Een aangekondigde dood

‘Denk jij dat zielsverhuizing bij leven en (wel)zijn bestaat?’ vroeg ik lang geleden door de telefoon aan Marijke. Het was één van die dagen van wanhoop en hoop die toen nog zo vaak deel uitmaakten van mijn leven. ‘Ja’, zei ze onmiddellijk. ‘En anders wacht je gewoon tot daarna’.

Vandaag, 29 maart 2015 overlijdt Marijke Serné. Vriendin en collega. Ritueelbegeleidster van het allereerste uur, die haar werk als geen ander vorm heeft gegeven. Pionier.
Al sinds lange tijd kampte Marijke met perioden van verwarring, mentale afwezigheid en een wankele fysieke gezondheid.
De zelfdoding van haar man Frans, enkele jaren geleden, zette haar bestaan in alle opzichten op losse schroeven. De perioden van verwarring en afwezigheid werden groter en steeds meer onoverkomelijk. Nader onderzoek werd noodzakelijk. De uitslag Alzheimer trof haar als een mokerslag. ‘Ik geloof het niet’, riep ze fel.
De afgelopen maanden nam Alzheimer haar leven steeds meer verwoestend over. ‘Ik verlang naar het einde’, verzuchtte ze vaak. Haar wens is gehoord en erkend. Wat bijzonder in een land te mogen leven waar dit tot de mogelijkheden hoort.
Haar sterfdag heeft Marijke vastgesteld op zondag 29 maart 2015. Vandaag dus. Nu.

In Marijke zal ik niet alleen de vriendin missen met wie het goed lachen was over de dood. De collega met wie ik lang heb samengewerkt, onder meer in onze cursus Maak de reis van je leven op Terschelling. De collega voor wier werk ik altijd diep respect heb gehad. Als Verlaat Verdriet-er verlies ik ook de vrouw die mijn Verlaat Verdriet-werk in goede tijden en in slechte tijden, door dik en dun, met heel haar hart heeft gesteund.

Ik bewonder je moed Marijke, voor dit levensbeëindigende besluit. Jouw ziel is inmiddels verhuisd. Ik zal je missen. Meer dan ik nu kan bedenken.

Je motto van Antoine de Saint Exupéry neem ik mee op mijn verdere weg:
‘Alleen met het hart kun je goed zien, het wezenlijke blijft voor de ogen verborgen’.