(Volwassen) kinderen van Verlaat Verdriet–ers worstelen in veel gevallen met doorgegeven kenmerken en patronen van de ouder die jong haar/zijn ouder verloor.
Bijvoorbeeld verliesangst, die de ouder heeft verhinderd met vertrouwen in het leven te staan. Of het onvermogen van de ouder om (helemaal) aanwezig te zijn. Of de ingewikkelde relatie die het huwelijk van de ouders kenmerkt.

Deze pagina is ervoor bedoeld jou informatie te geven, zodat je meer inzicht krijgt in patronen die mogelijk kenmerkend zijn voor jouw ouder en/of voor het huwelijk/de relatie van je ouders en/of voor de relatie die je – tot nu toe – met haar/hem hebt gehad.

Voor jou

Je bent het volwassen kind van een ouder die in haar/zijn jeugd een ouder verloor door overlijden. Misschien heb je altijd – juist met die ouder – een ingewikkelde relatie gehad, maar heb je er nooit de vinger op kunnen leggen wat er nou eigenlijk aan de hand was. Je had misschien altijd een afstandelijke relatie met die ouder, maar begreep die afstand niet. Of je hebt bij je ouder altijd angst gevoeld, terwijl de omstandigheid waarin jullie leefden eigenlijk helemaal geen aanleiding gaf tot angst.

De doorgeeffuik

Veel Verlaat Verdriet-ers hebben in hun jeugd tal van kenmerkende patronen ontwikkeld, die verbonden zijn aan de levenslange invloed van de vroege dood van een ouder. Deze patronen geven ze – zolang ze die zelf niet hebben onderzocht en waar wenselijk opgelost – door aan hun kinderen. Denk daarbij aan patronen als: een fundamenteel gebrek aan zelfvertrouwen, tekort aan gevoel van eigenwaarde, (over)gevoeligheid voor angst en paniek en twijfel aan het eigen bestaansrecht. Ook zal je mogelijk – als kind van een Verlaat Verdriet-er – regelmatig geconfronteerd zijn met stemmingswisselingen bij je ouder, gevoeligheid voor depressiviteit, ‘een verbroken verbinding’ en een diep verlangen naar onvoorwaardelijke liefde.

Veel Verlaat Verdriet-ers hebben het gevoel dat ze hun kind(eren) een beter leven moeten geven dan ze zelf hebben gehad. Ze hebben veel – veel te veel – gemist in hun eigen jeugd. Ze doen heel erg – en soms krampachtig – hun best hun kinderen te geven wat hen zelf ontnomen werd: veiligheid, geborgenheid, gezelligheid, onvoorwaardelijke liefde. Deze ouders verliezen dan vaak uit het oog dat ze – ondanks hun goede bedoelingen – onopgeloste zaken doorgeven aan hun kinderen, zoals tekort aan gevoel van eigenwaarde en een basaal gebrek aan zelfvertrouwen, maar ook hun eigen ervaringen van tekort aan veiligheid, aan geborgenheid, aan gezelligheid, aan onvoorwaardelijke liefde. Bovendien is de kans groot dat deze ouders, bewust of onbewust, van hun kind(eren) erkenning voor hun inspanningen verwachten. En dankbaarheid. Je hebt geen idee wat ik als kind allemaal heb gemist.

Inzicht en verandering

Ook voor Verlaat Verdriet-ers, die het gevoel hebben geen last te hebben van het vroege verlies van hun ouder(s), is het daarom – in het belang van hun kinderen, ook al zijn die inmiddels volwassen geworden – wenselijk te onderzoeken: gaat Verlaat Verdriet over mij? En zo ja: wat heb ik hier in te doen? Wat kan ik hier in doen? Een ouder die laat zien: je kunt er iets aan doen, er is altijd verandering mogelijk geeft een ander perspectief door dan de ouder die ontkent, en blijft ontkennen (terwijl je als kind toch echt deze patronen aan den lijve hebt ondervonden). Erkenning van Verlaat Verdriet-problematiek door een ouder biedt inzichten, zowel voor hun kinderen als voor henzelf. En ruimte voor verandering. Ook al zijn die kinderen inmiddels allang volwassen.

Kenmerkende patronen van je ouder waar je als kind mee geconfronteerd geweest
kunt zijn

De verbinding verbreken

Veel Verlaat Verdriet-ers hebben de eigenschap plotseling de verbinding te kunnen verbreken. Lijfelijk zijn ze nog aanwezig, geestelijk hebben ze zich teruggetrokken op hun eiland. Trekken een muur op. En/of reageren vijandig.

Zorgen

Veel Verlaat Verdriet-ers zijn gaan zorgen. Ze geven altijd aan andere mensen wat ze zelf hadden willen krijgen. Diep van binnen hebben ze de wens beloond te worden voor hun inspanningen.

Aanpassen

Vanaf het moment waarop de ouder overleed – en voor het kind de wereld zoals het was geweest totaal en voorgoed veranderde – hebben Verlaat Verdriet-ers zich aan moeten passen. Zich aanpassen is één van de meest hardnekkige overlevingspatronen die voorkomen bij Verlaat Verdriet-ers.

Ontploffingsgevaar

In veel Verlaat Verdriet-ers is de gevoelsstroom geblokkeerd geraakt. Geblokkeerde energie neemt vaak de vorm aan van boosheid. Verlaat Verdriet-ers kunnen woede-uitbarstingen hebben die niet in verhouding staan tot de aanleiding. Of ze trekken zich terug in norsheid en vijandigheid. Of ze creëren als het ware een vacuüm om zich heen. Let maar niet op mij. Ik ben er niet. Ik doe niet mee. Maar de innerlijke boosheid is daarmee niet verdwenen.

Verliesangst

Veel Verlaat Verdriet-ers hebben een levenslange en levensgrote verliesangst ontwikkeld. Op het moment dat je een half uur later komt dan de afspraak was, ben je in de beleving van een Verlaat Verdriet-er al dood.

Controle

Verliesangst zorgt ervoor dat Verlaat Verdriet-ers alles onder controle proberen te houden. Ze kunnen in hun controle-dwang ook dwingend zijn voor mensen in hun omgeving.

Paniek

Verlaat Verdriet-ers kunnen – schijnbaar ‘zomaar’, zonder voor andere mensen zichtbare aanleiding – totaal in paniek schieten en daarmee voor veel onrust zorgen.

Rémi-gevoel

Ook in hun huidige gezin – met partner en kinderen – kunnen Verlaat Verdriet-ers het gevoel hebben ‘er niet bij te horen’. Ze voelen zich een buitenstaander. Iemand die niet echt mee doet. Ik zit weer in mijn Rémi-gevoel.

Gezondheid

Overleven in plaats van leven – en dat is wat veel Verlaat Verdriet-ers nog steeds doen – veroorzaakt voor een groot aantal van hen gezondheidsproblemen. Migraine, ME/CVS, rugklachten, maar ook depressiviteit komen bij veel Verlaat Verdriet-ers voor.

Meer informatie