• | | |

    Hoe een oud verlangen vorm kan gaan krijgen

    DoorTitia Liese

    December 1997. Een natte, koude, sombere dag in Nunspeet. Defensie gaat de Winkelmann-kazerne sluiten. Ook de drie militaire tehuizen gaan dicht.

    Verdriet

    Geen idee waarom, maar op deze koude, natte, winderige dag drijft iets me naar Vierhouten, naar een van deze militaire tehuizen. Ik ken dat tehuis van binnen. Ben er ooit eens in geweest. Als ik om het gebouw heen loop zie ik niets dan de troosteloosheid van een leeg gebouw op een sombere dag. Ik zoek een enigszins beschutte, droge plek waar ik kan zitten. En dan begin ik te huilen. Te huilen. Te huilen. De ogen uit mijn hoofd. Verdriet. Waarom? Ik weet het niet. Behalve een vaag vermoeden van een verlangen. Maar waarnaar?

    Onderdak

    Mijn Verlaat Verdriet-werk bestaat nog niet. Zelf zit ik midden in mijn eigen proces. Heb geen werk. Zie geen toekomst. Behalve een vaag verlangen naar een onderdak waar ik met mensen kan werken die, net als ik, jong hun ouder(s) hebben verloren. Die hun levensverhaal willen onderzoeken.
    Ik besef op dat moment dat ik geen schijn van kans heb. Midden in een burn-out. (Rand)depressief. Alcohol-afhankelijk. Een proces waar geen einde aan lijkt te komen. Geen inkomen uit werk. Geen financiële middelen voor wat dan ook. De term Verlaat Verdriet bestaat nog niet eens. Laat staan mijn Verlaat Verdriet-werk.

    Koopcontract

    December 2021. Donderdagavond heeft Maartje me van vliegveld Pisa opgehaald. De volgende dag, een natte, koude, sombere, winderige dag, werken we een hele reeks noodzakelijke handelingen af, die Maartje tot in de kleinste puntjes heeft voorbereid.
    In de avond van die vrijdag tekenen we het voorlopige koopcontract van de panden op de rocca van Codiponte. Voor een van deze panden teken ik. Vanaf dat moment ben ik – bij voorlopig koopcontract –  eigenaar van een pand in Codiponte.

    Verlangen

    Pas als ik weer terug ben in Nunspeet dringt de connectie tot me door. Een oud verlangen kan, al is het vijfentwintig jaar later, vorm gaan krijgen. Een plek waar Verlaat Verdriet-ers, en andere volwassenen die hun levensverhaal willen onderzoeken – of vorm willen geven –  een veilig onderdak kunnen vinden.

    Avonturen

    Ben je benieuwd naar mijn – en onze – avonturen op de Rocca van Codiponte? Wil je weten hoe deze plek langzaam maar zeker vorm krijgt? Wil je zien hoe hier een plek wordt gemaakt die ook jou een veilige onderkomen kan gaan bieden?
    Lees dan mee op www.roccadicodiponte.blogspot.com

    Je bent van harte welkom. Nu. En later.

  • | |

    De magie van Codiponte

    DoorTitia Liese

    Codiponte. Codiponte? Nooit van gehoord. Codiponte dus. In de Lunigiana. Noord West Toscane. Onontdekt door het massatoerisme. Ruig gebied tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Dertig kilometer van de Golfo dei Poeti – de golf van de dichters. Iets meer dan honderd kilometer ten noorden van Pisa.

    La Concia

    In 2017 kwam ik in Codiponte terecht. B & B La Concia. Op het web gevonden door vriendin Jolanda. Een B & B van een Nederlands/Italiaans stel? Nederlands? Wil ik in Italië naar een B & B van een Nederlandse?

    Voorjaar

    Het is mei. Natuurlijk hebben we deze maand uitgekozen. Voorjaar. Lente in Italië. Renaissance in mei. Als we aankomen in Codiponte regent het. Al dagen. Het is koud. Guur. Nat. ‘Zo erg hebben we het hier nog nooit meegemaakt in het voorjaar.’
    De ontvangst van Davide is hartverwarmend. Vanaf het allereerste moment voel ik me thuis. Maar. Bij alles wat we deze dagen ondernemen: regen. Regen. Nog meer regen. En nog meer koude wind. Van het dorp Codiponte zien we maar weinig. Zelfs de pieve – de romaanse kerk met de mysteries – is gesloten. Nee. Onder de indruk van het dorp Codiponte ben ik niet bepaald. Of het moet al van de regen zijn.

