• | |

    Vasalis

    DoorTitia Liese

    En niet het snijden doet zo’n pijn,
    maar het afgesneden zijn  *

    Wie kent niet deze dichtregels van M. Vasalis?

    Gisteren kwam ik andere – ongetwijfeld ook hele bekende, maar mij toe nu toe niet bekende – dichtregels tegen van deze dichteres. Dichtregels die me niet alleen aanspreken, maar die me ook zo heel bekend voorkomen.

    Ik wil ze graag me je delen.

     ‘Steen’

    Verdriet kit al mijn krachten samen,
    Zodat ik roerloos word als steen.
    Mijn hele wezen wordt materie,
    een ondoordringbaar star mysterie,
    o sla de rots, opdat ik ween

     

     

    *

    Sotto Voce
    Zoveel soorten van verdriet
    ik noem ze niet
    Maar één, het afstand doen en scheiden
    En niet het snijden doet zo´n pijn,
    maar het afgesneden zijn.

    Nog is het mooi, ´t geraamte van een blad,
    vlinderlicht rustend op de aarde,
    alleen nog maar zijn wezen waard.
    Maar tussen de aderen van het lijden
    niet meer om u mee te verblijden:
    mazen van uw afwezigheid
    bijeengehouden door wat pijn
    en groter wordend met de tijd.

    Arm en beschaamd zo arm te zijn.

     

    M. Vasalis
    1909-1998. Pseudoniem van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans;
    arts en kinderpsychiater.

  • |

    Lekker stoer (!) (?)

    DoorTitia Liese

    Vanochtend vond ik een artikel in mijn brievenbus, me toegestuurd door een dierbare vriendin. ‘Mijn hart staat ver van mij af’ is de titel van een interview in NRC Weekend met Jan Marijnissen op zaterdag 26 januari 2013.

    Enkele citaten uit dit interview:

    Titus

    ‘Rembrandt heeft een prachtig portret van zijn zoon Titus geschilderd. Titus in monnikspij. Wacht, ik ga even een reproductie halen. Zie je die dromerige blik? Daar kan ik eindeloos naar kijken. Dat een vader zijn zoon zo schetst vind ik heel bijzonder. Ze hebben mij wel eens gevraagd of het beeld mij aangrijpt omdat ik mijn vader op tienjarige leeftijd ben verloren. Dat zou kunnen, maar daar ben ik niet mee bezig. Ik heb al vroeg geleerd om niet te peuren in dingen waar je weinig aan kunt doen of die je nog niet verwerkt hebt. ‘Let nou op’ denk ik, als mensen hun eigen geschiedenis met veel aplomb analyseren. De zoektocht is nooit af. We hebben allemaal krassen op onze ziel. De kunst is ermee te leven. Ik heb mijn vader niet gemist in de jaren na zijn dood. De kostschool waar ik terecht kwam was geen pretje, maar toen ik na twee jaar terug kwam, heb ik het driedubbel ingehaald. Ik was een vrij man, zolang ik thuis de boodschappen deed. Mijn moeder en ik konden heel goed met elkaar overweg.’ 

    Hart

    ‘Als je hart zegt, denk ik dat je ‘hard’ met een ‘d’ bedoelt. Kennelijk staat mijn hart ver van mij af. Terwijl ik toch twee keer een hartaanval heb gehad., ja……………..

    ……………’ Niet zozeer mijn hartproblemen waren de aanleiding om te stoppen als fractievoorzitter. Mijn rug was de oorzaak. Ik heb vier hernia’s gehad………………

    Mannenbolwerk

    ‘Ik had graag meer vrouwen geïnterviewd voor mijn nieuwe boek Kijk op deze tijd, maar kwam niet verder dan drie………….. Ik zocht mensen die uitblinken in hun vak én over de schutting kunnen kijken’.

    Mijn reactie op dit interview: Schutting

    Kom op Jan, zou ik zeggen. Ontdek je eigen schutting en kijk daar eens overheen, maar dan naar binnen. Al was het maar om jouw eigen bijdrage serieus te nemen aan het betaalbaar houden van de kosten van de gezondheidszorg.

    Nabericht

    PS: uit een interview in De Volkskrant van 25 februari 2013: Mensen moeten weer los van de pijn leren leven
    Mensen blijven soms jaren met klachten lopen die geen arts kan verklaren. De gezondheidszorg kan flink bezuinigen door een nieuwe aanpak van honderdduizenden patiënten met onbegrepen, lichamelijke klachten die vaak jarenlang in de zorg rondlopen. ……….. Hun zorgkosten zouden jaarlijks 3 miljard euro bedragen.

