• | | | |

    Marmer uit de Apuaanse Alpen

    DoorTitia Liese

    ‘Is dat sneeuw, daar boven op die bergen?’
    Mei 2019. We logeren op La Concia in Codiponte en kijken naar het uitzicht.
    ‘Nee, dat is marmer. Wat je ziet zijn toppen van de Apuaanse Alpen. Achter die bergtoppen liggen mamergroeven.’ legt Davide ons uit.
    Oja.
    Marmergroeven. Carrara. Massa.
    Onmiddelijk zie ik het beeld van Michelangelo’s Davide voor ogen.
    Nee….. Tijdens De weg van liefde gaan we geen excursie maken naar de marmergroeven van Massa of Carrara. Maar zelf ben ik wel getroffen door de symboliek van dit beeld.

    Michelangelo Buonarotti

    1475-1564. Michelangelo Buonarotti. Zes jaar toen hij zijn moeder verloor. Verder opgegroeid in het gezin van een steenhouwer.
    Zelf reisde Michelangelo naar Carrara om het marmer voor zijn Davide uit te zoeken. Het witste, meest ongerepte en mooie marmer dat hij kon vinden.
    Stel je voor hoe hij in die tijd naar Carrara reisde. Hoe dit enorme blok marmer voor hem uit de rotsen werd gehouwen. Naar zijn werkplaats werd getransporteerd.
    En stel je voor hoe deze kleine man zijn Davide aan deze enorme brok marmer ontworstelde. Eén van de meest volmaakte beelden uit de Europese geschiedenis. Het beeld waarin Michelangelo zijn grote liefde voor mannen gestalte heeft gegeven.

    David en Goliat

    David tegen Goliat. De kleine herdersjongen die door vernuft, vermetelheid en kracht de reus Goliat versloeg.
    Zo klein als je je als Verlaat Verdriet-er soms kunt voelen in je machteloosheid tegenover de grote problemen die je voelt. Hoe moet je die te lijf gaan? Hoe overwin je die?

    Davide

    In Villa Sorgente, aan de voet van de Apuaanse Alpen, hebben we onze eigen Davide. Deze Davide is onze onvermoeibare gastheer, die onze maaltijden bereidt. Zodat wij aan het werk kunnen met BeeldTaal In Italië.
    Zoals Michelangelo zijn marmerbrok overwon, David Goliat zo gaan wij met onze Verlaat Verdriet-thema’s aan het werk tijdens De weg van liefde. Met vernuft. Vermetelheid. Kracht. Veranderkracht. Maar bovenal met liefde.

  • | | |

    DE WEG VAN LIEFDE: oogsttijd in de Lunigiana

    DoorTitia Liese

    De weg van liefde is volgeboekt

    ‘De weg van liefde is volgeboekt’ liet ik vanochtend op mijn Facebookpagina weten. En dat is ook zo. De retreat De weg van liefde van 12-18 oktober 2019 is inderdaad volgeboekt.
    Maar vervolgens realiseerde ik me dat ik nog een blog had willen schrijven. Een blog met de titel Oogsttijd in de Lunigiana. Oogsttijd in Codiponte.
    Omdat het zo’n prachtige symboliek heeft. Tijd om te oogsten in een omgeving die helemaal met je mee-leeft

    Oktober

    Oogsttijd in de Lunigiana. In Codiponte dus ook.
    Amandelen.
    Hier en daar nog een druif.
    Volop olijven.
    Truffels.
    Porcini (Eekhoorntjebrood. De Lunigiana is beroemd om z’n gedroogde Porcini).
    Tamme kastanjes (De Lunigiana is beroemd om z’n kastanjemeel).
    Alles wat het land in oktober nog te bieden heeft aan groente, fruit en kruiden.

    De weg van liefde

    Ik heb het in de afgelopen maanden regelmatig gehoord over De weg van liefde. ‘Ik zou zo graag met je mee willen gaan naar De weg van liefde. Maar weet je: ik heb al zoveel gedaan met mijn Verlaat Verdriet. Ik wil daar nu niet mee bezig zijn.’
    Als geen ander begrijp ik dat. Je kunt er zo genoeg van hebben. Er zo genoeg van hebben alsmaar met jezelf bezig te zijn.

    De weg van liefde is meer

    De biografische retreat De weg van liefde is meer dan een mogelijkheid om (weer) met je Verlaat Verdriet-thema’s bezig te zijn. Weer dat verdriet in te duiken. Weer met (verwerk)werk aan het werk te zijn.

    Tijd om te oogsten

    De weg van liefde biedt je ook de kans om nog eens stil te staan bij het (verwerk)werk dat je hebt verzet. Jezelf te waarderen voor de veranderingen die je hebt bewerkstelligd. Je bewust te worden van jouw weg van liefde.

    De balans opmaken

    Wat is er in de afgelopen tijd op me af gekomen?
    En wat gebeurde er?
    Wat gebeurde er met mij?
    En wat heb ik nog nodig?

