• | |

    Het voordeel van een laatbloeier zijn

    DoorTitia Liese

    Ken je dat gevoel? ‘Verlaat Verdriet-er’ zijn?
    In je jeugd je ouder(s) verloren. Als volwassene vastlopen. Geen kant meer op kunnen.
    Boos. Woedend. Gefrustreerd. Ontredderd.

    Een verloren leven

    Het gevoel hebben een verloren leven te leiden. Mij overkwam dat. Rond mijn 40e levensjaar. Vastgelopen in mijn werk als leerkracht beroepsvorming op een internaat voor Bijzonder Jeugdwerk. Op straat toen het internaat ging sluiten. Werkloos. Werk zoeken? Hoe dan, terwijl ik totaal was vastgelopen? Een zombie in mijn eigen leven. Wat nu? Omscholing op omscholing. Nergens terecht kunnen. Wiedes. Ik wist niet wat ik wilde. Niet wat ik kon. ‘Neem mij vooral niet.’ Een verloren leven?

    Een leven winnen

    Borstkanker toen ik 48 was. In de WAO. Opluchting. Tijd en ruimte om mijn weg te zoeken in Verlaat Verdriet. In mijn Verlaat Verdriet-werk. In wat Verlaat Verdriet-ers nodig hebben. Mijn gevoel van eigenwaarde ontwikkelen. Zelfrespect. Een nieuwe weg in slaan. Nieuwe perspectieven. Een leven winnen.
    Nu, op mijn 70e, kijk ik vooruit. Plannen voor de komende 15 jaar. Ik heb geleerd op een goede manier voor mijzelf te zorgen. Voor mijn psyche. Voor mijn lijf.
    Lang heb ik het gevoel gehad dat ‘iedereen’ met reuzenstappen verder kwam in het leven. Behalve ik.

    Laatbloeien

    Waarmee ik maar wil zeggen: het duurt even voor je het merkt, maar dan heb je ook wat. Het voordeel van een laatbloeier zijn.

  • | | |

    Familie: een onverwacht verrassend bericht

    DoorTitia Liese

    Familie

    Verlaat Verdriet-ers raad ik vaak aan op zoek te gaan naar wie je vroeg overleden ouder is geweest. Je te realiseren dat je ouder niet alleen jouw ouder is geweest. Dat je ouder ook een kind is geweest van haar/zijn ouders. Broer of zus. Neef of nicht. Vriend. Vriendin. Collega. Buurman. Buurvrouw.

    Jezelf beter leren kennen

    Op zoek gaan naar wie je ouder is geweest is een hele krachtige manier om ‘op zielsniveau’ het contact te herstellen met je overleden ouder. Door je overleden ouder beter te leren kennen, leer je jezelf beter kennen.

    Jezelf een plek geven

    Door contact te zoeken met – familieleden van – je overleden ouder geef je jezelf een plek in de familielijn. Je wordt (weer) iemand met wortels in het verleden.

    Identificatie en identificeren

    Ik zag dat gisteravond letterlijk gebeuren in de nieuwsuitzending van Terschelling TV van zaterdag 1 februari 2020. Een zoon die zijn vader nauwelijks heeft gekend. Een vader, zeeman, die omkwam bij de stormramp van 1953. In 1967 aanspoelde op Terschelling en 52 jaar een onbekende dode is geweest. https://nos.nl/artikel/2321003-onbekende-dode-op-terschelling-blijkt-na-halve-eeuw-vermiste-zeeman.html

    Een vader die pas in 2019, 52 jaar later, is geïdentificeerd aan de hand van DNA. In de film op Terschelling TV kun je zien wat het met deze zoon, die zijn vader nauwelijks heeft gekend, doet om als 70-jarige op Terschelling bij het graf te staan van zijn vader. Eindelijk heeft hij zijn plaats in kunnen nemen in de mannenlijn.

    Brieven van mijn eigen vader

    Zelf ontving ik vanochtend een mail uit Duitsland met de vraag of ik de dochter ben van Benjamin P. Liese. Een mail van een familielid uit Duitsland.
    Dat ben ik. Die dochter van Benjamin P. Liese.
    En dit onbekende familielid heeft brieven van mijn vader aan zijn vader uit 1968 en 1973 in zijn bezit.

    Familie

    Nog geen uur na deze mail zitten deze Duitse neef (* 1945) en ik (* 1949) aan de telefoon te kletsen alsof we elkaar al jaren kennen. Wat tot vanochtend dus niet het geval is geweest.
    Wat het doet? Een geheel onverwachte bijzondere telefonische ontmoeting op zondagochtend 2 februari 2020. En natuurlijk ben ik ook heel benieuwd naar de brieven die mijn vader in ’68 en ’73 stuurde naar zijn familielid in Duitsland.

    Er is meer

    Waarmee ik maar wil zeggen tegen heel veel Verlaat Verdriet-ers: er is bijna altijd meer dan je denkt te weten. De moeite waard om op zoek te gaan!