    Nou vallen hartaanvallen en hernia’s niet direct onder onbegrepen klachten – de gevolgen van jong ouderverlies voor fysiek welzijn van volwassen Verlaat Verdriet-ers kunnen nog wel wat extra aandacht gebruiken! (en adequate hulpverlening voor Verlaat Verdriet-ers kan nog heel wat bezuinigingen opleveren. Daar ben ik in ieder geval van overtuigd).

  • | |

    De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    Ik houd van onze jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. In 2009 ontwikkelden Geerte Cammeraat en ik deze jaartraining. In 2010 startten we met de eerste groep. In 2013 hebben we met zeven groepen Verlaat Verdriet-ers een prachtig proces van verbinden mee mogen maken.
    In 2012 echter kreeg Geerte een uitbreiding van uren in haar baan, met als gevolg haar besluit om te stoppen met haar eigen bedrijf Tesjoewa. Helaas betekende dat ook stoppen met De kunst van het verbinden met Verlaat Verdriet. Althans: geen nieuwe groepen meer te starten als de twee, op dat moment nog lopende, groepen hun jaartraining afgerond hebben. Hoewel ik het aan had zien komen, kwam het toch hard aan toen Geerte vertelde: ‘Ik ga stoppen met de jaartraining‘. Wat nu? In mijn eentje verder gaan met De kunst van het verbinden? Nee. Iemand anders zoeken die met mij deze prachtige jaartraining wil gaan geven? Ik heb erover nagedacht. Er over gesproken. Maar hoe ik ook dacht: het klopte niet. De kunst van het verbinden is van Geerte en mij. Samengesteld uit ons beider kwaliteiten, die op zo’n bijzondere manier met elkaar samengaan. De kunst van het verbinden is niet een jaartraining met een programma dat je ‘zomaar’ over kunt dragen aan iemand anders. Tenminste: op dit moment niet. Ik moest dus besluiten: ‘Geen Kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet meer‘. Hoe jammer, en hoe spijtig, ook.

    Tot vorige week Geerte, voorafgaand aan de trainingsdag van die dag, tegen me zei: ‘Nu alles duidelijk is en ik gestopt ben met Tesjoewa, heb ik weer ruimte in mijn hoofd. Ik ga graag verder met De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet.

    Zoals je uit bovenstaande tekst begrijpt ben ik hier super-blij mee. Door kunnen gaan met De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet! Met een nieuwe groep in 2013!

    Binnenkort meer informatie over de data van de jaartraining 2013-2014.

  • |

    Versteckte Trauer/Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    In der letzte Woche bin ich in der Schweiz Gast gewesen im Haus und Praxis von Diederika Tasma (null) Einige Jahre her hat Diederika bei mir eine Workshop Versteckte Trauer (auf Holländisch: Verlaat Verdriet, was bedeutet Verspätete Trauer). Diederika ist geboren und aufgewachsen in die Niederlände, und hat mehr als zehn Jahere her übersiedelt nach der Schweiz. In die nähe von Bern, wo Didi wohnt und arbeitet, fühlt sie sich wie zu Hause.
    Nach der Workshop hat Diederika sich entschlossen in der Schweiz ein Coachingspraxis an zu fangen und auf zu bauen, in dessen Versteckte Trauerberatung eine große Rolle spielen würde. Für diese Plannen hat Didi  verschiedene intensieve Ausbildungen gefolgt. Seit Amfang Diederika’s Praxis haben wir verabredet zusammen Versteckte Trauer-arbeit an zu fassen. Deshalb bin ich in der letzten Woche auf Reise gegangen, um eine Woche mit Didi in ihre Praxis zusammen zu arbeiten. Und zusammen eine Zurückkehrtag zu versorgen, mit einige Didi’s Verspätete Trauer Kursisten.

    Am 16en März war es so weit: der Zurückkehrtag zusammen mit André, Isabelle und Sabrina. Ein ganz schöne und wertvoller Tag, in dessen ich – nicht ganz unerwartet – konstatiert habe daß die Schweizer ‘Verlaat Verdriet-ers’ die Holländische ähnlich sind.
    Aber: nicht nur dieses Zurückkehrtag, doch auch diese Woche zusammen mit Diederika hat mir inspiriert ein neuer Kurz zu entwicklen: Versteckte Trauer: wegen nach Änderung.

    Diederika, André, Isabelle, Sabrina, und nicht zu vergessen Steven, ich danke euch recht herzlich für diese Zusammenarbeit.

    Aufforderung

    Wenn es dich feude macht mit deine Holländische Versteckte Trauer-Erfahrungsgenossen zu kommunizieren, dann lade ich dich gerne ein auf diese Blog zu reagieren.
    Herzlich Wilkommen!