• | |

    Casa Bodoni – wij verheugen ons!

    DoorTitia Liese

    Op 26 december 2023 plaatste ik mijn blog Verlaat Verdriet: ideeën, plannen en initiatieven voor 2024. In dit bericht ook een oproep voor een co-investeerder voor ons project op het pleintje van CodiponteCastello. ‘Ik ben op zoek naar een project waarin ik mijn spaargeld kan investeren‘ meldt een spraakbericht me op de laatste dag van het jaar 2023. Jazeker: op zondag 31 december 2023.

    Ik zie mezelf nog zitten. Op m’n bank. In m’n huisje. Op Terschelling. Ik luister het bericht een paar keer af. JA, ik hoor het goed. JA, ik hoor het echt goed. En nogmaals: JA, ik hoor het echt heel goed. Ik hoor een bericht van Pomme. Ze vertelt me dat ze op zoek is naar een project waar ze haar spaargeld in kan investeren. Ze vertelt me ook dat ze het graag met mij wil hebben over ons project op CodiponteCastello. Casa Bodoni, we verheugen ons, denk ik meteen!

    Pomme

    Pomme Termond. Afgelopen zomer heeft wederzijds vriendin Angie ons gekoppeld via de App. Angie en ik in de zon op Terschelling. ‘Ik vind dat jullie elkaar moeten leren kennen’. Via de App waren Pomme en ik dus al met elkaar verbonden. Voor elkaar ontmoeten hadden we nog geen gelegenheid. Maar het is Pomme die het bericht heeft ingesproken. Je begrijpt dat er na het spraakbericht heel wat App-jes, spraakberichten, telefoontjes over en weer zijn gegaan tussen ons.

    Ontmoeting

    Vorige week hebben we elkaar gesproken. In Maastricht, waar Pomme – onder veel meer trauma-therapeut met eigen praktijk – gewoonlijk werkt. Ik kan je nog steeds niet goed vertellen wat er gebeurde. Maar er gebeurde iets heel wonderbaarlijks tussen ons, terwijl we ondertussen stevig met onze voeten op de aarde stonden. ‘Dit is haast buitenaards wat er gebeurde’ zoemde op de terugweg en de volgende dagen door mijn hele lijf. Hoe is dit mogelijk? Is het mogelijk in dit verband iemand te ontmoeten met wie je het gevoel hebt dat alles naadloos in elkaar past? Wij samen. Ons gesprek. Ons werk. Onze ideeën over samenwerken. Het project op het pleintje van CodiponteCastello samen met Maartje Schönefeld en Davide Donati. Casa Bodoni. Codiponte – waar oud zeer kan helen.

    Bellen met Maartje

    ‘Maartje, er gebeurt nu iets heel bijzonders’ vertel ik een paar dagen later Maartje aan de telefoon. Iets wat ik nooit had kunnen bedenken. Wat ik nooit had durven bedenken. Iemand die zich meldt voor ons project. Die er al helemaal bij hoort, terwijl we nog bezig zijn met kennis maken. ‘Het voelt echt als buitenaards. Als iets wat eigenlijk niet kan gebeuren’. Het kan wel, besluiten Maartje en ik samen aan de telefoon. Het bestaat. Het is echt. Iemand, Pomme dus, die niet alleen haar spaargeld wil investeren in ons mooie en bijzondere project, maar die ons project ook helemaal begrijpt. Doorvoelt. Die ons project ook op heel veel andere wijzen komt versterken. Met kennis. Kunde. Ervaring. Liefde. Saamhorigheid. ‘Ik kan er nog niet bij, Maartje. Maar we komen er aan. Pomme en ik komen samen naar Codiponte. Binnenkort’.

    Lees meer

    Volg ons

    Volg mijn blogs op www.verlaatverdriet.nu 

  • | |

    Beren op de weg

    DoorTitia Liese

    ‘Beren op de weg zijn er om ze ervan af te schuiven.’ Ik hoor het Maartje een paar jaren geleden zeggen. En herhalen. En nog eens herhalen. ‘Beren op de weg zijn er om ze ervan af te schuiven. Ons project is een project van een lange adem. Daar kun je op rekenen. Maar we komen er wel!’
    Maartje. Opgegroeid in Nederland. Al zo’n 25 jaar gesetteld in Italië. Met Davide, Maartjes Italiaanse partner. Heeft, samen met Davide, een groot restauratieproject omgetoverd tot woonhuis en B&B La Concia. Ging samen met Davide een grote verbouwing aan van ‘het gele huis’. Nu de groeps-accommodatie Villa le Muse, het huis waarin ik jaarlijks de schrijfretreat De weg van liefde aanbied.
    Maartje kent het klappen van de Italiaanse zweep. Ze heeft ermee gewerkt. En heeft al heel wat Italiaanse beren van haar weg geschoven.

    Beer

    Zo zocht Maartje de architecte uit die de restauratie van mijn pand op het pleintje ter hand heeft genomen. Die ervoor heeft gezorgd dat de (grote) Europese subsidie voor restauratie van mijn pand toegekend is.
    Tot er een enorme beer op onze weg terecht kwam. Hoewel: qua formaat is deze beer eigenlijk vooral klein. Namelijk in de vorm van de bescheiden gestalte van de huidige Italiaanse premier. Maar: klein als ze is, ze wierp een enorme beer op onze weg toen ze besloot dat de Italiaanse banken de subsidies niet door mochten betalen.

    Schok

    Een schok. Een schok van formaat. Al moet ik zeggen dat in een eerder stadium al sprake is geweest van een schok. Een aardbeving. Twee aardbevingen om precies te zijn. En juist door die aardbevingen is mijn huis onbewoonbaar verklaard. En juist door die onbewoonbaar verklaring kwam mijn huis in aanmerking voor grote Europese subsidies.

    Vervolg

    ‘Tot nader bericht geblokkeerd’ mailt Maartje me in februari. Daags voor de banken formeel de bedragen door mochten betalen. En dus de bouw-ondernemer aan het werk had kunnen gaan.
    Goede raad is duur. Wat doen we met deze enorme beer?

    Daarover vervolg ik graag in een volgende blog.