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: je ziel bevrijden van ballast

    DoorTitia Liese

    De weg van liefde

    De ballast die je ziel bedrukt

    Welke Verlaat Verdriet-er kent het niet: de ballast die je ziel bedrukt. Die je leven zo zwaar maakt.
    Het gestolde verdriet om het vroege verlies van je ouder(s).
    De schaamte omdat je nog steeds worstelt met wat door ‘de buitenwereld’ geacht wordt allang ‘verwerkt’ te zijn.
    De chronische boosheid omdat je het gevoel hebt een verloren leven te leiden.

    Hartlabyrint

    In mijn berichten over BeeldTaal in Italië heb ik veelvuldig gebruik gemaakt van het hartlabyrint, zoals op de foto hierboven. Over dit Hartlabyrint wil ik je graag nog iets meer vertellen. Dit Hartlabyrint is namelijk gemaakt door Selma Sevenhuijsen, als afsluitingsritueel van haar grote zoektocht naar de mens achter Matilda van Canossa.

    Matilda van Canossa

    Matilda van Canossa. Markgravin van Toscane, 1046-1115, 6 jaar toen ze haar vader verloor is één van de meest opmerkelijke en bijzondere Europese vrouwen geweest in de middeleeuwen. Als enige vrouw groots begraven in het Vaticaan. Ondersteuner van kerkhervormingen. Mediator. Groothertogin. Beschermster van tal van heiligdommen. Legeraanvoerder. Inspirator. Naar alle waarschijnlijkheid minnares van paus Gregorius VII.
    Trots. Koppig. Eigenwijs.
    Middeleeuwse vrouw die haar eigen weg van liefde is gegaan.
    In haar kasteel vond de beroemde ontmoeting plaats tussen de Duitse keizer Hendrik IV en paus Gregorius VII. De vernedering van Hendrik IV door deze paus. Zijn boetedoening. De ontmoeting die in onze taal nog altijd levendig is in de uitdrukking Naar Canossa gaan.

    Symbool

    Voor deze bijzondere vrouw heeft Selma Sevenhuijsen het symbool gemaakt van het Hartlabyrint.
    Symbool voor de weg naar binnen. De weg van liefde, door je ziel te bevrijden van ballast. Zie ook op de foto het symbool van de parel. Die parel is er ook voor jou.

    Ga mee naar Canossa

    Ga mee naar Canossa.
    Lees meer over de biografische retreat in Italië: De weg van liefde. Helen door schrijven.
    Meld je aan voor de biografische retreat van 12 – 18 o0ktober 2019 Inschrijfformulier 

  • | |

    BeeldTaal in Italië: bezoek aan het museum van Pontremoli

    DoorTitia Liese

    Piove.
    Tira vente.

    Het is lang geleden dat ik taalcursussen Italiaans volgde. Al die jaren zijn deze twee zinnetjes uit de cursus die ik heel lang geleden in Florence volgde blijven hangen.

    Piove.
    Tira vente.
    Dagen achtereen maken we het mee tijdens ons verblijf in Castiglione del Terziere. En niet zo zuinig ook.
    Piove.
    Tira vente.
    Echt heel erg vinden we het niet, maar het beperkt ons wel in onze buitenactiviteiten. (Bijvoorbeeld ontbijten op onze romantische loggia. NOOIT).

    Menhirs in Pontremoli

    Menhirs in Italië??? Heb ik dan echt zo slecht opgelet in al die jaren dat ik me heb beziggehouden met kunst- en cultuurgeschiedenis, en met name de Italiaanse kunst en cultuur?
    Menhirs. Karnak. Stonehenge.
    Vooruit: Asterix en Obelix. Ik ken ze.
    De Venus van Willensdorf. De Griekse vleugelvrouwen. Ik ken ze.
    Maar menhirs (stèles)  in Italië?
    Nooit van gehoord. Nooit gezien.

    De stèles

    Die menhirs – stèles – wil ik zien. Dat heb ik me voorgenomen toen ik ze tot mijn stomme verbazing op het web vond. En dat gaan we nu doen.
    Wat een mooi museum in Pontremoli. Wat een bijzondere verzameling prehistorische stèles. Anders dan Karnak en Stonehenge zijn deze menhirs klein van formaat. Maar o zo mooi!
    En de verhalen over de vindplaatsen van deze stèles…….

    Labyrint

    Bij de balie van het museum hangt een grote foto van een labyrint. Nieuwsgierig geworden vraagt Jolanda als we het museum gaan verlaten aan een van de baliemedewerkers waar we het labyrint kunnen vinden. ‘Het labyrint hangt in een kerkje dat moeilijk te vinden is. En dat eigenlijk altijd gesloten is.’
    We besluiten niet in de stromende regen op zoek te gaan naar een kerkje dat moeilijk te vinden is. En bovendien bijna altijd gesloten.

    Thuis in Nederland blijft de foto van het labyrint van Poltremoli in mijn hoofd hangen. Ik ga op zoek naar informatie en…… vele nieuwe wegen (b) lijken zich te openen.
    Maar daarover later meer.