• | | | | |

    Liefde voor De weg van liefde

    DoorTitia Liese

    Hoe vertel je iets heel bijzonders als het zo bijzonder is dat je er eigenlijk geen woorden voor hebt. Terwijl ik toch heel graag De weg van liefde 2024 met je wil delen. Ik ga dus toch proberen iets met je te delen van deze unieke Weg van liefde 2024.

    Het gele huis

    Zoals je wellicht weet verzorgen we De weg van liefde altijd in het grote, gele huis van Maartje en Davide – Villa le Muse – in Codiponte. Over het algemeen liefkozend ‘het gele huis‘ genoemd. Ook dit jaar werkten Els Pronk en ik – evenals het vorige jaar – samen aan De weg van liefde. Of eigenlijk moet ik zeggen: Els en ik werkten samen met Maartje en Davide aan De weg van liefde.

    Twee maanden voor vertrek naar Codiponte besloten we te werken met een kleine groep van vier deelnemers. In overleg sloten we de aanmeldingsmogelijkheid voor De weg van liefde 2024. Zo kwam een extra kamer beschikbaar voor een speciale extra bewoner van het gele huis. Een bewoner die wel Verlaat Verdriet-er is, maar geen actieve deelnemer aan De weg van liefde. ‘Zou het niet mooi zijn als we gedurende deze week een soort Italiaans-Nederlandse familie kunnen zijn?’ stelde ik Maartje afgelopen zomer voor. ‘Wijzelf verzorgen het ontbijt en de lunch en eten samen met de extra gast. Davide verwent ons in de avond met zijn overheerlijke avondmaaltijden. ’s Avonds eten we allemaal samen in de grote keuken. Aan de grote tafel. Als een Italiaanse familie.
    Zo gezegd, zo gedaan. En zo groeide in de loop van De weg van liefde 2024 een heel bijzondere extra liefde: de liefde van een soort Italiaans-Nederlandse familie van negen personen.

    Duizend soorten van gevoelens

    Duizend soorten van gevoelens die zich aandienen gedurende de dagen van De weg van liefde. Gevoeld worden. Ge-uit. Herkend worden. Erkend. Gezien. Gehoord. Begrepen. Deskundige feedback krijgen. Vorm krijgen. In woord. In beeld. Die verwerkt worden. Geheeld. In Codiponte. Waar oud zeer kan helen.

    Kom je daar nou helemaal voor naar Italië?

    En dan nog het weer. Terwijl we de berichten krijgen uit Nederland van prachtig nazomerweer regenen wij weg. ‘Kom je daar nou helemaal voor naar Italië? verzuchtten we om de beurt. Om vervolgens toegewijd verder te gaan met ons werk: De weg van liefde. Waarmee de twee dagen van onafgebroken regen ook op een heel bijzondere manier een heel bijzondere betekenis hebben gekregen. De weg van liefde kreeg een ongekende diepgang. Terwijl buiten in de rivier de modderstromen kolkten openden zich in ons allemaal eigen stromen van verbinding. Van heling. Van liefde.

    A la prossima Via Amor, 2025.

    Met heel veel liefde kijk ik terug op deze unieke Weg van liefde 2024.
    Deelnemers: dank voor jullie vertrouwen. Voor jullie toewijding. Voor jullie liefde.
    Els: dank voor jouw vertrouwen. Voor je toewijding. Voor je liefde.
    Maartje en Davide: dank voor jullie vertrouwen. Voor jullie toewijding. Voor jullie liefde.

    Grazie tutti! A la prossima Via Amor 2025. De eerste deelnemers voor De weg van liefde 2025 hebben zich al aangemeld!

    Fiori di zucca en scabei

    Als ik dan nu toch met je deel, moet ik natuurlijk ook de jaarlijks terugkerende favorieten van elke Weg van liefde met je delen. De gefrituurde fiori di zucca – de gefrituurde bloemen van de courgette. En de scabei – gefrituurde deegkussentje die we zelf vullen met overheerlijke soorten kaas en vleeswaren.

  • | |

    Kennismaken met Casa Matilde

    DoorTitia Liese

    Op maandag 26 augustus 2024 vertrek ik, met een zwaar hart, naar Codiponte. Een zwaar hart, omdat ik afgelopen voorjaar me genoodzaakt voelde te stoppen met mijn project op het pleintje van CodiponteCastello. Honderdduizend gedachten en gevoelens zijn sinds die tijd door me heen gegaan. Nu moet ik naar Codiponte om daar, samen met Maartje en Davide, te onderzoeken op welke manier ik het project kan stoppen. Zonder meer schade aan te richten dan nodig is.

