• | |

    BeeldTaal in Italië: kennismaken met Davide en Beatrice in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Kennismaken met Davide Donati en zijn dochter Beatrice

    ‘Davide wacht jullie op beneden bij de brug van Codiponte’ appt Maartje ons de avond voor we van Castiglione del Terziere naar B&B Agriturismo La Concia in Codiponte vertrekken.
    We zijn benieuwd. De brug van Codiponte? Een man die we niet kennen? Van wie we geen idee hebben hoe hij eruit ziet? Als we op de afgesproken tijd aankomen staan een stralende man, en zijn even stralende dochter, ons op te wachten. Davide Donati en Beatrice.
    Davide legt onze bagage in zijn ieniemienie-trekkertje. ‘Lopen jullie maar met Beatrice naar boven’ zegt hij, ‘Dan rijd ik met jullie bagage naar het huis.’

    Al kletsend lopen Jolanda en ik met Beatrice, 14 jaar en vloeiend Nederlands sprekend, naar boven. Je moet wel goed ter been zijn om hier te kunnen verblijven, realiseer ik me terwijl we de trap naar boven lopen.

    Fienile

    Boven bij het huis wacht Davide ons op. Hij brengt onze bagage, en ons, naar appartement Fienile (Hooischuur). Wat een prachtig, ruim en licht appartement! Wat is hier met liefde gerestaureerd. En wat een vanzelfsprekende en allerhartelijkste ontvangst!
    We melden ons nog eens bij Davide, die vloeiend Engels spreekt. Hij vertelt ons over La Concia. Hoe Maartje en hij een aantal jaren geleden besloten te doen wat hun hart hun ingaf. Ze gingen op zoek. Vonden al snel La Concia. En werden terstond verliefd. Ze verruilden hun drukke en jachtige leven in Milaan voor de rust en de ruimte in het eeuwenoude Toscaanse huis in een ongerept deel van de Toscane.

    Davide vertelt ons van de weg van liefde die Maartje en hij samen aan zijn gegaan om deze bijzondere plek in ere te herstellen. Over hun besluit te leven met, en van, wat La Concia hun biedt. De prachtige gastenverblijven. Gasten ontvangen. Gastvrijheid. Olijven. Groenten. Fruit. Honing. Lavendel. De maaltijden.

    Apuaanse Alpen

    La Concia ligt op een heuvel, te midden van olijfgaarden, en biedt een prachtig uitzicht over de omliggende beboste heuvels. Over de majestueuze Apuaanse Alpen. En het historische dorpje Codiponte. De geschiedenis van het huis gaat terug tot de 13e eeuw. Het is de magie van deze plek die mij als vanzelf inspireert.

    Insieme

    Hier wil ik met BeeldTaal gaan werken. Insieme. Samen. Met Maartje Schonefeld en Davide Donati. Op hun bijzondere plek.
    Over de magie van deze historische en gastvrije plek vertel ik je graag in een volgende blog.

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: de magische ervaring in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Ken je de magische ervaring? Je bent op een plek. En je voelt dat alles klopt. Je voelt hoe alles in je in beweging komt.

    Mij is dat overkomen afgelopen voorjaar in de Lunigiana. En met name op La Concia in Codiponte. De lange historie van La Concia. Van het dorp Codiponte. De omgeving, gelegen op het kruispunt van de Apuaanse Alpen en de Apennijnen. De olijfgaard. De bomen. De wilde kruiden. De eeuwenoude pelgrimsroute. De eeuwenoude pieve (kerk). De bijzondere plekken op La Concia. Codiponte.

    Verleden, heden, toekomst en ik

    De symbolen. De metaforen. Alles vindt een plek in me. Verleden en heden vallen samen. Ik voel hoe ik zelf samenval met mijn verleden. Met mijn heden. Hoe zich nieuwe perspectieven ontvouwen. Nieuwe plannen voor de toekomst – een aanbod voor Verlaat Verdriet-ers op deze plek. In Codiponte. Het is tijd!

