• | |

    Zwemmen in zee

    DoorTitia Liese

    De eerste schrijfcursus Op verhaal komen is geëindigd. De eerste dagen veel regen en onaantrekkelijk weer om naar buiten te gaan. In de loop van de week is het weer steeds mooier geworden – heerlijk. We hebben samen een mooie en bijzondere week gehad. Wat is er veel gebeurd! Wat zijn deze drie vrouwen veel aangegaan. Wat is het heerlijk om dit te doen! Op de tweede dag is A. naar me toe gekomen. ‘Jij zwemt toch altijd in zee, hoorde ik van Els? Doe je dat nu ook?’ Ik hoef me geen seconde te bedenken. ‘Ja. Ga je mee?’ ‘Ja.’ De volgende ochtend om half negen fietsen we met z’n tweeën naar het strand. Aan de oostkant komt de zon op, aan de westkant staat de maan nog boven de zee. Het is stil, en o zo mooi. We kleden ons uit en duiken de zee in. Koud! Ik ga er snel weer uit, maar al op weg naar huis spreken we af: morgen weer, en overmorgen ook. Onderweg naar huis trakteert de Terschellingse natuur ons nog op een grazende ree. Het kan niet op vanochtend. Ik ben blij met dit zwem-idee van A.. In april dook ik, een week na de operatie, de koude zee in en dat deed me goed. Nu is het half oktober, een half jaar later dus. En weer kan ik de koude zee in duiken.

  • | |

    Vergeetmijnietjes

    DoorTitia Liese

    Terug naar Terschelling. Ik heb er nu drie hapto-sessies opzitten, en het heeft me heel erg goed gedaan. Over het geheel genomen voel ik me goed en tamelijk stabiel. Ik heb me wel zeer gerealiseerd dat het pas een half jaar geleden is dat ik de borstamputatie heb ondergaan. Da’s toch nog tamelijk recent. Het schrijven van de blog’s is een beetje op de achtergrond geraakt. Maar ik wil ze afmaken. Het voelt niet goed om dat halverwege te laten zitten. Daarvoor heeft het schrijven van de blog’s me veel te goed gedaan. Maandag beginnen Els en ik met drie cursisten aan de schrijfcursus Op verhaal komen. Zaterdagavond komt Els, zondagavond verwacht ik Marijke die voor ons komt koken. Het weer is niet zo heel erg goed. Ik kan dus binnen aan de laptop zitten, lezen wat ik heb geschreven en schrijven.

    Ik heb een tijdje geleden al bedacht dat ik zo heel erg graag heel veel Vergeetmijnietjes wil zaaien in mijn Teschellingse tuin, zodat in het voorjaar m’n tuintje een grote blauwe vergeetmijnietjeszee is. Steeds als ik er aan denk schuift er een beeld naar voren. Allemaal camping-genoten staan voor m’n tuintje en zeggen: ‘Ach, die ame Titia. Zoveel mooie Vergeetmijnietjes, en nu kan ze het zelf niet meer zien.’ Ik raak dat beeld maar niet kwijt en kan er niet toe komen zaadjes te kopen. Hoezo, kanker 2011 afronden? Nee – het is niet vanzelfsprekend gezond te zijn.

  • Programma Op verhaal komen

    DoorTitia Liese

    Voorbereiding, of liever gezegd: de puntjes op de i zetten in verband met Op verhaal komen, biografisch werk bij Verlaat Verdriet. Onze eerste meerdaagse schrijfcursus op Terschelling van 10-14 oktober a.s. Vandaag komt Els naar Nunspeet, en gaan we samen aan het werk. Els heeft verschillende schrijf-cursussen gevolgd. We stellen het programma samen, maar kijken meteen naar de grootte van de groep. Die is nog vrij klein, en het is de vraag of er veel meer deelnemers bij zullen komen. Een kleine groep biedt ons een goede gelegenheid om deze nieuwe cursus al werkend verder vorm te geven. We verheugen ons er beiden op. Het is ongetwijfeld een mooie cursus, die veel teweeg zal gaan brengen bij de deelnemers, die veel van ons als begeleiders zal vragen, maar waar we elk op onze eigen manier op toe zijn gerust.  Ik heb in de namiddag Nicolette gebeld om twee nieuwe afspraken voor hapto-sessies te maken. Na de derde keer wil ik even stoppen om te laten zakken wat de drie sessies teweeg hebben gebracht. Bovendien ben ik dan op Terschelling.

  • |

    Luisteren

    DoorTitia Liese

    De individuele workshop van afgelopen week verliep goed, ondanks de zware verkoudheid van deelnemer M. Gisteren naar Groningen geweest om samen met Els de biografische cursus Op verhaal komen verder vorm te geven. We maken er een mooie cursus van! Vanavond was H. hier met zijn M., zijn vrouw. H. is de huisarts met wie ik op 13 mei j.l. het gesprek heb gehad over borstkanker en nabehandelingen of niet. Ik vind het fijn hem nogmaals te kunnen bedanken voor de mogelijkheid die hij mij heeft geboden. Ik ben me er weer eens te meer van bewust hoe belangrijk het is om goed te luisteren en de ander de gelegenheid te geven te zeggen wat gezegd kan worden, zoeken naar woorden voor gevoelens en ideeën te uiten zonder daar meteen van te roepen of ze goed zijn of niet en/of van adviezen te voorzien voor oplossingen van een probleem waarvan de kern nog niet eens goed is benoemd. Kortom: de ander in haar/zijn volwassenheid erkennen en de gelegenheid geven zelf de eigen kwartjes te laten vallen, zoals E. dat zo mooi verwoordde in de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet.