Zandbak: foto’s van Alex Witteveen over jong ouderverlies

DoorTitia Liese

Zandbak

Expositie IkToon, met onder meer foto’s van Alex Witteveen over jong ouderverlies en Verlaat Verdriet.

Alex Witteveen

Toen ik 7 jaar oud was overleed mijn moeder bij de geboorte van mijn broertje. Mijn broertje kwam met zuurstof gebrek ter wereld. Niemand wist of hij zou blijven leven. En zo ja, hoe gehandicapt hij zou gaan worden. Mijn vader was zijn vrouw kwijt, en had grote zorgen over mijn broertje. Hij stond in de overlevingsstand. Op mijn beurt was ik niet alleen mijn moeder kwijt, maar ook mijn vader. Want hij was zichzelf, en mijn broertje aan het redden. Ik was alleen op de wereld en moest mijzelf maar redden.
In de jaren erna moest ik als kleine jongen al naast mijn vader gaan staan om hem te helpen in alles. Ik kon het alleen nooit goed doen, en begrijp nu dat hij onbewust van mij verwachtte dat ik al volwassen was. Hij had iemand naast zich nodig, en hij zocht dit in mij. Ik kon het nooit goed doen, en werd niet begrepen. Daarom werd ik naar een andere school gestuurd. Ik voelde mij daar heel erg alleen. Ik ben er verkracht door medeleerlingen, en in elkaar geslagen door medeleerlingen en een leraar. Ik raakte mijzelf compleet kwijt. Ik wou dood, maar dat lukte niet. Hulp was er niet. dus heb ik alles heel diep weg gestopt om het nooit meer te hoeven voelen. Er was in mijn leven geen liefde, geborgenheid en veilige omgeving meer die ik als kind zo hard nodig had.

Nu, 50 jaar later, ben ik door een burn-out in gaan zien dat ik heel mijn leven op de toppen van mijn kunnen heb gelopen, en nooit echt mijzelf kon zijn. Ik moest de dingen uit mijn verleden gaan verwerken om verder te kunnen gaan. Verlaat Verdriet noem je dit. Ik heb mijzelf heel diep in de ogen aangekeken, en ben hulp gaan zoeken. Ik ben nu gaan rouwen en ben daarbij heel diep in mijn emoties en gevoelens gegaan. Ik ben gaan onderzoeken wie mijn moeder vroeger was en heb haar hierdoor nu weer terug in mijn leven gekregen. Ik herken mij wel wat in haar. Ik ben op zoek gegaan naar de kleine Alex, en nog steeds ben ik wel op zoek, omdat ik nooit geleerd heb echt mijzelf te zijn. Maar door mijn verwerking aan te gaan heb ik meer gekregen dan ik ooit heb durven dromen. Door mijzelf kwetsbaar op te stellen en situaties te fotograferen waarin ik trauma’s heb opgelopen, en mijn verwerking in beeld heb vastgelegd, heeft deze manier mij enorm geholpen en kan ik verder. Ik hoop door mijn verhaal te delen met andere mensen dat ik iemand kan inspireren om in gesprek te gaan over zijn of haar gevoelens na een ernstige gebeurtenis.

Plaats

Plaats: In de kerk in Heeten (Overijssel)

Datum

30 en 31 mei 2026

Tijd

11-17 uur

Kosten

De expositie is gratis te bezichtigen

Bijzonderheid

Alex is gedurende de openstelling van de expositie aanwezig in de kerk.

Lezen