• | | |

    De weg van liefde ligt voor je open

    DoorTitia Liese

    De weg van liefde

    De schrijf-retraite De weg van liefde in Codiponte van 8 – 14 oktober 2022 gaat door!
    Er is nog plaats: ook voor jou ligt deze weg nog open.

    Tijd voor jezelf.
    Rust voor jezelf.
    Aandacht voor jezelf.
    Liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide.
    Deskundige aanwezigheid van Titia.

    Woord en beeld

    Je gezien voelen. Gehoord. Gesteund door de deskundige aandacht en aanwezigheid van Titia. Geen dwingend programma, maar een programma dat met jou en door jou ontstaat. Op maat. Waarin jij helemaal tot je recht komt. Dat jou alle ruimte geeft om op jouw manier, en op jouw tijd, woorden te geven aan Verlaat Verdriet-thema’s die op dit moment voor jou belangrijk zijn. Beelden te geven aan gevoelens, waardoor nieuwe woorden zich aan kunnen dienen.

    Innerlijke wijsheid

    Je innerlijke wijsheid laten spreken. Natuurlijke wijsheid die zo lang verborgen heeft gezeten onder hardnekkige overtuigingen. Je gedragen weten in gezelschap van ervaringsgenoten met wie je kunt huilen. Kunt lachen. Genieten. Met wie je diep kunt gaan. En met wie je weer op kunt staan om verder te gaan. Met wie je kunt genieten van de liefdevolle gastvrijheid van Maartje. Van de heerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidt.

    Dat is wat De weg van liefde ook jou kan brengen.
    Het kan nog, er is nog een plekje voor je.
    Je bent van harte welkom!

    Lees meer

    Informatie

    Wil je meer weten over De weg van liefde?
    Neem snel contact op met Titia: titia@verlaatverdriet.nu 
    of bel Titia 06 – 53 76 58 43

  • | | |

    De kracht van innerlijk beeld ervaren

    DoorTitia Liese

    Ik heb het weer helemaal aan den lijve ervaren. Dit wonderlijke proces van innerlijk beeld. Van visualisatie. Van incarneren.

    Appartementen

    We zijn in mijn Casa Bicaudata in Codiponte. Maartje, Carin en ik. Doorlopen het huis. Bekijken de mogelijkheden die het huis biedt voor appartementen. ‘Daar kun je een prachtig appartement van maken’ roept Carin enthousiast (zie foto blog Gesprek met de architecte over Casa Bicaudata) ‘Deze ruimte restaureren. Die kamer erbij betrekken. Hier een muur, dan kan komt daar de keuken.’

    ‘En hier kunnen wc en douche,’ wijst Maartje. Ik kijk zwaar twijfelend het lange donkere tamelijk smerige gangetje in. ‘Hoe krijg je dat in die ruimte voor elkaar?’ vraag ik. ‘Laat dat maar aan mij over’ zegt Maartje beslist.

    Fra Angelico

    ‘Het huis gaat tegen me praten’ voel ik steeds sterker van binnen. Het komt nu echt tot leven. In de loop van de verdere dag krijg ik steeds sterker het beeld voor ogen van een van mijn lievelingsfresco’s. De verkondiging, fresco geschilderd door Fra Angelico. Beeld van verstilling. Van verwachting. Van liefde. ‘Ken je de fresco van Fra Angelico?’ vraag ik aan Maartje. ‘Ja’ zegt ze. ‘Die ken ik heel goed.’ ‘Dit beeld heb ik voor me voor een van de drie appartementen’ zeg ik tegen Maartje.

    De weg van liefde

    Ik voel wat er in me gebeurt. Hoe dit beeld in me mijn huis als het ware laat incarneren. Het wordt mijn huis. En het huis ‘praat tegen me‘. Een nieuwe werkelijkheid ontstaat in me.
    Dat kan gebeuren als je de tijd neemt. De ruimte. Als je de mensen om je heen hebt met wie je kunt delen. Die jou inspireren. Die jij inspireert. Woorden geven aan beelden. Beelden geven aan woorden. Dit wonderbaarlijke, prachtige proces gun ik iedere deelnemer aan de schrijfretraite De weg van liefde

    Lees meer

    Lees meer over ons project op het pleintje van Codiponte

  • | | |

    Gesprek met de architecte over Casa Bicaudata

    DoorTitia Liese

    Ik kende haar nog niet. De architecte die de plannen en de begeleiding van de restauratie van Casa Bicaudata op haar schouders heeft genomen.

