• | |

    Wie was de vrouw die jouw moeder is

    DoorTitia Liese

    Het is zo gebruikelijk voor Verlaat Verdriet-ers om in de verleden tijd over je vroeg overleden ouder te praten. Je ouder is er inderdaad – al heel lang – niet meer. Maar je moeder was niet jouw moeder. Je moeder is jouw moeder. Jouw vader was niet jouw vader. Je vader is jouw vader. Voor altijd.

    Kantelmoment

    In een Verlaat Verdriet-proces kan dat een belangrijk, doorslaggevend, kantelmoment betekenen. Het moment waarop je je realiseert dat je moeder je moeder is. Ook al is ze er al heel lang niet meer. Dat je vader je vader is. Ook al is hij er al heel lang niet meer.

    Terugkomdag

    Zaterdag hadden we de Terugkomdag van de workshop van 4 weken geleden. Wat is er veel gebeurd bij de beide deelneemsters. Op hun eigen manier zijn ze allebei bezig hun moeder weer een plek te geven in hun leven. In plaats van verbonden te zijn met de ouder die is overleden, zoeken ze naar mogelijkheden om zich weer te verbinden met de ouder die heeft geleefd. De ouder die veel meer was dan ‘alleen maar’ jouw ouder.

    I walk with you mama

    ‘Ik luister keer op keer naar dit lied.’ vertelt een deelneemster. En elke keer huil ik. En elke keer voel ik me weer iets dichter bij mijn moeder komen.

    Zang: Anne Sofie von Otter
    Muziek: Benny Andersson
    Tekst: Bjorn Ulvaeus
    Luisteren: via You Tube

    I walk with you mama
    The path along the river
    We feed the swans
    We say hello to people that we meet

    I talk with you mama
    And I listen
    And I hear you say
    I’m sorry that I left you on your own this way

    I walk with you mama
    The park in autumn colors
    The sadness in the air
    As oak and marples shed their leaves

    I talk with you mama
    And I listen
    And I hear you say
    I’m sorry that I left you on your own this way

    Yes you should have stayed a bit longer
    Given me some more of your time
    Couldn’t even wait to say goodbey
    How could you be in such a frightfull hurry

    Leaving me with so many questions
    Having so much more love to give
    In a way I come to terms I know now
    Although it seems everywhere that I go now

    I walk with you mama
    A road that knows a yourney
    Retracing every footstep
    Every Sunday in the park

    I talk with you mama
    And I listen
    And I hear you say
    I’m sorry that I left you on your own this way.

  • | |

    Volkskrant Magazine: interview met Marc de Hond

    DoorTitia Liese

    In Volkskrant Magazine van 13 juni 2020 een interview met de onlangs overleden Marc de Hond (1977-2020, 3 jaar toen hij zijn moeder verloor).

    ‘Een ouder verliezen is heel erg, maar dat betekent niet dat je leven daardoor mislukt zal zijn.’

    Na zijn dood wilde Marc de Hond nog één keer aan het woord komen. Op zijn eigen verzoek vertelt hij, twee weken voor zijn overlijden, hoe hij zijn nagedachtenis heeft georganiseerd en hoe hij het licht in de tunnel toch kon blijven zien. ‘Ik vind het allemaal heel oneerlijk.’

    Uit zijn boek Licht in de tunnel

    ………..’Later heb ik mama Jasmins dood eigenlijk nooit zozeer vanuit mijn eigen perspectief beschouwd: hoe was het voor míj om als peuter mijn moeder te verliezen? Ik vond het vooral erg voor háár. Het leek me vreselijk om als kersvers ouder te beseffen dat je je kinderen niet zal kunnen zien opgroeien.’…………… 

    Volkskrant Magazine

    Volkskrant Magazine is de bijlage bij de zaterdagkrant van de Volkskrant. Voor abonné’s verschijnt de bijlage op de vrijdag.

    Licht in de tunnel

    Licht in de Tunnel verschijnt naar verwachting op 19 juni 2020.

