• | | |

    Kasteelvrouw in Italië

    DoorTitia Liese

    Kasteelvrouw

    ‘Je bent dus nu een kasteelvrouw’ zegt Maartje met een smakelijk lachje.
    We staan op ‘ons’ pleintje in Codiponte. Maartje. Carin. En ik. ‘Dit deel van Codiponte heet Castello.’ Het is het oudste deel van het dorp. Letterlijk op – en onder – de vleugels van de ruïne van wat ooit een groot en machtig Middeleeuws kasteel is geweest. ‘Nog altijd is de tweedeling in het dorp zichtbaar en ervaarbaar. Boven, in Castello, woonden de mensen met macht. Met aanzien. De ‘meesters.’ De mensen zonder macht, zonder aanzien, leefden beneden in het dorp. De ‘dienenden’ vertelt Maartje verder.

    Appeltjesfeest

    ‘Bij dorpsfeesten, zoals bijvoorbeeld bij het Appeltjesfeest in de eerste week van september, is deze tweedeling nog altijd aanwezig. Deze twee groepen, de mensen van ‘boven’ en de mensen van ‘beneden’, mengen zich op deze feestavonden niet.’

    Ik zie het zo voor me. Traditionele Nederlandse verjaardagsfeesten. De vrouwen samen aan de ene kant van de kamer. De mannen samen aan de andere kant van de kamer. Zo gaat dat anno 2022 in veel gevallen in Nederland nog steeds. En zo gaat dat anno 2022 in Codiponte ook nog steeds.

    ‘Je bent dus nu kasteelvrouw.’ hoor ik Maartje dus zeggen. ‘Een vrouw met aanzien. Een vrouw van ‘boven’.’
    Nou: deze ‘kasteelvrouw’ heeft in haar hele leven nooit bedacht dat ze ooit in haar leven ‘kasteelvrouw’ zou zijn in Italië. Maar als het dan toch zo is, dan ga ik er maar voluit van genieten.
    Mijn eerste Appeltjesfeest moet ik nog mee gaan maken. Wat mij betreft zal dat zeker niet plaats gaan vinden vóór september 2023. Maar dan zal ik gaan zien – en beleven – wat mijn plaats is. Daar. In Italië. In Codiponte.
    Kasteelvrouw.
    Of misschien toch niet.

  • | | |

    Nieuw: zwembadje bij Villa le Muse in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Zwembadje

    Voor eerdere deelnemers aan de schrijfretraite De weg van liefde, en natuurlijk voor nieuwe deelnemers: het zwembadje dat Maartje en Davide hebben aangelegd bij het grote gele huis waar we De weg van liefde aanbieden – Villa le Muse – is nu beschikbaar voor gebruik.

    Ervaring

    Uit eigen ervaring kan ik het je vertellen.
    Ik ging er in.
    Het is heerlijk.
    Ik heb ervan genoten!

    Lees meer

    De weg van liefde 2022
    Codiponte
    Maartje Schonefeld en Davide Donati 

  • | | |

    Samen met Verlaat Verdriet-ers de weg naar liefde gaan

    DoorTitia Liese

    We gingen naar Pontremoli. Niet als ware pelgrims te voet. Wij gingen met de auto. Pontremoli is een heel oud, heel Italiaans, stadje. Aan de ooit brede rivier de Magra. Gelegen aan de pelgrimsroute Via Franciscena. In het verleden de druk belopen pelgrims- en handelsroute van Canterbury naar Rome (en verder naar Jeruzalem).
    Hier in Pontremoli tref ik een afbeelding van een pelgrim. Pelgrim met de onafscheidelijke knapzak op de schouder (in plaats van ons soms zo onafscheidelijke ‘rugzakje’).

    Pelgrim

    Te voet op weg naar een doel. Zoals er in de loop van vele eeuwen onnoemlijk veel pelgrims in Codiponte terecht gekomen zijn.
    Codiponte. Sinds eeuwen en eeuwen trefpunt voor mensen die om diverse redenen onderweg zijn. Pleisterplaats om nieuwe krachten op te doen. Rustpunt. Oversteekplaats tussen de Apuaanse Alpen en de in vroege tijden gevaarlijke Apuaanse Alpen. Waar reizigers de kans liepen niet alleen wolven en beren te ontmoeten, maar ook uitgeschud te worden door struikrovers.
    Angst voor gevaar aan alle kanten!

    Pelgrimstocht

    Voor veel pelgrims de weg naar de heilige stad Rome.
    Een reis van bezinning.
    Een reis naar binnen.
    Een innerlijke reis.

    Codiponte

    Pleisterplaats voor Verlaat Verdriet-ers om in rust ruimte te geven aan gevoelens. Tijd om woorden en beelden te vinden die betekenis geven aan gedachten en gevoelens.
    Samen in een kleine groep Verlaat Verdriet-ers gedachten en gevoelens te delen in Codiponte.
    De weg van liefde.

    Je bent van harte welkom!

    Lees meer

    De weg van liefde

     

     

     

  • | | |

    Ontmoeting met een prehistorische vrouw met één borst

    DoorTitia Liese

    Pontremoli. Samen brengen we een bezoekje aan deze kleine middeleeuwse stad. Veertig kilometer van Codiponte. Gelegen aan de rivier de Magra. En aan de pelgrimsroute Via Franciscena, pelgrimsroute van Canterbury naar Rome en verder naar Jeruzalem. (Codiponte ligt aan een zij-arm van de Via Franciscena). Bekend om een bijzonder labyrinth (dat overigens niet gemakkelijk te bezoeken is, heb ik eerder ook al ervaren). En in het bezit van een prachtig, klein, museum met pre-historische stèles (menhirs). Het stroomgebied van de Magra is een van de oudst bewoonde gebieden van Italië.

    Stèles

    Het museum is klein, maar heel mooi. De stèles zijn vrij klein van stuk. Ik vind ze prachtig. Veruit de meeste beelden hebben menselijke gestaltes. Vrouwen en mannen zijn zonder meer als zodanig herkenbaar. De oudste stèles zijn tenminste 4000 jaar oud. Ze zijn op verschillende plaatsen in de Lunigiana gevonden (waaronder ook in Casola/Codiponte). Ze stammen uit schriftloze tijden. Naar hun betekenis kan alleen gegist worden.

    Maan

    Veel van de menhirs hebben typerende, maanvormige hoofden. Een bijzonder detail in een streek waar de maan als symbool van grote betekenis is geweest. Je vindt dat bijvoorbeeld terug in de naam van de streek Lunigiana. En in de naam van de stad die later de Romeinse havenstad Luni is geworden.

    Borst

    We bezoeken het museum.
    Voor het eerst valt de stèle me op van de vrouw met één borst. Ik word geraakt door dit beeld. Hoe is die borst verdwenen? ‘Het is haar linker’ realiseer ik me in een flits. Bij mij is het de rechter die ik sinds 2011 niet meer heb. Het raakt me op een heel diep niveau ineens deze associatie te hebben. En dat raakt me vervolgens ook weer. Over het algemeen houdt het verlies van mijn borst mij niet (meer) zo bezig. Nu, op deze plaats en op dit moment doet het zien van dit beeld iets met me.

    Symbolen

    Wat werken symbolen toch bijzonder als je de tijd en de rust neemt om ze te zien. Ze binnen te laten komen. Er woorden aan te geven. Ze betekenis te geven die er even helemaal mag zijn.