• Een plek waar vrouwen willen zijn

    Wil je graag in je eentje naar een plek waar je kunt zijn? Waar je tot jezelf kunt komen. Je veilig kunt voelen. Geborgen. Waar plek is voor jou. In je eentje. Een plek die helemaal is ingericht voor innerlijke pelgrims, en voor wandelende pelgrims. Geen overgeschoten plekje ergens achterin. Geen plekje waar je aan alles voelt: dit is voor meer personen en ik ben maar alleen. Waar je kunt genieten van binnen vertoeven in je eigen binnenwereld. Of buiten. Op het pleintje. Of in het dorp. Waar je aan de rivier kunt zitten mijmeren. Steentjes gooien in het water. Waar je veilig kunt wandelen in het bos rond Codiponte. Mediteren in de stilte van de romaanse pieve (kerk), Of op het Maria-plaatsje in het bos, op een steenworp van het pleintje. Of in het kleine kapelletje aan het pleintje.

    Tuetur e unit

    De huisjes die horen bij Casa Matilda worden ingericht voor mensen die graag op zichzelf willen zijn. Maar dan wel in een veilige, geborgen omgeving. We zijn nog niet helemaal zover. De huisjes moeten nog worden opgeknapt en ingericht. Maar we streven ernaar medio 2027 Casa Matilda en de huisjes open te stellen op de manier passend bij de naamgeefster van het huis: Matilda van Canossa. Middeleeuws grootgravin van Toscane. De fiere vrouw die leefde naar haar familie-opdracht: Tuetur e unit. Bescherm en verenig.
    In Codiponte, waar oud zeer kan helen. A dopo!

  • De vrouw die nooit weg is gegaan

    Er is geen steen verlegd zonder dat Maartje ervoor heeft gezorgd dat die steen werd verlegd. Geen hijskraan geplaatst zonder dat Maartje ervoor heeft gezorgd dat die hijskraan geplaatst werd. Geen dak vernieuwd zonder dat Maartje ervoor heeft gezorgd dat het dak vernieuwd kon worden. Zo is de restauratie van Casa Matilda – en alle handen, hersens en energie en alles wat nog meer nodig was – een mooie metafoor geworden voor Verlaat Verdriet-ers. Toewijding. Doorzetten. Volhouden. Discipline. Maar bovenal: Liefde. Vertrouwen.

    Ere wie ere toekomt

    Maartje, het trotse project op het pleintje van CodiponteCastello waar Casa Matilda deel van uitmaakt, kon er niet zijn als jij er niet was geweest. En kan er niet zijn zonder jou, Davide, André en Reineth. Ik krijg tranen in m’n ogen als ik daaraan denk. Tranen van vreugde. Van trots. Van dankbaarheid. Maartje, Davide, André, Reineth en Francesca – ere wie ere toekomt. Dank voor jullie inzet, hulp en steun.

    De vrouw die nooit weg is gegaan

    Er is een mooie volkslegende in de Lunigiana: De vrouw die nooit weg is gegaan. ’s Nachts gaat ze te paard door haar uitgebreide landgoederen om te controleren of haar land en de mensen goed worden beschermd. Matilda van Canossa. Grootgravin van Toscane, 1046-1115, zes jaar toen ze haar vader verloor. Bescherm en verenig – naar de lijfspreuk van de familie van Canossa.

    Ik kwam een gebed tegen dat haar biechtvader en geestelijk leidsman Anselmus van Lucca voor haar heeft geschreven, waarin ze zich richt tot Maria. Ik deel het graag met je.
    ‘Ik neem mijn toevlucht tot Uw zachtmoedigheid en bijzondere welwillendheid, o meest glorierijke Vrouwe, en ik vertrouw mijn ziel en lichaam toe aan Uw allerheiligste handen. U kent mijn pijn en mijn beproeving, mijn zwakheid en mijn ellende. Heb medelijden met mij en verhoor mij. Leer mij Uw wil te doen en wijs mij de plaats van het heil waar ik eindelijk kan rusten van zoveel moeite’.

    Casa Matilda; internationale ontmoetingsplek

    Stephanie en Ronald, aan ons de eer om deze internationale ontmoetingsplek waar Verlaat Verdriet-ers van overal over de wereld kunnen delen en leren van elkaar, wereldkundig te maken met een uitnodigende mooie website. We gaan ervoor!