• | |

    De weg van liefde in Villa Le Muse

    DoorTitia Liese

    Villa Le Muse

    ‘We veranderen de naam van het grote huis in Villa Le Muse. Villa De Muzen. Er blijken teveel villa’s in de buurt te zijn met de naam Villa La Sorgente (Villa De Bron). Dat werkt verwarring in de hand. En dat willen we niet. Daarom hebben we gekozen voor een nieuwe naam: Villa Le Muse.’ vertelt Maartje aan de telefoon. ‘Op onze nieuwe site gaan we ook de naam Le Muse gebruiken.’

    De drie Muzen

    Ik verheug me. Wat een mooie, passende naam. De Muzen. Ken je ze? De drie oer-muzen: Melete (muze van de meditatie). Mneme (de muze van de herinnering). Aoede (muze van het lied).

    Muzen houden zich graag op in de bergen. Op groene vlakten. Bij bronnen. Aan de voet van bergen.
    Kijk eens goed naar de foto hierboven. In de top van Codiponte ligt het grote (gele) huis. Achter het grote huis, aan de voet van de berg, zie je de groene vlakte. De bomen. Daar bevindt zich de bron die hoort bij Villa Le Muse.

    Muzen komen tevoorschijn om je bij te staan. Als ze de rust voelen. Aandacht. Toewijding. Liefde. Muzen werken graag met je samen. Als jij de tijd neemt om ze te ontvangen.
    Ze laten zich door je uitnodigen als ze jouw aandacht voelen. Jouw toewijding. Jouw liefde.

    De negen Muzen

    Graag stel ik nog de (nieuwere) negen muzen aan je voor. Ook zij hebben hun plek in Villa De le Muse. Ook zij staan je graag bij.
    Ontmoet Clio, muze van de geschiedschrijving en het heldendicht.
    Euterpe, muze van de lyrische poëzie en het fluitspel.
    Kalliope, muze van het heldendicht, de filosofie en de retoriek.

    Ze zijn er. In Villa Le Muse. Ook voor jou.

  • | | |

    Italië? Waarom zo ver weg?

    DoorTitia Liese

     

    ‘Waarom naar Italië?’ ‘Waarom zo ver weg?’
    Met enige regelmaat krijg ik deze vraag als ik vertel over De weg van liefde in Italië. De biografische retreat in Italië in oktober 2021. Een beetje verlegen word ik van die vraag. Want ja. Natuurlijk. Ver weg. Vliegen. Kan dat nog? Kun je dat nog willen? In deze tijd? Meteen daarop weet ik het weer.
    Daarom in Italië. In Codiponte. In Villa Les Muse. Bij Maartje Schonefeld en Davide Donati. Ik leg het je graag uit.

    Naar Italië

    Dit bijzondere land. Waar heden, verleden en toekomst in iedere vierkante meter aanwezig zijn. Land van schoonheid. Van kunst. Cultuur. Waar het mogelijke en onmogelijke samenvallen. Of niet samenvallen. Land van gekte. Van liefde. Land waar sinds mensenheugenis en langer het ‘dolce far niente’ – de kunst van het zoete nietsdoen – wordt beoefend. En ze zijn er goed in daar! Word voor even een Italiaan(se) in Italië.

    Naar de Lunigiana

    Ongerept deel van de Toscane. Onontdekt door het massa-toerisme. Waar nog rust is. Ruimte. Stilte. Waar je welkom bent. Waar natuur en kunst met elkaar verbonden zijn. Levend verleden, heden en toekomst met De weg van liefde samen kunnen vloeien. Ook in jou.

    Naar Codiponte

    Rustplek tussen de Apuaanse Alpen en de Apenijnen. Verbonden aan eeuwenoude pelgrimswegen. Zoals de Via Franciscena, de pelgrims- en handelsroute tussen Canterbury en Jeruzalem. Met de kerk uit de 8e eeuw. De ruïne van het oude klooster. De borgo. La Concia, de B&B van Maartje en Davide. En Villa Le Muse van Maartje en Davide.

