• | | |

    Wetenschappelijk onderzoek – een nieuwe kans?

    DoorTitia Liese

    Vorige week stuurde een mede-Verlaat Verdriet-er me een link in verband met een onderzoek naar de gevolgen van jong ouderverlies dat wordt uitgevoerd aan de Universiteit van Leiden.
    Het onderzoek loopt al.
    Je kunt je ervoor aanmelden (even gaat de uitspraak van een (rouw)wetenschapper door mijn hoofd toen ik, lang geleden, aandrong op wetenschappelijk onderzoek naar de gevolgen van jong ouderverlies. ‘Mensen die via jou komen vormen een geselecteerde groep. Niet bruikbaar dus voor een onderzoek).

    Een nieuwe kans?

    Hé, dacht ik – wetenschappelijk onderzoek naar de gevolgen van jong ouderverlies! Een nieuwe kans? Eindelijk ‘iemand’ die belastinggeld gebruikt om echt te onderzoeken waar jong ouderverlies over gaat? Wetenschappelijk onderbouwde kennis ontwikkelt waar ook volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door overlijden van kunnen profiteren? Dat zou toch mooi zijn!

    Veerkracht na verlies

    Ik klik de link open.
    En dan begint het.
    Veerkracht na verlies luidt de titel van dit onderzoek. Het lijkt me de titel van een scriptie van een MBO-student (sorry MBO-student) begeleid door een MBO-docent die even geen tijd had om op te letten (sorry MBO-docent).

    Veerkracht? Verkracht zal je bedoelen – schiet ook door m’n hoofd. (Gat in je ziel – bladzijde 131: Zelfdoding door een ouder)

    Verlies (?)
    Hoeveel verlies/verliezen lijdt een kind dat een ouder verliest door overlijden? Geborgenheid. Veiligheid. Continuïteit. Vertrouwen. Om slechts een paar verliezen te noemen.
    Parallelle transities. De overgebleven ouder. Je plek in het gezin. De woonomgeving. De school. Status. Om een paar ingrijpende transities te noemen.

    Gevolgen

    …………… Ook gaat het onderzoek over de vraag waarom sommige mensen nauwelijks of geen negatieve gevolgen ervaren na het meemaken van het overlijden van een ouder (sorry – het staat er echt) terwijl anderen er wel last van kunnen hebben (sorry – dat staat er ook echt). 

    Deelnemen

    Deelname aan het onderzoek kan voor volwassenen die een ouder verloren tussen 4 en 18 jaar. (4 jaar – sorry, het staat er echt).
    Als je behoefte voelt: meld je aan (hoewel je mogelijk niet bruikbaar bent als je je aanmeldt via het lezen van mijn blog of mijn bericht op Facebook. (Geintje…)
    Maar misschien biedt dit onderzoek toch een nieuwe kans.

    Aanmelden

    Aanmelden kan via https://www.veerkrachtnaverlies.nl/
    Je kan er een cadeautje mee winnen!

  • | |

    Wetenschappelijk onderzoek

    DoorTitia Liese

    Wetenschappelijk onderzoek

    ‘Langdurige wetenschappelijke onderzoeken hebben aangetoond dat de meeste volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door overlijden daar later geen last van hebben.’
    Aan het woord een wetenschappelijk onderzoeker met een lange staat van dienst op het gebied van verlies en rouw.

    Verbijsterd

    Ik hoor hem verbijsterd aan. Meent hij wat hij zegt? Denkt hij zelf dat dit waar is?
    Zijn wij dan toch gek? Sukkels die het niet goed hebben gedaan? Klunzen? Al die honderden Verlaat Verdriet-ers die ik in de loop van de jaren heb gesproken, met wie ik heb gewerkt, zijn dat echt allemaal klunzen die de aanleg hebben kluns te zijn en dus levenslang kluns te blijven?

    Diagnoses

    ‘Mensen die jong een ouder hebben verloren maken niet opvallend vaker gebruik van hulpverlening dan andere volwassenen.’ komt uit deze onderzoeken naar voren.
    Zou iemand al hebben bedacht dat ‘geen hulp zoeken’ een kenmerk is van Verlaat Verdriet-ers?
    Dat Verlaat Verdriet-ers reguliere hulp liever uit de weg gaan omdat ze daar diagnoses krijgen als ADD, ADHD, Autisme, Borderline, dysthyme stoornis, bipolaire stoornis en wat mogelijk allemaal nog meer? Met bijbehorende behandelplannen, inclusief medicatie?
    In plaats van hulpverleners die zeggen: ‘Jong ouderverlies? Daar kunnen we mee aan het werk!’

    Cynisch

    De uitspraak houdt me maandenlang bezig.
    Wat is hier aan de hand?
    Waarom zijn mijn bevindingen totaal anders dan die uit wetenschappelijk onderzoek?
    Tot ik vanochtend wakker werd en het tot me doordrong.
    Als Verlaat Verdriet-ers ergens behoefte aan hebben, dan is het zich gezien en gehoord te voelen. Zou het kunnen zijn dat het pure feit dat deze mensen dertig jaar lang zijn gevolgd ervoor heeft gezorgd dat ze niet opvallend vaker gebruik maken van hulpverlening?
    Zou het zo cynisch kunnen zijn?
    Met als gevolg dat erkenning, en dus gedegen kennis, van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn binnen de reguliere hulpverlening nog altijd niet gewoon voorhanden is?

    Oplossen

    Willen we dit nog langer aanhoren?
    Willen we echt nog langer zo behandeld worden?
    Wat doen wij daar dan aan?
    Hoe lossen wij, Verlaat Verdriet-ers, dit op?