• | | | | |

    Ik ben een bed; over jong verlies, rouw en veerkracht

    Ik ben een bed

    Kaat is de regie kwijt. Dat is lastig want Kaat is regisseur. Ze werkt aan een theaterstuk dat ze zelf schreef. Het stuk gaat over Meisje, die jong haar vader verliest en leert overleven. De repetities beginnen goed, de sfeer is prima, de muziek klinkt als een klok. Maar de acteurs gaan vragen stellen. Waar wil je eigenlijk heen, Kaat, met je stuk? En wat is dat met dat bed? Kaat duikt terug in haar script. Ze wil vooral de veerkracht laten zien van het kind dat overleeft, want kinderen zijn taaie rakkers. Maar hoe harder ze zoekt, hoe meer ze erin verstrikt raakt. Langzaam wordt duidelijk dat Kaat nog altijd worstelt met het verlies van haar eigen vader, nu vijfendertig jaar geleden. Kaat kijkt op haar horloge. De première komt dichterbij…

    De Nijmeegse theatermaker Joos van Dooremalen is de schrijver en regisseur van de voorstelling. Zij verloor op 12-jarige leeftijd haar vader. Dat had grote invloed op haar latere leven. In de voorstelling brengt van Dooremalen de pijn van jong verlies scherp en invoelbaar in beeld. Met woorden, beelden en muziek geeft ze ruimte aan de onderstroom van alles wat niet gezegd wordt, maar wat er wel is. Ze verbeeldt de veerkracht van het kind dat overleeft en het prijskaartje dat daaraan vastzit.

    Over jong verlies, rouw en veerkracht

    De muzikale theatervoorstelling IK BEN EEN BED volgt een jong meisje dat te maken krijgt met verlies. Haar vader is ernstig ziek en gaat overlijden. Wat doet dat met haar en wat voor gevolgen ondervindt ze daarvan op latere leeftijd? IK BEN EEN BED is een voorstelling over een urgent thema voor iedereen vanaf 14 jaar en ouder. Met muziek van de Nijmeegse componist Theo Hoek.

    Data

    Voorstellingen: 31 oktober en 1, 14 & 15 november

    Locatie

    Lindenberg Cultuurhuis Nijmegen

    Tickets

    € 21,50 p.p., CJP € 15,- p.p.
    Reserveren via https://www.stimagt.nl/project/ik-ben-een-bed/

  • | | | | |

    Jong ouderverlies en ontreddering

    Veel Verlaat Verdriet-ers kunnen het woord ontreddering voelen tot in de diepste vezels van hun lijf. Ik heb wat synoniemen opgezocht van het woord ontreddering. Het is nogal een woord-web. Lees het rijtje eens door, en streep de woorden weg die voor jou niet van toepassing zijn. Hier komt het rijtje.

    Ontreddering

    Opwinding. Paniek. Drukte. Onrust. Wanorde. Opschudding. Chaos. Warboel. Implicatie. Consternatie. Ontsteltenis. Confusie. Janboel. Dis-orde. Ontdaanheid. Verwardheid. Verontrusting. Verdwazing. Desorganisatie. Onduidelijkheid. Ontwrichting. Verslagenheid. Radeloosheid. Verlamming. Verstoring. Verwarring. Verlegenheid. Wanordelijkheid. Getroffenheid.

    Ondergang

    Val. Verval. Einde. Verwoesting. Dood. Achteruitgang. Bederf. Verloop. Instorting. Bankroet. Verderf. Ontreddering. Debacle. Ruïnering. Verderfenis. Subversie. Tenondergang. Teloorgang. Ineenstorting.

    Ontsteltenis

    Verwarring. Verbijstering. Ontroering. Ontzetting. Schrik. Ontreddering. Ontluistering.

    Desorganisatie

    Verstoring. Verwarring. Chaos. Ontwrichting. Ontreddering.

    Wanorde

    Verwarring. Opschudding. Ontreddering. Tumult.

    Welke woorden houd je over?

  • |

    Als grammatica ineens Verlaat Verdriet vertelt.

    Soms kan één zin je ineens stilzetten.

    De zin schreef ik oorspronkelijk helemaal niet voor een blog. Ik schreef de zin voor mijn persoonlijk pelgrimsverhaal over de Camino del Amor, dat ik heb ingezonden voor publikatie in de Jacobsstaf, het tijdschrift van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob. Het verhaal ligt momenteel bij de redactie ter beoordeling.

    In het pelgrimsverhaal staat de volgende zin:
    “Een verlies dat ik jarenlang diep had weggestopt, waarover ik bijna nooit sprak en dat toch altijd met me meegaat.”

    Ik schreef hem op dat moment zonder stil te staan bij wat er taalkundig eigenlijk gebeurde. Maar toen ik de zin later opnieuw las, bleef hij bij mij hangen. Niet alleen vanwege de betekenis, maar vanwege de werkwoordstijden.
    Er staan namelijk drie verschillende tijden in:

    had weggestopt → voltooid verleden,  sprak → verleden tijd,  meegaat → tegenwoordige tijd

    En hoe langer ik ernaar kijk, hoe meer ik het gevoel krijg dat deze drie werkwoordstijden samen iets vertellen over mijn proces van Verlaat Verdriet. Alsof de grammatica van de zin een levensverhaal vertelt.

