• | |

    Wat is er met de kinderen gebeurd?

    Ben je er ooit geweest? Nationaal monument Oranjehotel in Scheveningen?
    Gisteren was ik er met een vriendin die als vrijwilliger werkzaam is bij het deel van de voormalige gevangenis dat in de oorlog is gebruikt door de Duitsers.
    Vanaf het moment dat ik binnenstap in deze gevangenis word ik gegrepen door de geschiedenis in dit gebouw. Gangen. Cellen. Dodencellen.

    Verhalen

    De verhalen van de mannen, de vouwen, de kinderen die hier gevangen hebben gezeten. Mannen en vrouwen uit het verzet. Mannen, vrouwen, kinderen, die zijn opgepakt alleen maar omdat ze Joods waren (/zijn).  Willekeurig opgepakte mannen. Vrouwen. Kinderen. Een deel ven hen vermoord op de naastgelegen Waalsdorpervlakte.

    Wat is er met de kinderen gebeurd?

    Relatief jonge mannen en vrouwen. Mensen met jonge gezinnen. Met kinderen.
    Ik ben daar. En denk aan de kinderen. Wat is er met hen gebeurd? Hoe hebben ze verder geleefd, zonder hun ouder? Hoe hebben ze zich staande weten te houden?

    Ook lees ik de namen van de Duitsers en de NSB-ers die een rol hebben gespeeld in deze gevangenis. De beulen. De foute Nederlanders. Een deel van hen na de oorlog voor straf ter dood gebracht. Ook een deel van hen zal jonge kinderen hebben gehad. Wat is er met deze kinderen gebeurd? Hoe hebben zij verder geleefd? Hoe hebben zij zich staande gehouden?

  • | | |

    Als je er niet over praat….

    ‘Als je er niet over praat, is het alsof het er nooit is geweest.’
    In het weekend las ik deze zin in verband met de 4 mei herdenking.

    Als je er niet over praat, is het alsof het er nooit is geweest.
    Hoe waar is dit!
    Wat kunnen wij, Verlaat Verdriet-ers, hiervan leren?

    Als je niet praat over je overleden moeder, is het alsof ze er nooit is geweest. Is het alsof ze nooit jouw moeder is geweest.
    Als je niet praat over je overleden vader, is het alsof hij er nooit is geweest. Is het alsof hij nooit jouw vader is geweest.

    Pap, ik mis nog steeds jouw wel-te-rus-ten zoen

    Vanavond keek en luisterde ik naar het nationale herdenkingsprogramma op de televisie. En hoorde Simone Kleinsma zingen. Pap, kun je me horen.
    Ik deel het lied hier graag nog eens met je.

    Pap, kun je me horen?

    Laat de vlam van dit flakkerende kaarsje
    De nacht beschijnen net zoals jouw geest mijn leven heeft verlicht

    Pap, kun je me horen?
    Pap, voel me verloren
    Kun je me wel vinden in de nacht?
    Pap, mag ik je storen?
    Pap, kun je me horen?
    Kun je me wel helpen met m’n angsten?

    Honderdduizend ogen kijken neer, maar welke ogen zijn van jou
    Waar ben je nu, die hechte band tussen ons twee waar is die nou?
    Ik voel me jaren ouder, mijn leven lijkt veel kouder
    Mijn wereld minder zinvol, dan die was als toen met jou

    Pap, kun je vergeven
    Pap, m’n nieuwe leven
    Haast bij elke stap, voel ik verwijt
    Steeds in m’n gebeden
    Met mezelf gestreden
    Hopend op jouw raad met al jouw wijsheid

    Ik draag met me mee wat jij me leerde elk door jou gekozen boek
    Waar vind ik straks in wat ik las voldoende steun voor wat ik zoek
    Steeds leger zijn de straten en ik daar in verlaten
    De maan heeft minder glans en ook de zon schijnt niet als toen

    Pap, ik blijf van je houden
    Papa, dat vertrouwde
    Pap, ik mis nog steeds jouw wel-te-rus-ten zoen

    Read more: https://muzikum.eu/nl/123-804-147756/simone-kleinsma/pap-kan-je-me-horen-songtekst.html#ixzz6LVCspnr5