• | |

    Durf jij je maskers te laten vallen?

    DoorTitia Liese

    Vraag jij je wel eens af hoe het met jouw maskers zit?
    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Karakter

    Hoort dit erbij?
    Ben ik dit?
    Is dit mijn karakter?
    Hoe was ik voordat mijn ouder overleed?
    Zou ik ook zo zijn geworden als ik mijn moeder/mijn vader niet zo vroeg was verloren? 

    Identiteit

    De Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de loop van vele jaren heb gewerkt worstelen gewoonlijk met tal van vragen. Vragen vooral over hun identiteit.
    Wie ben ik?
    Wie was ik?
    Wie wil ik zijn?
    Wie kan ik zijn?

    Overlevingspatronen

    Overlevingspatronen…..
    Daar zijn de meeste Verlaat Verdriet-ers met wie ik heb gewerkt zich wel van bewust. Bewust van het feit dat ze die hebben ontwikkeld.
    Stoer.
    Sterk.
    Zelfstandig.
    Onafhankelijk.
    Ik red me wel.
    Vraag een Verlaat Verdriet-er er naar en ja: BINGO!

    Kwetsbaar

    Terwijl Verlaat Verdriet-ers zich van binnen helemaal niet stoer voelen.
    Niet zelfstandig.
    Niet onafhankelijk.
    Maar juist heel kwetsbaar.

    Maskers

    Ben jij je ervan bewust dat deze overlevingspatronen ook jouw maskers zijn?
    Maskers waar jij de twijfel aan jezelf, je kwetsbaarheid, je innerlijke eenzaamheid achter verstopt.
    Waar in werkelijkheid een onzeker, angstig kind achter schuilgaat.
    Een kind dat eigenlijk heel hard roept: ik kan het niet! Ik weet niet hoe het moet! Ik durf het niet!
    Een kind met een genzeloze behoefte aan goedkeuring. Goedkeuring van andere mensen.
    Zie mij.
    Hoor mij.
    Bevestig mij. 

    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Wat zou er gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Wat zou er met jou gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Wat kan er gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Tip

    Lees meer over Overlevingspatronen bij Verlaat Verdriet.

  • | | |

    Het mooie en bijzondere van Veranderkracht

    DoorTitia Liese

    Veranderkracht

    Ze zijn zo mooi en zo bijzonder – de verhalen van Verlaat Verdriet-ers die er, dank zij hun toewijding en hun uithoudingsvermogen, in slagen van overleven naar leven te gaan. Die hun Overleefkracht omzetten in Veranderkracht. En er dank zij hun doorzettingsvermogen in zijn geslaagd hun leven een nieuwe, eigen en waardevolle vorm te geven.
    Vandaag wil ik graag het verhaal met jullie delen van Maroesjcha Branderhorst. Met ingang van deze week (mei 2018) de trotse zelfstandig onderneemster in haar geboortestad Deventer met haar eigen uitvaartbedrijf: Branderhorst Uitvaartzorg.

    Workshop Zonder Moeder

    In 1995 was Maroesjcha, toen 22 jaar, deelneemster aan de allereerste workshop Zonder Moeder. De workshop voor vrouwen die in hun jeugd hun moeder waren verloren door de dood (nu: basisworkshop Verlaat Verdriet, workshop voor mannen en vrouwen die in hun jeugd een ouder verloren door de dood).
    We ontdekten al snel na onze kennismaking dat we in elkaars buurt woonden. Maroesj ‘adopteerde’ mij na de workshop als ‘moeder’. Een heel bijzondere actie die ons beiden veel plezier heeft gebracht. We hebben dus altijd contact gehouden.

    Van overleven naar leven

    In de loop van de jaren heb ik Maroesjcha zien groeien. Gemakkelijk ging dat niet (een verlaat rouwproces na jong ouderverlies vraagt wel zo het een en ander van je!). Maar elke strijd werd aangegaan. En elke strijd werd ten slotte gewonnen.
    Zo veranderde, dank zij haar veranderkracht, haar leven van overleven naar leven.

