Doe ik het?

 

 

 

 

 

Duiken op Nieuwjaarsdag

Of doe ik het – dit jaar – niet?

Al sinds jaar en dag duik ik op Nieuwjaarsdag, in gezelschap van mijn Mexicaanse Elizabeth, de Zandenplas in Nunspeet in. Alleen vorst kan onze duik in die zoetwaterplas verhinderen.
Ieder jaar, rond Oudejaarsdag, bel ik Elizabeth. Als ze m’n stem hoort, hoor ik haar altijd denken: ‘Ooooh, NEE. Niet weer dit jaar’. Om vervolgens dan te zeggen ‘Ik krijg er spijt van als ik het niet doe. Dus ja: om 12.30 uur ben ik bij je. Dan doen we HET.’
Echt: al sinds jaar en dag.

2016

Geen sprake van ijs dus in de Zandenplas, dit jaar.
Maar nieuwsjaars-duiken in de golven van de Noordzee: dat heb ik nooit gedaan. Wordt het niet eens tijd dat te doen, vroeg ik me af?
Zelf heb ik een intensief jaar achter de rug. Een jaar met grote – innerlijke veranderingen. Van grote innerlijke vooruitgang, kan ik rustig zeggen.
Zo’n kouwe Noordzee-duik 2016 in, dat lijkt me wel een passend ritueel.

Noorzee-duik

De mogelijkheid heb ik dit jaar. De Noordzee heb ik op Nieuwjaarsdag (bijna) onder handbereik.
Maar wil ik het? Zo’n collectieve duik, met zo’n hele grote groep Unox-mutsen?
Ik denk het toch niet.

D’r in en d’r weer uit

Ik geef het grif toe: er in is altijd wel een dingetje voor me (beetje groot dingetje), maar de sensatie als je dat kouwe water weer uit bent: da’s wel een heel bijzondere sensatie.
Hoe dichter de datum naderbij komt, hoe meer ik ervan overtuigd ben: ik doe het.

Niet helemaal onvoorwaardelijk

Maar dan wel in m’n eentje (of hooguit in klein gezelschap. Dat kan nog gebeuren!).
Op m’n eigen rustige plekje op het strand.
En het mag niet heel hard regenen.
En ook niet heel hard (koud) waaien.
Geen vorm van zelfkwelling dus, maar gewoon een mooi ritueel, waar ik lang van kan na-genieten.
Nog even geduld – de tijd gaat het leren.