Bella Ciao, samen zingen in Codiponte
Bella Ciao
Wie kent het partizanenlied niet?
Vele jaren geleden. Maar nog altijd klinkt het Bella Ciao vers in mijn herinnering. De avonden tijdens de cursus Italiaans bij Nederlandse Jan en Italiaanse Grazia in Scandicci (Toscane). Een tamelijk kleine groep, bestaande uit een handvol Nederlanders, 2 deelnemers uit Duitsland en Italiaanse vrienden van Grazia en Jan.
Met de hele groep
’s Avonds na de maaltijd. Buiten. In de warmte. Terwijl het donkerder en donkerder werd. Onszelf begeleidend met alles waar geluid mee te produceren was. Mondharmonica. Pakken gedroogde macaroni. Rijst. Potten. Pannen. Pannendeksels.
Natuurlijk. Bella ciao. Partizanenliederen. Pelgrimsliederen. Liefdesliederen.
De Italiaans-Nederlands-Duitse taal-grapjes. Onze verwoede pogingen om tegelijkertijd Italiaans, Duits en Nederlands te verstaan. En liever nog: te spreken. Nog altijd, 40 jaar later, komen twee van mijn groepsgenoten en ik eenmaal per jaar een weekend samen. In Bremen. Amsterdam. Nunspeet.
Plezier
Wat een plezier hebben we gehad met zingen. En wat een plezier deed het mij toen Maartje op La Concia vertelde dat ze niet alleen psycholoog is, maar ook pianist. Dat ze nog altijd, in Codiponte, pianoles geeft.
Samen zingen
Eenmaal terug in Nederland, bij onze mailwisseling, heb ik het gevraagd. ‘Kunnen we ook samen zingen met jou?’ ‘Dat kan zeker!’ mailde Maartje prompt terug.
Misschien denk je nu: ‘Zingen? Dat kan ik niet. Niks voor mij.’ Houd je dan maar vast aan mij. Als ik 2 noten zing, heb ik er 3 vals gezongen. En ik heb genoten van deze avonden-met-gezang.
En wie weet, wie weet, ben jij degene die aan de hand van BeeldTaal de mooiste tekst ooit schrijft die, na de gezamenlijke maaltijd, in het Nederlands in Codiponte heeft geklonken!