    Steeds heb ik gedacht dat ik al de plekken die ik ontdekte met je zou willen delen via mijn blogs. Je via mijn blogs kennis wilde laten maken met de magie van deze plek. Met de symbolen. De metaforen.

    Terwijl ik zit te schijven aan deze blog merk ik dat ik dat niet ga doen. Maar dat ik je van harte uitnodig om zelf de magie van deze plek te gaan ervaren. Zelf de metaforen te ontdekken. De symbolen. Om zelf op zoek te gaan naar bronnen die jou inspireren. Zelf te ervaren hoe BeeldTaal in deze omgeving gaat leven als je jezelf de tijd, de aandacht en de ruimte kunt gunnen.

    Via Amor

    Al tijdens ons verblijf op La Concia voel ik hoe zich langzamerhand een cursusaanbod voor Verlaat Verdriet-ers in me ontwikkelt.
    Ik vertel Maartje wat er aan het gebeuren is.
    ‘Welkom’ zegt Maartje. ‘Meer dan welkom!’

    Op de terugweg naar Pisa strijken Jolanda en ik neer op een picnic-plek aan de kust. Terwijl ik m’n flesje water leegdrink kijk ik om me heen. Dan zie ik 2 grote stenen liggen.
    Ik kijk.
    Kijk nog eens.
    Op de beide stenen lijkt iets geschreven te staan. Ik loop wat dichter er naartoe. Dan zie ik het. VIA AMOR staat er op de stenen geschreven.
    VIA AMOR. De weg van liefde.
    De titel voor de eerste week is er.
    VIA AMOR.

    De weg van liefde

    Terug in Nederland stuur ik Maartje onmiddellijk een mail.
    Komend najaar graag. De naam is VIA AMOR.
    ‘Welkom’ mailt Maartje prompt terug.
    Zo is het begonnen.
    En vandaar deze uitnodiging aan jou.
    De weg van liefde is beschikbaar.
    Ook voor jou.

  • | |

    BeeldTaal in Italië: bezoek aan het museum van Pontremoli

    DoorTitia Liese

    Piove.
    Tira vente.

    Het is lang geleden dat ik taalcursussen Italiaans volgde. Al die jaren zijn deze twee zinnetjes uit de cursus die ik heel lang geleden in Florence volgde blijven hangen.

    Piove.
    Tira vente.
    Dagen achtereen maken we het mee tijdens ons verblijf in Castiglione del Terziere. En niet zo zuinig ook.
    Piove.
    Tira vente.
    Echt heel erg vinden we het niet, maar het beperkt ons wel in onze buitenactiviteiten. (Bijvoorbeeld ontbijten op onze romantische loggia. NOOIT).

    Menhirs in Pontremoli

    Menhirs in Italië??? Heb ik dan echt zo slecht opgelet in al die jaren dat ik me heb beziggehouden met kunst- en cultuurgeschiedenis, en met name de Italiaanse kunst en cultuur?
    Menhirs. Karnak. Stonehenge.
    Vooruit: Asterix en Obelix. Ik ken ze.
    De Venus van Willensdorf. De Griekse vleugelvrouwen. Ik ken ze.
    Maar menhirs (stèles)  in Italië?
    Nooit van gehoord. Nooit gezien.

    De stèles

    Die menhirs – stèles – wil ik zien. Dat heb ik me voorgenomen toen ik ze tot mijn stomme verbazing op het web vond. En dat gaan we nu doen.
    Wat een mooi museum in Pontremoli. Wat een bijzondere verzameling prehistorische stèles. Anders dan Karnak en Stonehenge zijn deze menhirs klein van formaat. Maar o zo mooi!
    En de verhalen over de vindplaatsen van deze stèles…….

    Labyrint

    Bij de balie van het museum hangt een grote foto van een labyrint. Nieuwsgierig geworden vraagt Jolanda als we het museum gaan verlaten aan een van de baliemedewerkers waar we het labyrint kunnen vinden. ‘Het labyrint hangt in een kerkje dat moeilijk te vinden is. En dat eigenlijk altijd gesloten is.’
    We besluiten niet in de stromende regen op zoek te gaan naar een kerkje dat moeilijk te vinden is. En bovendien bijna altijd gesloten.