    “Had weggestopt”

    Het eerste werkwoord staat in de voltooid verleden tijd: had weggestopt.
    Daar zit al een wereld in. Het suggereert dat het gebeurd is, dat het achter mij ligt. Ik heb het weggestopt. Het lijkt afgerond — alsof ik op een bepaald moment het verdriet een plek heb gegeven ver weg, het is niet van mij.

    “Sprak”

    Dan volgt: waarover ik bijna nooit sprak. Ook dat is verleden tijd.
    Niet één keer, niet gedurende een periode, maar bijna nooit. Het verlies was er wel, maar het kreeg geen woorden. Kenmerkend voor veel mensen die op jonge leeftijd een ouder verliezen: je groeit op, je leert functioneren, je wil er niet te veel over praten, want dan is het er niet, denk je. En die vaardigheid, het wegstoppen, het zwijgen, neem je mee. Ook later, als je volwassen wordt, blijf je er goed in, soms zonder het zelf te merken. Het verdriet wordt iets waar je niet over spreekt, of niet over wil spreken.

    En dan ineens: “meegaat”

    Het laatste werkwoord staat in de tegenwoordige tijd. Niet meeging, niet was meegegaan, maar: meegaat.
    Daar zit voor mij de hele betekenis van Verlaat Verdriet in. Met één werkwoord trekt de zin het verleden naar het heden. Het verlies dat ik ooit had weggestopt, waarover ik bijna nooit sprak, gaat nog steeds met me mee. Vandaag ook nog. Maar juist omdat het meegaat en ik er nu wél over praat, heeft het een andere vorm gekregen.
    Het verschil wordt duidelijk als ik de zin anders had geschreven:
    Een verlies dat ik jarenlang diep had weggestopt, waarover ik bijna nooit sprak en dat met mij meeging.
    Dat schrijf ik niet. Dat is ook niet de waarheid. Ik schrijf: dat toch altijd met me meegaat. Altijd. Ook vandaag.

    Drie tijden, één levensverhaal

    had weggestopt → voltooid verleden tijd,  sprak → verleden tijd, meegaat → tegenwoordige tijd
    Achter elkaar gezet ontstaat er bijna vanzelf een levensverhaal: eerst was er het verlies, daarna werd het weggestopt, er werd niet over gesproken en toch is het niet in het verleden gebleven. Het gaat mee.
    De grammatica zegt eigenlijk iets wat ik jarenlang zelf niet goed onder woorden kon brengen.

     

  • | | |

    Walk of grief op Terschelling voor Verlaat Verdriet-ers

    Heb je ooit gehoord van de Walk of grief op Terschelling? Zo niet: kijk dan even op de site van Walk of grief op Terschelling. Zo ja: heb je dan als Verlaat Verdriet-er ooit bedacht dat je de Walk of grief op Terschelling zou willen doen? Heb je je ooit afgevraagd of de Walk of grief iets voor jou zou kunnen betekenen? Heb je ervan afgezien omdat de Walk of grief mogelijk meer iets is voor mensen na een recent verlies? Of zou je wel willen, maar zie je er tegenop alleen te gaan? Zou je liever samen met andere Verlaat Verdriet-ers dit avontuur aan willen gaan?

    Samen op Terschelling

    Vanochtend sprak ik, in Hoorn (Terschelling), Lobke ter Berg-Hek. Samen met Albertine Richaerts – met wie ik al jaren samen de workshop Dubbel Ouderverlies verzorg. Lobke – geboren, opgegroeid en gevestigd op Terschelling – is werkzaam als zelfstandig therapeut op Terschelling.

    Vorige week las ik in weekblad De Terschellinger over Lobke. Betrokken bij de begeleiding van de Walk of grief. Twaalf jaar toen ze haar moeder verloor door overlijden. Ik stuurde haar meteen een mailtje. ‘Morgen vertrek ik voor drie weken naar Terschelling. Het lijkt me fijn elkaar eens te spreken en te kijken of we samen iets kunnen doen voor Verlaat Verdriet-ers. Albertine logeert een paar dagen bij me.’
    Zowel Lobke als Albertine reageerde meteen positief. En zo zaten we vanochtend samen bij Lobke aan tafel.

    ‘Hoe zou het zijn als we de Walk of grief op Terschelling ook als speciale wandeling voor Verlaat Verdriet-ers gaan aanbieden? Met mogelijke begeleiding van Lobke, en/of van mijzelf en/of van Albertine? Zouden er dan Verlaat Verdriet-ers mee komen doen? Hoe kunnen we dat vorm geven zodat Verlaat Verdriet-ers kunnen zeggen: JA, dat ga ik doen!

    We horen graag van je

    Laat ons weten of

    • een mogelijk aanbod jou als Verlaat Verdriet-er aanspreekt;
    • je aan deze mogelijkheid mee zou willen doen;
    • je op de hoogte gehouden wilt worden door ons als we deze mogelijkheid vorm gaan geven;
    • je ideeën hebt om ons plan te ondersteunen.

    We horen graag van je. Mail walkofgrief@verlaatverdriet.nu