• | | | |

    BeeldTaal komt weer een stapje dichterbij

    DoorTitia Liese

    ‘Wat een verrassende en mooie manier van werken.’
    ‘Ik sta versteld over wat schrijven aan de hand van BeeldTaal met me doet.’
    ‘Had ik BeeldTaal maar bedacht….’

    BeeldTaal

    De positieve reacties op BeeldTaal zijn niet van de lucht. Wat bijzonder om al die complimenten te mogen ontvangen! Met name in 2019 ben ik bezig geweest met BeeldTaal. Bedenken. Ontwikkelen. Testen van de online-versie van BeeldTaal. De voorbereidingen voor BeeldTaal in Italië. De retreat De weg van liefde bij Maartje en Davide in Codiponte.

    José Franssen

    In de afgelopen herfst had ik, als gevolg van omstandigheden in mijn privéleven, te weinig tijd en te weinig ruimte om bezig te zijn aan het verder uitwerken en vormgeven van BeeldTaal.
    Langzaam maar zeker is daar verandering in gekomen. Ik heb weer wat grip gekregen op mijn eigen leven. Er is weer ruimte om creatief te denken.
    ‘Ik wil dit samen doen met degene die haar sporen heeft verdiend met haar jarenlange pioniers-werk op het gebied van (auto)biografisch schrijven. Met José Franssen.’ Vanaf het moment dat ik weer wat ruimte voelde voor BeeldTaal wist ik het. Een paar jaren geleden maakten José en ik kennis met elkaar. Er was meteen een mooie klik tussen ons. We herkenden elkaar. We herkenden de manier waarop we beiden in het leven staan. De manier waarop we ons werk doen.

    Samen aan de slag

    Ik nam contact op met José. Legde haar uit wat ik graag samen met haar wilde gaan doen. ‘Kom maar’, reageerde José meteen. ‘Leuk. Gaan we samen mee aan de slag. Dan zien we al werkend wat ik voor je kan betekenen.’
    Komende zondagavond reis ik naar Maastricht. Logeer een nachtje bij Albertine Richaerts, met wie ik samen de workshops Dubbel Ouderverlies geef. En dan, maandag, samen met José, aan het werk.
    Ik zie ernaar uit. BeeldTaal komt weer een stapje dichterbij!

  • | |

    Herman Koch: Äiti kuollut – Moeder dood

    DoorTitia Liese

    Finse dagen

    Toen Koch in 2012 Finland opnieuw bezocht, als vertaalde schrijver, kwamen twee Finse woorden bij hem terug: Äiti kuollut – Moeder dood.

    In Volkskrant Magazine van zaterdag 11 januari 2020 lees ik het interview met schrijver Herman Koch naar aanleiding van zijn nieuwste boek Finse dagen. Herman Koch (1953) verloor op zijn 18e zijn moeder als gevolg van kanker.

    …………’Ik merkte, met ouder worden, dat ik een ander perspectief op dingen van lang geleden kreeg. Ik heb in Red ons, Maria Montanelli, mijn debuut van dertig jaar geleden, ook al over mijn middelbare schooltijd en de dood van mijn moeder geschreven. Dat was een boos boek, verteld met de stem van een puber. Ik vroeg me af: hoe zou het zijn als ik nu naar die tijd zou kijken, met een mildere blik – als mezelf, zonder personage, zonder verteller?’

    ‘Je bent milder?’

    ‘Ik was benieuwd het uit te zoeken. Ik wilde weten hoe ik zou kijken naar het gedoe tussen mijn ouders, hun huwelijk en zo, de dood van mijn moeder, de vriendin van mijn vader. Het was niet zo dat ik dacht: ik ben nu milder. Ik was er nieuwsgierig naar. Of ik het met een soort van objectiviteit zou kunnen aanschouwen, door die afstand van inmiddels ruim 45 jaar.’

    ‘En?’