    Thuis in Nederland blijft de foto van het labyrint van Poltremoli in mijn hoofd hangen. Ik ga op zoek naar informatie en…… vele nieuwe wegen (b) lijken zich te openen.
    Maar daarover later meer.

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: een ongebruikelijk verhaal van liefde

    DoorTitia Liese

    Ontvangst op het kasteel

    Terwijl we de trap naar het kasteel oplopen – of eigenlijk naar het paleis – begint Raffaella honderduit te vertellen. Over Castiglione del Terziere. Het kasteel dat ooit fungeerde als Paleis van Jusititie van de stad Firenze. Ze laat zien hoe deze plek al sinds de allervroegste middeleeuwen van strategisch belang was voor de Toscane.

    Loris Jacopo Bononi

    Raffaella vertelt ons over Loris Jacopo Bononi. Haar overleden man. Zijn enorme project om de bouwval die deze borgo van Terziere was te restaureren. Zijn liefde voor verzamelen.
    De imense liefde van Loris voor de Lunigiana. De streek waar hij zelf vandaan kwam. Geboren en opgegroeid in Fivizzano, het middeleeuwse stadje in de Lunigiana. Beroemd om de boekdrukkunst die in Fivizzano eeuwenlang een hoofdrol heeft gespeeld.

    De Lunigiana

    De Lunigiana. De streek die hand over hand leger en leger loopt. Omdat de mensen wegtrekken. De niet aflatende ijver van Loris om de trots van de bewoners van de Lunigiana op hun identiteit te stimuleren. En de trots op de bijzondere rijkdom aan historie in de Lunigiana.
    Ze wijst met brede armgebaren op het weidse van het landschap. Op de rivier de Magra. De prehistorische velden.

    Een ongebruikelijk verhaal van liefde

    En ze vertelt over haar kennismaking met Loris.
    Zij, Raffaella, studentje kunstgeschiedenis. Nog geen 25 jaar oud. Hij, de vijftiger met een enorme staat van dienst. Onmetelijk rijk. De man die ouder was dan haar vader. Met wie ze 18 jaar lang een avontuurlijk liefdesleven heeft geleid. Una storia d’amore inconsueta – een ongebruikelijk verhaal van liefde.
    Ze vertelt over haar wereldwijde zoektocht om de nalatenschap van Loris veilig te stellen. Toegewijd. Vol van liefde.

    Koffie

    Dan gaan we het kasteel binnen, waar Raffaella nu in haar eentje woont. ‘Koffie?’ vraagt ze als rechtgeaard Italiaanse. We horen de geluiden van de onvermijdelijke espresso-kan in wat de keuken van het kasteel moet zijn.
    En daar staan wij. Ons te vergapen aan de ongelofelijke hoeveelheid kunstschatten om ons heen. Geen muur te bekennen of er hangt een portret van Dante.

    Rondleiding met de kasteelvrouw

    ‘Kom, roept ze als de koffie klaar is. ‘Dan vertel ik jullie alles’.
    Nou ja: eerlijk is eerlijk. Alles is een beetje veel gezegd. Maar veel vertelt Raffaella ons alvast. Alvorens ons te zeggen dat ze morgen een rondleiding in het kasteel heeft met een groep Amerikanen. ‘Kom erbij’ zegt Raffaella. ‘Een vriendin van me vertaalt alles wat ik zeg in het Engels.’
    Deze uitnodiging nemen we maar al te graag aan. Maar daarover later.

    Eten bij de kasteelvrouw

    ‘Jullie moeten nu weggaan, en minstens 2 uur wegblijven’ zegt Raffaella als we de koffie op hebben. Dan maken wij jullie dimori (slaaphuisje) in orde.
    ‘O ja, en jullie moeten ook bij me komen eten’ roept ze nog snel terwijl we naar de deur lopen.
    Ook die uitnodiging nemen we maar al te graag aan. En ook daarover later.