    De dood

    Maroesjcha zette een grote ommekeer in haar leven in werking toen ze onder ogen zag – en aanpakte – waar ze in haar hart het meest bang voor was: de dood.
    Ze zette haar eerste schreden op het pad van uitvaartzorg.
    Een heel nieuw vak voor haar, dat haar als gegoten bleek te passen.

    Branderhorst Uitvaartzorg

    Uitvaartzorg: het vak waarin Maroesjcha sinds vele jaren werkzaam is. Waar ze haar hart aan heeft verpand. Dat ze beheerst tot in haar vingertoppen.
    Dat ze met ingang van 1 mei 2018 als zelfstandig ondernemer in haar woonplaats Deventer uit gaat voeren.
    Een aanwinst voor Deventer!
    Branderhorst-Uitvaartzorg.nl.

    Van harte

    Maroesjcha – van harte gefeliciteerd met deze nieuwe, grote, mooie stap.
    Wat vond ik het mooi toen ik je sprak om je te horen zeggen: ‘Weet je wat ik zo geweldig vind? Diep van binnen weet ik dat het me gaat lukken.’
    Weet je Maroesj wat ik zo geweldig vind? Ik weet zeker dat het je lukt!
    Je bent een prachtig en inspirerend voorbeeld van Veranderkracht.
    Ik ben zo trots op je!

    Succes

    Heel veel succes met je eigen onderneming: Branderhorst Uitvaartzorg.
    Nu en in de toekomst!

  • | |

    Doodzwijgen is nog altijd doodzonde

    DoorTitia Liese

    Doodzwijgen en openheid

    ‘Over verlies moet je praten.’
    ‘Een overledene mag je niet doodzwijgen.’
    ‘Openheid is belangrijk bij rouw.’
    ‘De realiteit van het verlies onder ogen zien.’

    Niet doodzwijgen

    ‘Rouwdeskundigen’ weten het doorgaans zeker: een overledene moet je niet doodzwijgen.
    Over een verlies moet je praten.
    Openheid is belangrijk bij rouw.
    Om verder te kunnen is het noodzakelijk de realiteit van een verlies onder ogen te zien.

    Dat moet je niet alleen als volwassene.
    Ook kinderen moeten dat.
    Om verder te kunnen.

    Wel doodzwijgen

    Hoe merkwaardig is het dan toch dat deze verworven inzichten nooit op lijken te gaan als het gaat over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Verlaat Verdriet en verlate rouw worden, ook door ‘rouwdeskundigen’, in veel gevallen nog altijd genegeerd. Doodgezwegen.

    Doodzonde

    Afgelopen week kreeg ik een link toegestuurd naar een artikel in Trouw: Moet je een kind dat een ouder heeft verloren daarnaar vragen? Of is school juist een plaats waar die rouw niet bestaat? 
    Aan het woord de ‘rouwdeskundigen’ Mariken Spuij en Daan Westerink over kinderen, verlies en rouw. Aanleiding voor het artikel is een vraag in verband met een 17-jarige jongen die in korte tijd zijn beide ouders verloren heeft. In het artikel het ge-ijkte verhaal van de dames.

    En weer: geen enkel woord over de levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder door de dood. Of, zoals in het geval van deze jongen, het verlies van beide ouders.

    Geen woord over het feit dat de kans aanwezig is (zeg maar rustig: groot is) dat deze jongen als volwassene nog het één en ander aan verwerkwerk te doen zal hebben. Dat verlate rouw na jong ouderverlies heel natuurlijk is. En heel gewoon. Dat je daar hulp voor kunt zoeken. En hulp voor kunt vinden (nou ja: daar valt ook nog artikel over te schrijven…..).
    Geen woord daarover.
    Doodzonde!