    ‘Nou, ik merkte dat er toch wel weer dingen waren waar ik tóch weer – nog steeds – verontwaardigd over raakte.’………….

    Herman Koch

    Red ons, Maria Montanelli
    ISBN: 9789054443445

    Finse dagen
    ISBN: 9789026341069

     

     

  • | |

    Column van Loes Reijmer in de Volkskrant: Verlies

    DoorTitia Liese

    Column

    In de Volkskrant van zaterdag 28 december 2019 lees ik een prachtige column van Loes Reijmer: VERLIES. Als kind van 13 verloor Loes Reijmer haar vader als gevolg van kanker. Deze column heeft ze geschreven in het kader van Terugblikken: de uitnodiging van de Volkskrant aan columnisten om een persoonlijke terugblik op het afgelopen decennium te schrijven.

    Ik kan deze column niet helemaal voor je overnemen. Een foto plaatsen van de column kan – in verband met auteursrechten – niet zomaar, vrees ik. Ook de link, zo lang hij werkt, geef ik graag aan je door. De intro van de column neem ik graag voor je over. Advies: probeer deze Volkskrant te pakken te krijgen – haar column is heel mooi geschreven en echt de moeite waard.

    Verlies

    ‘Heel zwaarmoedig denk ik niet te zijn. Of helemaal niet, eigenlijk. Maar toen me werd gevraagd een persoonlijke column te schrijven over de jaren twintig, ‘wat je hoopt of vreest’ mailde de chef behulpzaam, bleef het hoofd maar vol verlies. 
    Dat krijg je als op jonge leeftijd een van je ouders doodgaat. Mijn vader overleed toen ik 13 jaar oud was. Hij had kanker, was heel ziek, maar zelfs op het moment dat de huisarts binnenkwam om euthanasie te verlenen wist ik zeker dat mij dit niet ging overkomen.
    Ouders zijn lief, irritant, geweldig, stom, je zet ze op een voetstuk en je schaamt je er kapot voor, maar ze zijn er boven alles gewoon altijd. 
    Gewoon en altijd – een paar uur later wist ik wel beter………

     

  • | |

    Ik heb dit al eens meegemaakt

    DoorTitia Liese

    ‘Ik heb dit al eens meegemaakt.’
    De realisatie beneemt me even helemaal de adem.

    December 2019

    Decemberweer. Korte dagen. Nat. Koud. Sinterklaas. Mijn verjaardag. Aankomend kerst. Kerstbomen. Lichtjes. 

    Mijn partner is in de laatste tijd van zijn leven aangekomen.
    Naderend eind. Hij 68. Ik net 70.
    Na ruim 30 jaar onze LAT-relatie in Nunspeet. Naast een gedeeld leven op Terschelling.

    Hoe doe je dat? Wat gebeurt er? Wat gebeurt er niet? Wat wil je? Wat wil je niet? Wat kan? Wat kan niet? Hoe geef je dit alles vorm?

    December 1957

    Decemberweer. Korte dagen. Nat. Koud. Sinterklaas. Mijn verjaardag. De verjaardag van mijn broertje. Aankomend kerst. Kerstboom. Kaarsjes. Muziek.

    Mijn moeder is in het laatste tijd van haar leven aangekomen.
    Naderend eind. Zij 49, ik net 8.

    Wat weet ik? Wat weet ik niet? Wat ervaar ik? Wat ervaar ik niet? Wat voel ik? Wat voel ik niet? Wat wil ik? Wat wil ik niet?
    Op tweede kerstdag overlijdt mijn moeder. Mijn leven zonder moeder is begonnen.

    Ik heb dit al eens meegemaakt

    Toen met het bewustzijn van het kind van 8 dat ik was.
    Nu met het bewustzijn van de volwassene die ik ben.

    Gat in je ziel

    Lees ook mijn blog De kerstengel en mijn moeder in mijn boek Gat in je ziel.