• | | | |

    Wat als verliesangst je leven beheerst

    DoorTitia Liese

    Eigenlijk stond er al een begin klaar voor een blog over verliesangst (‘In de houdgreep van verliesangst‘).

    Maar,

    vanochtend las ik in Volkskrant Magazine – 11 juni 2021 – het interview met oud-politica Hedy  d’ Ancona (1937) ‘Niks geen treurwilg‘.
    Hedy d’ Ancona verloor op haar derde haar vader, en rond haar tiende jaar ook haar tweede vader.

    en dat artikel maakt meteen zoveel duidelijk. Dus eerst de blog van vandaag: Wat als verliesangst je leven beheerst.

    ‘Het dagelijkse gejongleer tussen twee geliefden, het schuldgevoel om de leugenachtigheid waarmee dat gepaard ging, de steeds weerkerende drama’s om beloftes die ik niet inloste: ik ga weg, ik blijf, ik kom bij jou, ik verlaat je niet: het was gekmakend.’ (uit: Hedy d ‘ Ancona: Het persoonlijke is politiek ).

    ……….Wat was de verklaring daarvoor in je psycho-analyse?
    Denkt diep na.
    Nou, misschien dat als je in die eerste levensjaren zo onzeker bent van een man, je er graag twee neemt voor de zekerheid, één voor het verlies………..’

    Verliesangst

    Rouw kent geen tijd: Module Hechtingscyclus

     

  • | |

    Het zal je maar overkomen

    DoorTitia Liese

    Het zal je maar overkomen.
    Je verloor als kind je ouder(s). Ook jouw leven veranderde. Je paste je aan je nieuwe werkelijkheid aan. Stapte in controle. Werd een controle freak. Kreeg moeite met grenzen. Met relaties. Voelde dat je je nooit echt gelukkig kon voelen. Ook al zag je leven er van buiten prima uit.

    Problemen

    Je voelde dat je problemen had. Dat ze zich opstapelden. Je zocht hulp. Vertelde wel dat je jong je ouder(s) was verloren. Maar het feit dat daar niet of nauwelijks op werd gereageerd was ook wel een beetje fijn. Dan hoefde je het daar tenminste niet over te hebben.

    Onderzoek

    Onderzoek volgde. Je werd getest. Is het ADHD? ADD? Dysthyme stoornis? Autisme? PTSS? Borderline? Er kwam een diagnose uit de test. Of: er kwamen meer diagnoses uit verschillende tests. Je vroeg je af of het wel klopte. Maar: ‘Wie ben ik?’ Je kwam per slot van rekening met een hulpvraag. Omdat je voelde dat er iets niet klopte. Je kwam niet omdat je wist wat het antwoord was.

    Behandelplan

    Er kwam een behandelplan. Je ging erin mee. Want, nogmaals: je kwam met een hulpvraag. Voor je gevoel kon je niet anders dan erin meegaan. Maar het klopte niet. Het sloot niet aan bij jou. Bij wat jij voelde. Het vroege verlies van je ouder(s) kwam niet aan bod. Hulpverleners reageerden niet. Of nauwelijks. Of geïrriteerd. Omdat jij (weer eens) begon over het verlies van je ouder(s).

    Verlaat Verdriet

    Inmiddels ben je jaren verder. De onjuiste diagnoses en de behandelplannen die waren gebaseerd op die diagnoses hebben iets met je gedaan. Maar niet wat je had gehoopt. Integendeel. Je werd onzekerder. Je vertrouwen in de hulpverlening kwam op een dieptepunt terecht. Dan word je op het spoor gezet van Verlaat Verdriet. Wat een ontdekking. Er ging een wereld voor je open. Ben je er blij mee? Of juist niet?

    Gat in je ziel

    Ontdek meer over Verlaat Verdriet. Over jezelf. Lees de verzamelde blogs van Titia Liese in Gat in je ziel.

  • | |

    Zsuzsa Bank: Slapen doen we later

    DoorTitia Liese

    Slapen doen we later

    Twee vriendinnen – Martha en Johanna, 40+, al een leven lang bevriend – schrijven elkaar bijna dagelijks over ervaringen uit hun leven van alledag.
    Roman in de vorm van brievenboek. Tamelijk omvangrijk. Zo nu en dan moest ik  het verder lezen wel even doorzetten. Ergens halverwege bedacht ik dat ik dit boek eigenlijk in de oorspronkelijke taal – Duits – had moeten lezen. Dit vooral omdat taal een belangrijk thema is. Zelf kreeg ik het boek te leen in het Nederlands, en dat heb ik dus gewoon maar uitgelezen.

