Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs

‘Herkenbaar.’
‘Heel herkenbaar.’
Ik lees de reacties van Verlaat Verdriet-ers op mijn blog van gisteren Ontreddering: gezien en gehoord worden

Ik denk nog even verder na over deze blog en de reacties. Want – weet je – als mijn moeder niet was doodgegaan, dan had ze daar gewoon gestaan. Wachtend op het schoolplein. Tot ik terug zou komen van mijn schoolreisje. Heel gewoon. Tussen de andere moeders en vaders. Gewoon. Niets bijzonders. Niets aan de hand.
Er was pas iets aan de hand toen mijn moeder daar niet meer kon staan. Omdat ze dood was.

Het verlangen naar het paradijs

Hoe wrang is het dan als andere mensen – en helaas hebben hulpverleners daar helemaal een handje van – gaan zeggen: ‘Je idealiseert je moeder.’ ‘Je idealiseert je vader.’
Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs is geen verlangen naar een ideale moeder of een ideale vader. Is geen verlangen naar een ouder zonder smetje. Een super-papa. Of een super-mama.

Het verlangen van Verlaat Verdriet-ers naar het paradijs is het verlangen naar de tijd van voor het overlijden van je ouder. Toen je leven nog gewoon was. Een heel gewoon kinderleven. Met een moeder die bij school stond als je terugkwam van je schoolreisje. Een vader die bij school stond als je terugkwam van je schoolreisje.

Heel gewoon

Heel gewoon.
Niets aan de hand.
Tussen de andere moeders en vaders.
Omdat jij terugkwam van je schoolreisje.