BeeldTaal in Italië: bezoek aan het museum van Pontremoli
Piove.
Tira vente.
Het is lang geleden dat ik taalcursussen Italiaans volgde. Al die jaren zijn deze twee zinnetjes uit de cursus die ik heel lang geleden in Florence volgde blijven hangen.
Piove.
Tira vente.
Dagen achtereen maken we het mee tijdens ons verblijf in Castiglione del Terziere. En niet zo zuinig ook.
Piove.
Tira vente.
Echt heel erg vinden we het niet, maar het beperkt ons wel in onze buitenactiviteiten. (Bijvoorbeeld ontbijten op onze romantische loggia. NOOIT).
Menhirs in Pontremoli
Menhirs in Italië??? Heb ik dan echt zo slecht opgelet in al die jaren dat ik me heb beziggehouden met kunst- en cultuurgeschiedenis, en met name de Italiaanse kunst en cultuur?
Menhirs. Karnak. Stonehenge.
Vooruit: Asterix en Obelix. Ik ken ze.
De Venus van Willensdorf. De Griekse vleugelvrouwen. Ik ken ze.
Maar menhirs (stèles) in Italië?
Nooit van gehoord. Nooit gezien.
De stèles
Die menhirs – stèles – wil ik zien. Dat heb ik me voorgenomen toen ik ze tot mijn stomme verbazing op het web vond. En dat gaan we nu doen.
Wat een mooi museum in Pontremoli. Wat een bijzondere verzameling prehistorische stèles. Anders dan Karnak en Stonehenge zijn deze menhirs klein van formaat. Maar o zo mooi!
En de verhalen over de vindplaatsen van deze stèles…….
Labyrint
Bij de balie van het museum hangt een grote foto van een labyrint. Nieuwsgierig geworden vraagt Jolanda als we het museum gaan verlaten aan een van de baliemedewerkers waar we het labyrint kunnen vinden. ‘Het labyrint hangt in een kerkje dat moeilijk te vinden is. En dat eigenlijk altijd gesloten is.’
We besluiten niet in de stromende regen op zoek te gaan naar een kerkje dat moeilijk te vinden is. En bovendien bijna altijd gesloten.
Thuis in Nederland blijft de foto van het labyrint van Poltremoli in mijn hoofd hangen. Ik ga op zoek naar informatie en…… vele nieuwe wegen (b) lijken zich te openen.
Maar daarover later meer.