    Voorjaar 2020

    Volg ons in oktober op FB op onze weg van liefde in Villa Sorgente in Codiponte.
    Laat je inspireren. Tijdens ons verblijf bij Maartje en Davide ga ik ruimte reserveren voor twee verschillende BeeldTaal-weken voor Verlaat Verdriet-ers in het voorjaar van 2020.

  • | | |

    De weg van liefde gaat ook in Villa Sorgente door je maag

    DoorTitia Liese

    De weg van liefde door je maag

    De Toscaanse keuken. Bekend om z’n eeuwenoude recepten. Eenvoud. Zorgvuldigheid in het samenstellen van de basale ingrediënten. Ingrediënten van het land. Zelf gekweekt. Verzorgd. Geoogst.
    Kakelverse producten. Zuiver.
    De beste olijfolie.
    Wijn uit de streek.
    Rijpe tomaten.
    In de ochtend geplukte kruiden.
    Toscaans brood, zoals ciabatta en focaccia.
    Brucetta.
    Porcini (eekhoorntjesbrood) uit de bossen van de Lunigiana.
    Kastanjes.
    Eten zoals de lokale bevolking eet.

    Agriturismo

    Het heeft een hoge vlucht genomen in Italië. Agriturismo. Verblijven op het platteland. Genieten van de producten die de streek levert. Ook Villa Sorgente van Maartje Schonefeld en Davide Donati in Codiponte is zo’n pleisterplaats van Agriturismo.
    Vanzelfsprekende gastvrijheid. Zorg en aandacht. Natuurlijk hoort daar lekker Toscaans eten bij.

    Davide nodigt je uit

    Voor ons eten zorgt Davide deze week. Hij nodigt je uit hem te assisteren bij het bereiden van het diner, als je daar plezier in hebt. Geen kookcursus. Maar even op een heel andere manier bezig zijn met eenvoud dan door middel van schrijven. Herkennen van elementaire thema’s. Zorgvuldig omgaan met basale ingrediënten. De tijd nemen. Keuzes maken. Afstemmen. Samenstellen. Liefde voor kwaliteit. Voor duurzaamheid.

    De Toscaanse keuken

    En: even goede vrienden als je ervoor kiest om je te laten verwennen en te laten verrassen door wat Davide en de Toscaanse keuken jou te bieden hebben.

    Bon appetito a Villa Sorgente.

    Lees meer

    BeeldTaal in Italië
    De weg van liefde (12-18 oktober 2019).

    Samen met Maartje en Davide

  • | |

    Bella Ciao, samen zingen in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Bella Ciao

    Wie kent het partizanenlied niet?
    Vele jaren geleden. Maar nog altijd klinkt het Bella Ciao vers in mijn herinnering. De avonden tijdens de cursus Italiaans bij Nederlandse Jan en Italiaanse Grazia in Scandicci (Toscane). Een tamelijk kleine groep, bestaande uit een handvol Nederlanders, 2 deelnemers uit Duitsland en Italiaanse vrienden van Grazia en Jan.

    Met de hele groep

    ’s Avonds na de maaltijd. Buiten. In de warmte. Terwijl het donkerder en donkerder werd. Onszelf begeleidend met alles waar geluid mee te produceren was. Mondharmonica. Pakken gedroogde macaroni. Rijst. Potten. Pannen. Pannendeksels.

    Natuurlijk. Bella ciao. Partizanenliederen. Pelgrimsliederen. Liefdesliederen.
    De Italiaans-Nederlands-Duitse taal-grapjes. Onze verwoede pogingen om tegelijkertijd Italiaans, Duits en Nederlands te verstaan. En liever nog: te spreken. Nog altijd, 40 jaar later, komen twee van mijn groepsgenoten en ik eenmaal per jaar een weekend samen. In Bremen. Amsterdam. Nunspeet.

    Plezier

    Wat een plezier hebben we gehad met zingen. En wat een plezier deed het mij toen Maartje op La Concia vertelde dat ze niet alleen psycholoog is, maar ook pianist. Dat ze nog altijd, in Codiponte, pianoles geeft.

    Samen zingen

    Eenmaal terug in Nederland, bij onze mailwisseling, heb ik het gevraagd. ‘Kunnen we ook samen zingen met jou?’ ‘Dat kan zeker!’ mailde Maartje prompt terug.

    Misschien denk je nu: ‘Zingen? Dat kan ik niet. Niks voor mij.’ Houd je dan maar vast aan mij. Als ik 2 noten zing, heb ik er 3 vals gezongen. En ik heb genoten van deze avonden-met-gezang.

    En wie weet, wie weet, ben jij degene die aan de hand van BeeldTaal de mooiste tekst ooit schrijft die, na de gezamenlijke maaltijd, in het Nederlands in Codiponte heeft geklonken!

    De weg van liefde

    Lees meer over BeeldTaal in Italië