent? Op jezelf? Hoe leer je weer te vertrouwen op het leven?
    Uit mijn eigen ervaring kan ik je zeggen: het kan! Ik heb het ervaren. En evenals voor mij, is het ook voor jou mogelijk om weer te leren vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan.

  • | |

    Van harte gecondoleerd

    DoorTitia Liese

    Van harte gecondoleerd

    Twintigers en dertigers die een ouder verliezen merken vaak dat ze door de rouw een achterstand oplopen in hun leven, zegt Ameline Ansu. Ze bepleit in haar boek Van harte gecondoleerd meer aandacht voor de jongvolwassene van wie de vader of moeder overlijdt. 

    Jongvolwassenen

    Ameline Ansu (32), gedetacheerd adviseur bij de Rijksoverheid, was 23 jaar toen haar moeder overleed na een langdurige ziekte. Vanaf dat moment kwam ze tijdelijk terecht in wat ze noemt ‘een schemergebied’: te jong om het emotioneel zelf te rooien, maar volgens de wet volwassen genoeg om officiële verantwoordelijkheden te dragen. Aan boeken over rouw had ze weinig – die waren voornamelijk gericht op de partner van een overlevende of op zeer jonge kinderen met een overleden ouder. Gek, vond ze. Want de groep jongvolwassenen die een ouder heeft verloren is fors. ‘Voorzichtig geschat zijn er 100.000 jongeren in Nederland die opgroeien zonder vader of moeder door overlijden.’

    Steun 

    Nu, bijna tien jaar na de dood van haar moeder, heeft Ameline Ansu zelf een boek geschreven over rouw bij twintigers en begin dertigers. In Van harte gecondoleerd spreekt Ansu lotgenoten die een ouder hebben verloren door (erfelijke) ziekte, plotseling overlijden of zelfdoding. Aan de hand van anekdotes bespreken ze verschillende thema’s, van de veranderde gezinsdynamiek tot het gat op cv. In het boek, dat leest als een keukentafelgesprek, deelt Ansu bovendien haar eigen ervaringen met dood en rouw. ‘Als steun voor iedereen met vergelijkbaar verdriet en hun naasten’, zegt Ansu. ‘En om het taboe op de dood en rouw weg te nemen.’

    ISBN

    ISBN Van harte gecondoleerd: 9789000371303

    Artikel Volkskrant

    In de Volkskrant van vandaag (18 februari 2020) een interview met Ameline Ansu in verband met haar boek Van harte gecondoleerd.  

    Rouwverwerking

    Op dinsdag 18 februari  2020 organiseert debatcentrum De Balie een programma over rouwverwerking bij mensen die op jonge leeftijd een ouder hebben verloren. Ameline Ansu zal er ook spreken, samen met jongerenrouwcoach Remco Groenewegen en journalist Gijs van der Sanden.
    Uitverkocht

  • | |

    Lezing Verlaat Verdriet in Zelhem (Gld)

    DoorTitia Liese

    Lezing over Verlaat Verdriet

    Wij, Caroline Boenink, Gabriëlle Disselhorst en Titia Liese geven op 26 maart 2020 een lezing over Verlaat Verdriet. De gevolgen van het vroege verlies van je ouder(s) kunnen in je bestaan als volwassene nog altijd een (grote) rol spelen. Titia vertelt over haar jarenlange ervaringen met Verlaat Verdriet en Verlaat Verdriet-ers. Caroline en Gabrielle delen op een bijzondere manier hun verlies-verhaal.
    De avond op 26 maart a.s. is toegankelijk zowel voor Verlaat Verdriet-ers zelf, als voor andere geïnteresseerden.

    Datum

    26 maart 2020

    Plaats

    De Boerentempel in Zelhem

    Tijd

    Van 19.30 uur (inloop met koffie en thee om 19.00 uur) tot ± 21.30.

    Prijs

    Gratis toegang

    Aanmelden

    Wil je zeker weten dat er plek is voor je? Meld je dan aan en stuur een mailtje naar lezing@verlaatverdriet.nu

    Meer informatie

    We zullen regelmatig meer informatie over dit onderwerp vermelden.
    Houd ook Facebook in de gaten!

    Verlaat Verdriet

    Wil je meer weten over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn? Lees de informatieve website van Titia Liese www.verlaatverdriet.nu

  • | |

    Ook Titia was een goed en normaal kind

    DoorTitia Liese

    …….Terwijl toch andere mensen steeds weer benadrukken dat mijn beide kinderen – ook Titia – normale en goede kinderen zijn.

    Gisteren schreef ik in mijn blog Familie: een onverwacht verrassend bericht over de onverwachte mail die ik ontving van een Duitse neef. Vandaag ontving ik nog een uitgebreide mail. Met bijvoorbeeld een brief die mijn vader in 1968 schreef aan de ouders van deze neef.

    Opnieuw kantelt mijn idee over vroeger. In deze brief schrijft mijn vader over het huwelijk met zijn 2e vrouw. Onder meer: ……. Hoewel het tegen mijn principes is, heb ik vaak de kant van de kinderen – zeker van Titia – moeten kiezen. Wat mijn vrouw mij nooit heeft kunnen vergeven…….. 

    En dat, terwijl ik me tot ver in mijn volwassenheid hopeloos verraden heb gevoeld door mijn vader. Omdat hij voor mijn gevoel altijd de kant koos van zijn 2e vrouw (met wie ik inderdaad vanaf het allereerste begin (vanaf dat ik 8 was) een hele slechte relatie heb gehad).

    Kantelend perspectief

    Een verandering van perspectief, mag ik wel zeggen. En dat wel tientallen jaren later……
    En ja: er gebeurt iets met me als ik de zin lees   ……..Terwijl toch andere mensen steeds weer benadrukken dat mijn beide kinderen – ook Titia – normale en goede kinderen zijn. 

    Nog een nieuw perspectief

    Ik wist het altijd. Van de slechte relatie die mijn vader had met zijn vader. Zowel mijn grootvader als mijn vader geheelonthouder – nooit alcohol. Mijn overgrootvader verliet zijn gezin toen zijn kinderen nog jong waren. Zwaar alcoholist. Overleden in een tehuis voor alcoholverslaafden.
    Ik kijk naar de stamboom die mijn nieuw verworven neef mij toestuurt. En zie dat mijn overgrootvader zijn moeder verloor toen hij 3 was. En zijn vader toen hij 8 was. Voor zijn 10e jaar wees dus.

    Om over na te denken

    Zo kun je op je 70e onverwacht nog een heleboel nieuwe perspectieven toegestuurd krijgen. Om over na te denken!