• | |

    De magie van Codiponte

    DoorTitia Liese

    Codiponte. Codiponte? Nooit van gehoord. Codiponte dus. In de Lunigiana. Noord West Toscane. Onontdekt door het massatoerisme. Ruig gebied tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Dertig kilometer van de Golfo dei Poeti – de golf van de dichters. Iets meer dan honderd kilometer ten noorden van Pisa.

    La Concia

    In 2017 kwam ik in Codiponte terecht. B & B La Concia. Op het web gevonden door vriendin Jolanda. Een B & B van een Nederlands/Italiaans stel? Nederlands? Wil ik in Italië naar een B & B van een Nederlandse?

    Voorjaar

    Het is mei. Natuurlijk hebben we deze maand uitgekozen. Voorjaar. Lente in Italië. Renaissance in mei. Als we aankomen in Codiponte regent het. Al dagen. Het is koud. Guur. Nat. ‘Zo erg hebben we het hier nog nooit meegemaakt in het voorjaar.’
    De ontvangst van Davide is hartverwarmend. Vanaf het allereerste moment voel ik me thuis. Maar. Bij alles wat we deze dagen ondernemen: regen. Regen. Nog meer regen. En nog meer koude wind. Van het dorp Codiponte zien we maar weinig. Zelfs de pieve – de romaanse kerk met de mysteries – is gesloten. Nee. Onder de indruk van het dorp Codiponte ben ik niet bepaald. Of het moet al van de regen zijn.

    Magisch

    Maar. De plek is magisch. Dat voel ik wel. ‘Er gebeurde echt iets met je’ zei Jolanda een paar weken geleden tegen me. ‘Ik weet niet wat. Maar het gebeurde wel.’
    Er gebeurde echt iets met me. Iets wat ik zelf niet precies in woorden kan vatten. Maar gevolgen heeft het wel. Er gebeurde niet alleen iets met me. Er is inmiddels van alles gebeurd. En er gaat nog veel meer gebeuren.
    Nieuwsgierig? Volg me dan op www.roccadicodiponte.blogspot.com 

  • | |

    De magie van Codiponte

    DoorTitia Liese

    Codiponte. Codiponte? Nooit van gehoord. Codiponte dus. In de Lunigiana. Noord West Toscane. Onontdekt door het massatoerisme. Ruig gebied tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Dertig kilometer van de Golfo dei Poeti – de golf van de dichters. Iets meer dan honderd kilometer ten noorden van Pisa.

    La Concia

    In 2017 kwam ik in Codiponte terecht. B & B La Concia. Op het web gevonden door vriendin Jolanda. Een B & B van een Nederlands/Italiaans stel? Nederlands? Wil ik in Italië naar een B & B van een Nederlandse?

    Voorjaar

    Het is mei. Natuurlijk hebben we deze maand uitgekozen. Voorjaar. Lente in Italië. Renaissance in mei. Als we aankomen in Codiponte regent het. Al dagen. Het is koud. Guur. Nat. ‘Zo erg hebben we het hier nog nooit meegemaakt in het voorjaar.’
    De ontvangst van Davide is hartverwarmend. Vanaf het allereerste moment voel ik me thuis. Maar. Bij alles wat we deze dagen ondernemen: regen. Regen. Nog meer regen. En nog meer koude wind. Van het dorp Codiponte zien we maar weinig. Zelfs de pieve – de romaanse kerk met de mysteries – is gesloten. Nee. Onder de indruk van het dorp Codiponte ben ik niet bepaald. Of het moet al van de regen zijn.

    Magisch

    Maar. De plek is magisch. Dat voel ik wel. ‘Er gebeurde echt iets met je’ zei Jolanda een paar weken geleden tegen me. ‘Ik weet niet wat. Maar het gebeurde wel.’
    Er gebeurde echt iets met me. Iets wat ik zelf niet precies in woorden kan vatten. Maar gevolgen heeft het wel. Er gebeurde niet alleen iets met me. Er is inmiddels van alles gebeurd. En er gaat nog veel meer gebeuren.
    Nieuwsgierig? Volg me dan op www.roccadicodiponte.blogspot.com 

  • | |

    Misschien ben ik het wel…

    DoorTitia Liese

    We zitten samen op het terras van Villa le Muse in Codiponte. De deelnemers voor de schrijf-retreat De weg van liefde zijn aangekomen. Oktober 2021, de temperatuur buiten is heerlijk. Maartje Schonefeld, onze gastvrouw, vertelt over ‘het gele huis’: Villa le Muse. Hier wonen en werken we deze week. Maartje vertelt over haar leven met man en dochter in Codiponte. Over La Concia . De middeleeuwse ruïne die ze eigenhandig hebben gerestaureerd, nu B & B. Ze vertelt over Villa le Muse. Opnieuw een project dat ze zelf hebben gerestaureerd. Dat ze klaar hebben gemaakt om groepen, zoals de onze, te ontvangen.