    Naar Maartje en Davide

    Samen met Maartje en Davide

    Geniet van de vanzelfsprekende gastvrijheid van Maartje en Davide in Villa Le Muse (voorheen Villa Sorgente). Van de Toscaanse maaltijden, door Davide liefdevol bereid. Geniet van de stilte. De rust. Van schrijven alsof er in de hele wereld even niets anders te doen is dan schrijven.
    Geniet van de gelegenheid te oefenen met de kunst van het nietsdoen. Van de inspiratie van het samenzijn met De weg van liefde. Op deze plek.

  • | |

    Ik ben mijn ankerpunt kwijt

    DoorTitia Liese

    Ik ben een weekje op Terschelling. In de Aquamarijn. Het huisje dat Michel voor ons – voor mij – heeft gebouwd. Michel, mijn partner die in oktober 2020 overleed.

    Ik red me wel

    Zeker: ik red me wel.
    Doorgaan: dat lukt me.

    We leefden in sterk gescheiden werelden. Hadden allebei ons eigen leven. Woonden nooit samen, hoewel dicht bij elkaar. Hij zijn huis. Ik mijn huis. Hij zijn leven. Ik mijn leven. Hij zijn werk. Ik mijn werk. Hij zijn cultuur. Ik mijn cultuur. Wij samen onze cultuur. Onze omgangsvormen. Onze relatie. Meer dan 30 jaar.
    ‘Ik ben geen treurende weduwe.’ ‘Ik mis Michel niet in mijn huis.’ ‘Mijn leven gaat ‘gewoon’ door.’

    Op Terschelling

    Ik ben nu ruim een half jaar verder. Op Terschelling deze week. In het huisje dat Michel met zoveel liefde heeft gebouwd. Het huisje dat er nog steeds ‘gewoon’ is. Waar tegelijkertijd zoveel is veranderd. En nog steeds aan het veranderen is.

    Ik ben mijn ankerpunt kwijt

    Nu pas kan ik woorden geven aan soorten van gevoelens die in de afgelopen maanden steeds onder de oppervlakte bleven. ‘Ik ben mijn ankerpunt kwijt.’ Het belangrijkste, meest betrouwbare ankerpunt dat ik heb gehad na het verlies van mijn moeder toen ik 8 was.

    Nu pas, na al die maanden na zijn overlijden, kan ik het tot in het diepst van mijn vezels voelen. Ik ben mijn ankerpunt kwijt. Mijn basisgevoel van beschermd zijn. Van veiligheid.
    Michel: wat ben ik blij dat je er voor mij bent geweest. Meer dan 30 jaar. Dank je wel. Dank voor je aanwezigheid. Voor wat je voor me hebt betekend. Mijn ankerpunt.

  • | | |

    Verlangen naar De weg van liefde

    DoorTitia Liese

    Gisteren plaatste ik de blog van Ada Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde. De blog over de biografische retreat in Codiponte: De weg van liefde

    Verlangen

    Sinds ik gisteren het bericht heb geplaatst gaat het verlangen door me heen: wat zou ik graag weer Verlaat Verdriet-ers uitnodigen voor deze bijzondere retreat. Genieten van tijd. Zorg. Ruimte. Aandacht. Genieten van de helende werking van tijd en ruimte om met jezelf bezig te zijn. Met je Verlaat Verdriet. Met schrijven. Te genieten van de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide. Van hun liefdevolle zorg, zowel voor de ‘inwendige mens’ als voor de ‘uitwendige mens’. Rust te vinden in Villa Sorgente, op La Concia . Samen de weg van liefde te gaan.

    Het is op dit moment – in verband met Corona en reizen –  nog te onzeker om een datum te plannen. Hoe graag ik ook zou willen. Maar wat kan ik beloven? Eens te meer realiseerde ik me dat ik eigenlijk in deze tijd een week in Codiponte zou zijn. Een van ons werd verkouden en moest afgelopen week getest worden op Covid. De test was negatief. Maar het vliegtuig zou hij waarschijnlijk niet ingekomen zijn. Niet fijn voor je ticket, laat staan voor de rest.

    Invitati

    Wat zou ik je graag uitnodigen voor deze bijzondere retreat.
    Zo graag, dat ik me heb voorgenomen weer regelmatig beeldmateriaal van De weg van liefde en Codiponte te plaatsen op FB.
    En dan te hopen wat we misschien, na de zomer naar Codiponte kunnen gaan.

    Invitati (je bent van harte welkom).