Mijn hoop heet tesjoewa de ommekeer
haar moeder heet berouw en zij huilt
om wat zij heeft aangericht
ze keert zich en loopt
langzaam, voetje voor voetje
de andere kant op.

Ze zegt klein niet nog groter
ze zegt langzaam niet nog sneller
ze zegt zacht niet met geweld
ze produceert niet ze geneest
ze plundert niet ze balanceert
haar moeder heet berouw en zij huilt.

Mijn hoop heet tesjoewa
de ommekeer
en mijn moeders zeggen
er bestaat geen dag en geen uur
voor niemand ter wereld
waarop ommekeer niet mogelijk is.

Dorothee Sölle

Gedicht geplaatst met toestemming van de uitgever: Ten Have