    Verlaat Verdriet-thema’s

    Hoe dan ook: ik was, en bleef, gefascineerd door de ontboezemingen van de beide vrouwen. Met name de ontwikkelingen in het verhaal van Johanna vond ik heel bijzonder.
    Johanna, afkomstig uit een rommelig kunstenaarsgezin, verloor als jong kind haar vader. Gaande het boek wordt dit verlies, als het ware verstopt in de brieven, stap voor stap uitgepakt. Terwijl ondertussen gevolgen van dit vroeg verlies op alle mogelijke manieren in het leven van Johanna zichtbaar zijn. Zoals de langzame manier waarop ze steeds met hele, hele kleine stapjes iets loslaat over de dood van haar vader. De ingewikkelde relatie met haar moeder. Met haar broer. Haar eenzame bestaan in haar huisje in het Zwarte Woud, waar ze zich als oorspronkelijk Noord Duitse wel – en tegelijkertijd niet – misplaatst voelt. De dramatisch verlopen relatie met een man die ze eigenlijk niet los kan laten. Haar – innerlijke – strijd met de kanker die haar te pakken heeft gehad. Haar eeuwige verlangen, dat steeds maar niet vervuld kan worden. De ambivalente relatie met haar werk als lerares. Het altijd aanwezige gevoel niet op de goede plaats te zijn. Haar ongedurigheid. Haar eeuwige zoektocht, zonder goed te weten wat ze eigenlijk zoekt.

    Verlaat Verdriet-thema’s

    Verlaat Verdriet-thema’s te over. En juist deze herkenbaarheid, zowel aan de oppervlakte als in diepere lagen van Johanna, maakt dit boek – hoe omvangrijk ook – tot een fascinerend boek.
    Je kunt zoveel leren over Verlaat Verdriet-thema’s. Ook in romanvorm.
    Heb je tijd? Probeer het!

    Boek

    Zsuzsa Bank: Slapen doen we later 

  • | |

    Wees wijs met je hersens

    DoorTitia Liese

    Na het  levens-veranderende verlies van je ouder(s) maakte je een abrupte scheiding tussen verstand en gevoel. Je verloor vertrouwen in het leven. Kon niet meer onbevangen aanwezig zijn. Je hoofd – je verstand – nam de regie over je leven over. Je ontwikkelde overlevingspatronen om je staande te kunnen houden in je leven. In het leven.

    Gevoelens

    Het onomkeerbare verlies van je ouder(s) kun je nooit meer ongedaan maken. Dat verlies is een feit. Wat je wel kunt veranderen zijn je gevoelens over het verlies van toen. Pijn. Verdriet. Angst. Ontreddering. Boosheid. Schaamte. De gevoelens over de wond die het verlies heeft geslagen kun je helen. Het feit van het verlies is er dan nog steeds – je gevoelens zijn veranderd.

    Overlevingspatronen

    Wat je ook kunt veranderen zijn je overlevingspatronen. De patronen die deel uit zijn gaan maken van wie je bent geworden. De hardnekkige overtuigingen die je in je hoofd hebt gevormd. Om je staande te kunnen houden zonder je ouder(s). Controle te hebben. In de hoop dat je niet verloren zult gaan.

    Hersens

    ‘Een verlaat rouwproces nodigt je uit gevoel en verstand weer samen te brengen’ leg ik altijd uit in de workshop. Om (opnieuw) te durven voelen. Te leren voelen. Je gevoel voor je te laten spreken.
    Maar.
    Hoe belangrijk (opnieuw) durven voelen ook is: meer naar je gevoel gaan is geen pleidooi om je hoofd af te schaffen. Ook je hersens heb je nodig in dit proces. Ze geven je inzicht. Bieden je overzicht. Structuur. Kennis. Begrijpen waarom je bent zoals je bent en doet zoals je doet brengt je verder.
    Wees wijs met je hersens. 

    Ruptuur

     

    BOS-patronen