    Architecte

    Met haar feilloze neus voor kwaliteit heeft Maartje haar gevonden. Samen – Maartje, Davide, Carin en ik – zitten we in het rommelige kantoor van de architecte. ‘Waarom eigenlijk ben ik me deze Italiaanse architecte voor gaan stellen als jong, snel en hip?’ vraag ik me af. Voor me zit een mevrouw van ruimschoots middelbare leeftijd. Gevuld. Correct gekleed, maar verre van hip (nou ja: haar halssieraad mag mee doen). Enigszins afstandelijk. Zakelijk. Deskundig, vangt zelfs mijn rudimentaire Italiaans op. Meer dan deskundig op het gebied van restauraties van Middeleeuwse panden.

    Mijn Casa Bicaudata heeft ze ingemeten. De tekeningen van de indeling van het huis die ze heeft gemaakt liggen klaar op haar bureau. Het is overduidelijk dat ze goed heeft geluisterd in het voorgesprek dat ze heeft gehad met Maartje. Na maanden geleden besloten te hebben dat ik op moest houden te proberen met mijn Nederlandse hoofd van een Italiaans middeleeuws restauratieproject een huis te maken waarin kan worden gewoond voel ik dat er een verandering in me gaande is.

    ‘Het huis praat tegen ons’ zei Maartje in een van onze eerste gesprekken over het project. ‘Tegen mij (nog) niet’ dacht ik toen ik Maartje dit hoorde zeggen. ‘Maar misschien komt dat nog wel.’

    Najaar

    Dit najaar gaat het bouwbedrijf beginnen met de restauratie, is het plan. Te beginnen met het pand waarin Maartje en Davide hun restaurantje gaan beginnen.
    Daarna komt mijn huis aan de beurt. We zullen het gaan zien!

  • | | |

    Kasteelvrouw in Italië

    DoorTitia Liese

    Kasteelvrouw

    ‘Je bent dus nu een kasteelvrouw’ zegt Maartje met een smakelijk lachje.
    We staan op ‘ons’ pleintje in Codiponte. Maartje. Carin. En ik. ‘Dit deel van Codiponte heet Castello.’ Het is het oudste deel van het dorp. Letterlijk op – en onder – de vleugels van de ruïne van wat ooit een groot en machtig Middeleeuws kasteel is geweest. ‘Nog altijd is de tweedeling in het dorp zichtbaar en ervaarbaar. Boven, in Castello, woonden de mensen met macht. Met aanzien. De ‘meesters.’ De mensen zonder macht, zonder aanzien, leefden beneden in het dorp. De ‘dienenden’ vertelt Maartje verder.

    Appeltjesfeest

    ‘Bij dorpsfeesten, zoals bijvoorbeeld bij het Appeltjesfeest in de eerste week van september, is deze tweedeling nog altijd aanwezig. Deze twee groepen, de mensen van ‘boven’ en de mensen van ‘beneden’, mengen zich op deze feestavonden niet.’

    Ik zie het zo voor me. Traditionele Nederlandse verjaardagsfeesten. De vrouwen samen aan de ene kant van de kamer. De mannen samen aan de andere kant van de kamer. Zo gaat dat anno 2022 in veel gevallen in Nederland nog steeds. En zo gaat dat anno 2022 in Codiponte ook nog steeds.

    ‘Je bent dus nu kasteelvrouw.’ hoor ik Maartje dus zeggen. ‘Een vrouw met aanzien. Een vrouw van ‘boven’.’
    Nou: deze ‘kasteelvrouw’ heeft in haar hele leven nooit bedacht dat ze ooit in haar leven ‘kasteelvrouw’ zou zijn in Italië. Maar als het dan toch zo is, dan ga ik er maar voluit van genieten.
    Mijn eerste Appeltjesfeest moet ik nog mee gaan maken. Wat mij betreft zal dat zeker niet plaats gaan vinden vóór september 2023. Maar dan zal ik gaan zien – en beleven – wat mijn plaats is. Daar. In Italië. In Codiponte.
    Kasteelvrouw.
    Of misschien toch niet.