    Reis en aankomst

    Ik vertrek bijtijds met de trein uit Nunspeet naar Eindhoven Airport, om onderweg niet in tijdnood te komen. Om acht uur, het begint al te schemeren, landt het vliegtuig op Pisa Aeroporte. Spannend, dacht ik in de weken voor vertrek, om in donker naar een plek te rijden waar ik op dat moment eigenlijk liever niet naar toe zou willen gaan.

    Maar zoals al de hele reis het geval is voel ik me ontspannen. Mijn huur-Panda en ik rijden de rit naar Codiponte alsof we beiden de stal al ruiken. Als ik in Codiponte bij de brug aankom staan Maartje en Davide me met open armen en welgemeende zoenen op te wachten. M’n bezwaarde hart voelt de verlichting van deze hartelijke ontvangst.

    Casa Bodoni

    In de week die ik in Codiponte verblijf heeft Maartje – door onverwachte familie-omstandigheden – minder gelegenheid voor gesprek dan we aanvankelijk hadden gedacht. Maar eigenlijk voelt het goed om een week door te brengen in Cypres, het gastvrije huisje dat deel uitmaakt van de Concia. Opnieuw ga ik door veel gedachten en gevoelens. Maar vooral voelt het goed om daar te zijn. Te voelen wat Codiponte met mij doet. En zo nu en dan tijd te hebben om, samen met Maartje, te praten over ons project. En de gevolgen van mijn besluit het project Casa Bodoni te stoppen.

    Lezing in de kerk

    Op zaterdagavond staat een lezing, door een kunsthistoricus die Maartje kent, gepland in de pieve – de kerk – van Codiponte. We spreken af samen te gaan. Maartje en ik. Een lezing van een kunsthistoricus. Over de geschiedenis van de pieve. In het Italiaans. Dat is meer dan mijn kennis van het Italiaans aankan. Maar als Maartje naast me zit kan ik in ieder geval uitleg vragen.

    Maar je gaat wel

    Minder dan een uur voor aanvang van de lezing komt Maartje me vertellen dat ze onmogelijk mee kan gaan. Ik begrijp de onmogelijkheid en denk: oké, dan ga ik ook niet. Wat moet ik bij een lezing waar ik waarschijnlijk geen klap van versta.
    Twintig minuten voor aanvang van de lezing heb ik het gevoel dat iemand mij een liefdevolle duw geeft en tegen me zegt: ‘Maar je gaat wel’. Ik aarzel geen moment meer. Ga gauw douchen. Verkleed me. Loop snel naar de pieve. Ben op tijd (wat niet zo heel erg moeilijk is in Italië). Om vervolgens een stortvloed aan informatie over me heen te krijgen van een niet te stuiten spraakwaterval.

    Matilde van Toscane

    In de eerste tien minuten van de lezing toont de man een afbeelding die ik ken uit de kunstgeschiedenis. ‘Hé, Matilde van Canossa’ denk ik meteen. ‘Wat heeft zij te maken met Codiponte???’ Het is niet dat ik dat uit zijn woorden kan begrijpen, zo is het niet. Maar er gebeurt iets met me. Matilde van Canossa (= Matilde van Toscane) is een heel bijzondere vrouw geweest. Ze leefde in de twaalfde eeuw. Verloor op haar zesde haar vader. Heeft op een heel bijzondere manier haar sporen verdiend op godsdienstig en politiek gebied. Er gebeurt iets in me bij het zien van die afbeelding. Er opent zich iets heel bijzonders in me.

    Casa Matilde

    Na afloop van de lezing loop ik terug langs de rivier, naar m’n huisje Cypres. De avondzon verlicht Codiponte. Ik maak onderstaande foto en weet ineens heel zeker: Centrum voor Levensverhalen moet hier komen. Het hoort hier. Op deze plek in Italië. En het huis moet Casa Matilde gaan heten.
    De volgende dag deel ik met Maartje wat er met me is gebeurd. Dat het lijkt alsof een stem mij de opdracht heeft gegeven: Centro Biografico – Centrum voor Levensverhalen – hoort hier. En de naam is Casa Matilde.

    De weg van liefde

    Eind september vertrek ik opnieuw naar Codiponte. Onder meer voor onze schrijf-retraite De weg van liefde. Mijn hart voelt zich verlicht. Ik kijk er naar uit weer naar deze bijzondere plek te gaan. Naar Maartje en Davide. In Codiponte.

    Lees meer

  • | | |

    De weg van liefde: meenemen van de liefde naar huis

    DoorTitia Liese

    In mijn blog vol mijmeringen over ‘De weg van Liefde 2023‘, schreef
    ik over het meenemen van die liefde naar huis.