  • | |

    Ik kwam, ik zag, ik overwon

    DoorTitia Liese
    ‘Ik was bang dat het eng zou zijn, maar het was helemaal niet eng.’
    Met deze woorden sloot een van de deelnemers de workshop Verlaat Verdriet van 4, 5 en 6 juni 2020 gisteren af.

    Dankbaar voel ik me voor weer een mooie en intense workshop. Een workshop waarin angst zichtbaar plaats maakte voor vertrouwen. Met bewondering voor van de toewijding van de Verlaat Verdriet-ers die de moed op hebben gebracht zich aan te melden voor workshop. Naar de workshop te komen. Te blijven. En te delen, en te leren van elkaar.

    Julius Caesar

    Een wereldberoemd citaat van een wereldberoemde Verlaat Verdriet-er schiet me te binnen. Julius Caesar (100 v Chr – 44 v Chr, 15 jaar toen hij zijn vader verloor) ‘Ik kwam, ik zag, ik overwon.’

    Workshop Verlaat Verdriet

    Lees wat de workshop Verlaat Verdriet ook voor jou kan betekeken.

  • | |

    De herschepping van het ik

    DoorTitia Liese

    ‘Is het niet eens tijd voor een aanbod BeeldTaal op de Veluwe?’ zo vroeg ik me vorige  week af.
    BeeldTaal in Italië: is er.
    BeeldTaal op Terschelling: is er.

    Maar dichter bij huis? Gewoon in Nunspeet?
    Logisch. Natuurlijk. Gewoon. Doen.

    Beeldmateriaal

    Ik ging op zoek naar illustratief beeldmateriaal. Lang hoefde ik niet te zoeken. Ik kwam terecht op de site van Nunspeetse kunstenares Ingrid Slaa. En vond meteen wat ik zocht. Vanochtend heb ik een mooi gesprek gehad met Ingrid over de vraag of ik haar werk als beeldmateriaal mag gaan gebruiken. En dat mag!

    ReCreëren

    Met ingang van september 2020 kun je met ReCreëren in Nunspeet werken met BeeldTaal. Schrijven. Met begeleiding van Verlaat Verdriet-deskundige Titia Liese. Binnenkort op de site meer informatie over ReCreëren.

    De herschepping van het ik

    Ter inspiratie alvast een citaat uit het boek van Maxine Harris: Een verlies voor altijd: De herschepping van het ik.

    Stel, u krijgt de taak een voorwerp dat in scherven ligt weer in elkaar te zetten.
    Geen moeilijke taak als je weet hoe een voorwerp er uit moet zien. Maar als je geen idee hebt of je met de scherven van een vaas, een schedel of een stuk speelgoed te maken hebt, heb je ook geen idee waar je moet beginnen. Misschien krijg je iets in elkaar geknutseld, maar het kan iets heel anders zijn dan het origineel.

    Kinderen rapen de scherven op van hun leven nadat het door de vroege dood van een ouder aan stukken is geslagen en proberen een zinvol geheel te reconstrueren. Ofschoon ze daarmee niet op dezelfde wijze een IK vormen als wanneer de dood niet tussenbeide was gekomen kunnen ze erin slagen een persoonlijkheid op te bouwen die in staat is de uitdagingen van het volwassen leven aan te gaan.

    Maar ook kan het zijn dat het IK dat ontstaat na het vroege verlies van een ouder te breekbaar en te instabiel is om de eisen van het opgroeien te doorstaan. Dan kan het nodig zijn voor het individu om het IK als volwassen persoon te herscheppen.

    Veel van de verhalen die ik hoorde getuigden van deze reconstructies. In elk geval was het reconstructieproces zo uniek en zo persoonlijk dat het moeilijk te generaliseren is. Maar al die verhalen hielden een strijd in waar een monumentale wil, energie en geesteskracht bij te pas kwamen. Het individu bracht letterlijk een nieuw Ik voort: deels gecreëerd uit noodzaak, deels doordat de kans zich voor deed en deels uit vastberadenheid en de wil om te overleven. Elk van die verhalen vertegenwoordigt een triomf van de menselijke geest.

    Maxine Harris: Een verlies voor altijd