    Verbijsterend

    De ouderwetse methode dus: als je net doet alsof het er niet is, dan is het er niet.
    Niks niet doodzwijgen.
    Niks openheid.
    Niks de werkelijkheid onder ogen zien.
    Niks erover praten.

    Verbijsterend.
    Verbijsterend dat dit kennelijk nog steeds gebeurt.
    Uitgerekend bij de beroepsgroep ‘Rouwdeskundigen’ die zelf openheid     en de werkelijkheid onder ogen zien bij verlies en rouw altijd weer benadrukt. 

    Werkelijkheid

    Dus: kom op dames en heren ‘rouwdeskundigen’: zie de werkelijkheid van de impact van jong ouderverlies eindelijk eens onder ogen.
    Erken nu eindelijk eens de realiteit van het bestaan van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Wegwijs

    Ik weet zeker dat er een heleboel Verlaat Verdriet-ers zijn die jullie graag wegwijs maken in dit voor jullie kennelijk nog steeds hoogst onbekende gebied.

    Welkom

    Welkom dus in de wereld van Verlaat Verdriet-ers.
    Zie.
    Hoor.
    Leer.
    Neem je eigen theorieën over doodzwijgen, het belang van openheid en onder ogen zien van de werkelijkheid eindelijk eens serieus.
    Doodzwijgen is nog altijd doodzonde.

     

  • | |

    Ik kan altijd een lichtje maken

    DoorTitia Liese

    Een lichtje maken

    ‘Ik kan altijd een lichtje maken’. Een aantal dagen geleden sprak ik aan de telefoon iemand die meer wilde weten over de jaartraining De kunst van het verbinden.

    Ze vraagt of er nog plaats is in de jaartraining De kunst van het verbinden (de jaartraining start op 9 december a.s. en is volgeboekt). ‘Ik heb al wel het een en ander gedaan’, vertelt ze, ‘Maar ik voel dat het eigenlijk tijd is om er weer aandacht aan te besteden. Ik heb je Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek erbij genomen en werd weer geraakt door jouw eigen ervaringsverhaal ‘Ik kan altijd een lichtje maken’.

    Bijzondere ervaring

    Voor mij is het elke keer weer een bijzondere ervaring als iemand me vertelt zoveel te hebben aan iets uit mijn Verlaat Verdriet-aanbod.
    Aan een basisworkshop.
    Aan de jaartraining De kunst van het verbinden.
    Aan Heel je leven.
    Of aan een van mijn boeken.

    Wintertijd

    Dan komt vaak, zoals nu ook gebeurde, een herinnering terug uit de tijd waarin ik zelf nog zo zoekend was naar wat goed was voor mij.
    Het verhaal over de lichtjes komt uit een tijd dat ik weer lange tijd achter elkaar gedeprimeerd was. In die tijd zag ik bij iemand een trosje ‘kerstboom’lichtjes voor het raam hangen. ‘Dat kan ik ook doen’ bedacht ik. ‘Ik hang een trosje ‘kerstboom’lichtjes voor m’n raam.’
    Op elke lange, grauwe, natte (winter)dag die maar niet over lijkt te gaan steek ik de lichtjes aan. Erbij bedenkend: ‘Ik kan altijd een lichtje maken’.     Ieder jaar als de wintertijd ingaat (behalve dit jaar. Dit jaar bleef het er tot vandaag bij) hang ik de lichtjes op. Ze blijven hangen tot de zomertijd weer ingaat.

    Lichtheid en plezier

    Mooi om herinnerd te worden aan mijn eigen advies door degene die ik aan de telefoon had. Want ja: het heeft me indertijd echt geholpen steeds weer te denken: ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’
    Depressief of gedeprimeerd ben ik al jaren niet meer, maar de lichtjes brengen me nog altijd lichtheid en plezier.
    Dus ja: vanaf vanmiddag hangen de lichtjes weer voor m’n raam. Alsof ze nooit zijn weggeweest. Bij het ophangen dacht ik gewoontegetrouw: ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’