    Rocca di Codiponte

    Ik ken het verhaal. Totdat Maartje vertelt over het nieuwe project waar zij en haar man Davide met een paar mensen aan werken. Op de Rocca di Codiponte. Aan de voet van de ruïne van wat ooit een groot, middeleeuws kasteel is geweest. ‘Binnenkort start de restauratie van de ruïne. Een project van de overheid’. Ze vertelt over het samenwerkingsproject met vrienden om de verlaten huizen in het dorp te kopen. Ze te restaureren. Een nieuw leven te geven. ‘De huizen te redden’ zoals Maartje het uitdrukt. ‘We zoeken nog iemand die mee wil doen in ons project’ hoor ik Maartje zeggen.

    Misschien ben ik het wel

    ‘Misschien ben ik het wel’ hoor ik mezelf zeggen. Ik zie de verbazing op het gezicht van Maartje. En op de gezichten van de anderen. Maar vooral voel ik de verbazing in mezelf. Ben ik het echt die dit zegt? ‘Eerst deze week de rust, de stilte en de aandacht voor De weg van liefde. Daarna kom ik erop terug.’

    Lees en leef mee

    Ben je benieuwd naar onze avonturen op de Rocca di Codiponte? Lees, en leef mee. En als het zover is dat we gasten kunnen gaan ontvangen: van harte welkom!
    Rocca di Codiponte 

  • | | |

    Ondergedompeld in De weg van liefde

    DoorTitia Liese

    Maandagavond 1 november 2021. Ik ben terug in Nederland. Dat wil zeggen: mijn lijf is terug in Nederland.
    Dinsdag – ik doe wat ik moet doen nu ik terug ben. Woensdag – ik voel de vermoeidheid. Doe een dag niets. Wil eigenlijk zo graag schrijven over het avontuur van De weg van liefde. Het lukt me niet. Nog niet.

    Ondergedompeld

    Vrijdagochtend in alle vroegte, tijdens het sporten, weet ik het ineens. Ondergedompeld. Ondergedompeld in De weg van liefde. Want dat is wat er deze week gebeurde. Schrijven. Delen. Praten. Huilen. Lachen. Verdriet. Boosheid. Worstelingen. Vreugde. Opluchting. Gezien worden. Gehoord worden.
    Wat een prachtige teksten zijn er geschreven. Lange teksten. Korte teksten. Gedeeld met elkaar. Wat een prachtige gedichten zijn er geschreven. Kleine gedichten. Grote gedichten. Gedeeld met elkaar.
    Wat een prachtige BeeldTaal-foto’s zijn er gemaakt. Gedeeld met elkaar. BeeldTaal-foto’s die weer inspiratie boden voor teksten. Voor gedichten.

    Ondergedompeld in de warmte van de groep. De saamhorigheid. Elkaar zien. Horen. Elkaar steunen.

    Ondergedompeld in de liefde van Maartje en Davide. In hun aandacht. Hun zorgvuldigheid. Hun liefde. De verrassingen van de heerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidde. In het grote gele huis. Voor deze week ons thuis.
    Codiponte ontdekken. Rust. Stilte. Aandacht. Historie. Zoeken naar beelden. Naar symbolen. Zoeken naar de juiste woorden voor gevoelens die zich aandienen. Weten dat je er mag zijn, met alles wat er is.
    Genieten van het heerlijke BosBad waarin Ada de Vette – deelneemster aan De weg van liefde – ons meenam. Waarin Ada ons begeleidde naar meer verbinding ervaren met de natuur. Onze zintuigen zich nog verder te laten openen.

    Ondergedompeld in De weg van liefde.
    Zo is het gegaan. Zo kan het weer gaan. In de volgende Weg van liefde. In Codiponte. Een nieuwe datum wordt gepland.