Opgroeien in de schaduw van verslaving

Opgroeien in de schaduw van verslaving

A., nu eind 30, groeide op in de schaduw van verslaving. Ze verloor haar moeder plotseling toen ze amper 17 was. Haar gezin van herkomst bestond uit moeder, vader, A., broertje en 2 zusjes. A. het oudste kind.
Vader, zelfstandig ondernemer, was veel van huis. Moeder huisvrouw. En verslaafd aan alcohol. Zolang A. zich kon herinneren.

Zorgen

Rond haar 12e jaar werd A. zich ervan bewust dat de gang van zaken bij haar thuis niet ‘gewoon’ was.
Dat het niet gewoon was dat ze nooit vriendinnetjes mee nam naar huis.
Dat het niet gewoon was dat zij altijd voor haar jongere broertje en haar 2 jongere zusjes zorgde. Kookte. De was deed.
Dat het niet gewoon was dat ze haar moeder altijd ontzag. Haar verzorgde als ze weer eens ‘ziek’ in bed lag. De kots opruimde als haar moeder weer eens had overgegeven.

Gevoel van tekortschieten

Tot haar moeder plotseling overleed.
Schrik.
Opluchting.
Schaamte.
Een altijd aanwezig gevoel van tekortschieten.
Verdriet ver weggestopt.

Moeder van 2 kinderen

Het leven ging door.
Haar vader vond snel een nieuwe vrouw.
A. trouwde jong en kon zo ontsnappen aan haar ouderlijk huis. Ze werd moeder van 2 kinderen: een jongen en een meisje. Toen haar dochter begon te puberen liep de relatie met haar dochter vast. Steeds vaster en vaster. Tot ze beiden geen kant meer op konden.

Dit gaat over mij!

Dan leest A. over Verlaat Verdriet.
Als beginnende puber had ze zich gerealiseerd dat haar kinderleven niet ‘gewoon’ was. Maar zich er aan onttrekken kon ze niet. Ze paste zich aan. En aan. En aan.
Na het lezen over Verlaat Verdriet besefte ze: dit gaat over mij! Als volwassen vrouw zag ze de impact van het opgroeien in de schaduw van de verslaving van haar moeder op haar leven van nu. Op haar eigen moeder-zijn.
‘Ik wil mijn patronen niet doorgeven aan mijn dochter. Ik ga ermee aan het werk.’