Het moet maar weer eens gezegd worden….

In je jeugd een ouder verliezen door de dood is niet, zoals nogal eens wordt gedacht, een life-event. Is niet: shit happens. Is niet: ‘met veerkracht en wat hulp kom je er wel weer overheen.’

Lijf-event

Je ouder verliezen door de dood terwijl je nog in ontwikkeling bent  – zowel geestelijk als lichamelijk (dus ook: je hersenen!) zou je wel een lijf-event kunnen noemen. Niet alleen je psyche, maar je hele lijf zijn betrokken bij de ruptuur. De ruptuur van het abrupte en onomkeerbaar afgescheiden raken van je ouder(s). Een existentiële crisis in je kindertijd, die diep ingrijpt in de fundamentele eenzaamheid van de mens. Ook in het kind dat je toen was.

Innerlijke eenzaamheid

Met als gevolg dat de kans groot is dat je als volwassene altijd een innerlijke eenzaamheid voelt. Een leegte die je niet lijkt te kunnen vullen. Een innerlijke eenzaamheid die je levenslang met je meesleept. Tot je besluit je verlate rouwproces werkelijk aan te gaan.

Fundamentele eenzaamheid

Een Verlaat Verdriet-er die het niet aandurft de overleden ouder ‘los te laten’ – bijvoorbeeld omdat ‘loslaten’ voelt als verraad – heeft een bijna niet te overbruggen angst opnieuw die fundamentele eenzaamheid te ervaren. Heeft grote  angst voor verandering. Houdt alles extreem onder controle.

Hulp

Houd jezelf niet langer gevangen. Zoek hulp. Aanvaard hulp. Overwin je angst voor wat er los kan komen. Ga het proces aan.  Aanvaard hulp. Eis discipline van jezelf. Zet door. Ook op momenten dat je het gevoel hebt: het helpt allemaal niets. Juist op  momenten dat je het gevoel hebt: het helpt allemaal niets.

Vertrouwen

Velen zijn je voorgegaan. Heb vertrouwen dat het ook voor jou is weggelegd je beter te gaan voelen. Meer verbonden. Completer. Het kan echt! Ook voor jou.