    Magisch

    Maar. De plek is magisch. Dat voel ik wel. ‘Er gebeurde echt iets met je’ zei Jolanda een paar weken geleden tegen me. ‘Ik weet niet wat. Maar het gebeurde wel.’
    Er gebeurde echt iets met me. Iets wat ik zelf niet precies in woorden kan vatten. Maar gevolgen heeft het wel. Er gebeurde niet alleen iets met me. Er is inmiddels van alles gebeurd. En er gaat nog veel meer gebeuren.
    Nieuwsgierig? Volg me dan op www.roccadicodiponte.blogspot.com 

  • | |

    De magie van Codiponte

    DoorTitia Liese

    Codiponte. Codiponte? Nooit van gehoord. Codiponte dus. In de Lunigiana. Noord West Toscane. Onontdekt door het massatoerisme. Ruig gebied tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Dertig kilometer van de Golfo dei Poeti – de golf van de dichters. Iets meer dan honderd kilometer ten noorden van Pisa.

    La Concia

    In 2017 kwam ik in Codiponte terecht. B & B La Concia. Op het web gevonden door vriendin Jolanda. Een B & B van een Nederlands/Italiaans stel? Nederlands? Wil ik in Italië naar een B & B van een Nederlandse?

    Voorjaar

    Het is mei. Natuurlijk hebben we deze maand uitgekozen. Voorjaar. Lente in Italië. Renaissance in mei. Als we aankomen in Codiponte regent het. Al dagen. Het is koud. Guur. Nat. ‘Zo erg hebben we het hier nog nooit meegemaakt in het voorjaar.’
    De ontvangst van Davide is hartverwarmend. Vanaf het allereerste moment voel ik me thuis. Maar. Bij alles wat we deze dagen ondernemen: regen. Regen. Nog meer regen. En nog meer koude wind. Van het dorp Codiponte zien we maar weinig. Zelfs de pieve – de romaanse kerk met de mysteries – is gesloten. Nee. Onder de indruk van het dorp Codiponte ben ik niet bepaald. Of het moet al van de regen zijn.

    Magisch

    Maar. De plek is magisch. Dat voel ik wel. ‘Er gebeurde echt iets met je’ zei Jolanda een paar weken geleden tegen me. ‘Ik weet niet wat. Maar het gebeurde wel.’
    Er gebeurde echt iets met me. Iets wat ik zelf niet precies in woorden kan vatten. Maar gevolgen heeft het wel. Er gebeurde niet alleen iets met me. Er is inmiddels van alles gebeurd. En er gaat nog veel meer gebeuren.
    Nieuwsgierig? Volg me dan op www.roccadicodiponte.blogspot.com 

  • | |

    Misschien ben ik het wel…

    DoorTitia Liese

    We zitten samen op het terras van Villa le Muse in Codiponte. De deelnemers voor de schrijf-retreat De weg van liefde zijn aangekomen. Oktober 2021, de temperatuur buiten is heerlijk. Maartje Schonefeld, onze gastvrouw, vertelt over ‘het gele huis’: Villa le Muse. Hier wonen en werken we deze week. Maartje vertelt over haar leven met man en dochter in Codiponte. Over La Concia . De middeleeuwse ruïne die ze eigenhandig hebben gerestaureerd, nu B & B. Ze vertelt over Villa le Muse. Opnieuw een project dat ze zelf hebben gerestaureerd. Dat ze klaar hebben gemaakt om groepen, zoals de onze, te ontvangen.

    Rocca di Codiponte

    Ik ken het verhaal. Totdat Maartje vertelt over het nieuwe project waar zij en haar man Davide met een paar mensen aan werken. Op de Rocca di Codiponte. Aan de voet van de ruïne van wat ooit een groot, middeleeuws kasteel is geweest. ‘Binnenkort start de restauratie van de ruïne. Een project van de overheid’. Ze vertelt over het samenwerkingsproject met vrienden om de verlaten huizen in het dorp te kopen. Ze te restaureren. Een nieuw leven te geven. ‘De huizen te redden’ zoals Maartje het uitdrukt. ‘We zoeken nog iemand die mee wil doen in ons project’ hoor ik Maartje zeggen.

    Misschien ben ik het wel

    ‘Misschien ben ik het wel’ hoor ik mezelf zeggen. Ik zie de verbazing op het gezicht van Maartje. En op de gezichten van de anderen. Maar vooral voel ik de verbazing in mezelf. Ben ik het echt die dit zegt? ‘Eerst deze week de rust, de stilte en de aandacht voor De weg van liefde. Daarna kom ik erop terug.’

    Lees en leef mee

    Ben je benieuwd naar onze avonturen op de Rocca di Codiponte? Lees, en leef mee. En als het zover is dat we gasten kunnen gaan ontvangen: van harte welkom!
    Rocca di Codiponte