    Vervolgen

    Voor Titia en mij was het heel waardevol om contact te houden met de deelnemersgroep. De groepsapp bleef in de lucht. En wanneer iemand daar behoefte aan had, kon er contact zijn.
    Het symposium Vader, afgelopen maart, was een mooie gelegenheid om elkaar live te ontmoeten. Echt tijd voor elkaar hadden we gedurende de spontaan ontstane Vervolgdag bij Titia thuis. Uit de ervaringen na de week in Italië bleek dat er bij iedereen wezenlijk iets veranderd was.

    Voornemens

    De bezoekjes aan familieleden. De gesprekken die plaats hadden gevonden. Het stond allemaal in een ander licht. Rustiger, meer vanuit ‘het is zoals het is’ en ‘dit zijn mijn vragen, dit is mijn verhaal’. Beslissingen waren genomen. Alles uit eigen beweging en met een intentie die je verder brengt in je leven.

    Verlate rouw

    Het integreren van de dood van je vader, je moeder of van beide ouders, in je bestaan, is een verdrietige en soms moeilijke puzzel. Steeds kunnen er momenten zijn dat je overvallen wordt door pijn, gemis, verlangen en ongemak. Dit met elkaar delen en handvatten aangereikt krijgen, brengt je verder en geeft je overzicht en rust.

    Op reis

    Het vraagt nogal wat om over de drempel te stappen en jezelf dit te gunnen. Wij bieden je het opstapje en de uitnodiging voor deze bijzondere week vol rust, tijd en aandacht voor jou. Met Titia en mij als begeleiders, een week lang.

    Op weg

    Wij kijken er naar uit. De retraite is dit jaar van 5 – 11 oktober 2024.
    En er is nog een plekje voor je.

    Wil je meer weten, schroom niet om ons te bellen of te mailen.
    Titia: 06-53765843 / info@verlaatverdriet.nu
    Els : 06-18534599/ ecg.pronk@home.nl

    Of lees de info & blogs op www.verlaatverdriet.nu 

  • | |

    Dante Alighieri in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Laten we naar buiten gaan…

    ‘E quindi usciamo a riverdere le stelle’.
    ‘Laten we nu naar buiten gaan om de sterren weer te zien’.
    Coronatijd. De strenge lockdown-regels in Italië lopen ten einde. Op verschillende plaatsen, en op verschillende momenten, duikt het citaat van Dante Alighieri op uit de Divina Comedia (Hel, XXXIV, 139): ‘E quindi usciamo a riverdere le stelle‘. Na de tocht door de hel zoals Dante Alighieri die heeft beschreven in zijn Divina Comedia: eindelijk de weg naar boven. Naar het licht. Naar de sterren.

    Dante Alighieri

    Dante Alighieri, 1265 – 1321. Grondlegger van de moderne Italiaanse taal, zoals wij die heden ten dage kennen. Rond zijn vijfde jaar verloor hij zijn moeder. Op zijn vijftiende overleed ook zijn vader. Op dat moment moest hij de verantwoordelijkheid voor zijn hele familie op zich nemen. Een groot deel van zijn leven heeft Dante Alighieri buiten zijn geboortestad Florence doorgebracht, als politiek banneling. Onder meer in de Lunigiana. Niet ver van Codiponte.

    Onder de sterrenhemel

    ‘Zeven keer zeven keer ben ik door de hel gekomen.’ Zo voelden mijn worstelingen tijdens mijn eigen verlate rouwproces, in de tijd dat Verlaat Verdriet nog een totaal onontgonnen gebied van verlies en rouw was. ‘Wat ben ik blij dat ik deze helletocht aan ben gegaan. Heb volbracht. Dat ik weer licht kan zien. Sterren zie stralen.’

    Vorig jaar, oktober 2023. Tijdens De weg van liefde gingen we naar buiten om te eten op de binnenplaats van La Concia. Op een nog warme oktoberavond samen te dineren. Te genieten van de maaltijd die Davide voor ons heeft bereid. Onder de sterrenhemel van Codiponte. In de Lunigiana. Nog geen vijfentwintig kilometer van de plek waar Dante Alighieri als politiek banneling een deel van zijn leven doorbracht.
    Wij gingen naar buiten op die oktoberavond. En zagen de sterren.

    Medicine

    Op de foto Davide die op de binnenplaats ons toetje van het toetje klaarzet. Ons medicine. De notenlikeur die Davide ieder jaar bereidt met walnoten uit de Lunigiana.

    De weg van liefde, 2024

    De weg van liefde 2024 gaat door. Er is nog een plekje beschikbaar.
    Je bent van harte welkom!

    Lees meer