• | |

    BeeldTaal in Italië: kennismaken met Davide en Beatrice in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Kennismaken met Davide Donati en zijn dochter Beatrice

    ‘Davide wacht jullie op beneden bij de brug van Codiponte’ appt Maartje ons de avond voor we van Castiglione del Terziere naar B&B Agriturismo La Concia in Codiponte vertrekken.
    We zijn benieuwd. De brug van Codiponte? Een man die we niet kennen? Van wie we geen idee hebben hoe hij eruit ziet? Als we op de afgesproken tijd aankomen staan een stralende man, en zijn even stralende dochter, ons op te wachten. Davide Donati en Beatrice.
    Davide legt onze bagage in zijn ieniemienie-trekkertje. ‘Lopen jullie maar met Beatrice naar boven’ zegt hij, ‘Dan rijd ik met jullie bagage naar het huis.’

    Al kletsend lopen Jolanda en ik met Beatrice, 14 jaar en vloeiend Nederlands sprekend, naar boven. Je moet wel goed ter been zijn om hier te kunnen verblijven, realiseer ik me terwijl we de trap naar boven lopen.

    Fienile

    Boven bij het huis wacht Davide ons op. Hij brengt onze bagage, en ons, naar appartement Fienile (Hooischuur). Wat een prachtig, ruim en licht appartement! Wat is hier met liefde gerestaureerd. En wat een vanzelfsprekende en allerhartelijkste ontvangst!
    We melden ons nog eens bij Davide, die vloeiend Engels spreekt. Hij vertelt ons over La Concia. Hoe Maartje en hij een aantal jaren geleden besloten te doen wat hun hart hun ingaf. Ze gingen op zoek. Vonden al snel La Concia. En werden terstond verliefd. Ze verruilden hun drukke en jachtige leven in Milaan voor de rust en de ruimte in het eeuwenoude Toscaanse huis in een ongerept deel van de Toscane.

    Davide vertelt ons van de weg van liefde die Maartje en hij samen aan zijn gegaan om deze bijzondere plek in ere te herstellen. Over hun besluit te leven met, en van, wat La Concia hun biedt. De prachtige gastenverblijven. Gasten ontvangen. Gastvrijheid. Olijven. Groenten. Fruit. Honing. Lavendel. De maaltijden.

    Apuaanse Alpen

    La Concia ligt op een heuvel, te midden van olijfgaarden, en biedt een prachtig uitzicht over de omliggende beboste heuvels. Over de majestueuze Apuaanse Alpen. En het historische dorpje Codiponte. De geschiedenis van het huis gaat terug tot de 13e eeuw. Het is de magie van deze plek die mij als vanzelf inspireert.

    Insieme

    Hier wil ik met BeeldTaal gaan werken. Insieme. Samen. Met Maartje Schonefeld en Davide Donati. Op hun bijzondere plek.
    Over de magie van deze historische en gastvrije plek vertel ik je graag in een volgende blog.

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: de magische ervaring in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Ken je de magische ervaring? Je bent op een plek. En je voelt dat alles klopt. Je voelt hoe alles in je in beweging komt.

    Mij is dat overkomen afgelopen voorjaar in de Lunigiana. En met name op La Concia in Codiponte. De lange historie van La Concia. Van het dorp Codiponte. De omgeving, gelegen op het kruispunt van de Apuaanse Alpen en de Apennijnen. De olijfgaard. De bomen. De wilde kruiden. De eeuwenoude pelgrimsroute. De eeuwenoude pieve (kerk). De bijzondere plekken op La Concia. Codiponte.

    Verleden, heden, toekomst en ik

    De symbolen. De metaforen. Alles vindt een plek in me. Verleden en heden vallen samen. Ik voel hoe ik zelf samenval met mijn verleden. Met mijn heden. Hoe zich nieuwe perspectieven ontvouwen. Nieuwe plannen voor de toekomst – een aanbod voor Verlaat Verdriet-ers op deze plek. In Codiponte. Het is tijd!

    Steeds heb ik gedacht dat ik al de plekken die ik ontdekte met je zou willen delen via mijn blogs. Je via mijn blogs kennis wilde laten maken met de magie van deze plek. Met de symbolen. De metaforen.

    Terwijl ik zit te schijven aan deze blog merk ik dat ik dat niet ga doen. Maar dat ik je van harte uitnodig om zelf de magie van deze plek te gaan ervaren. Zelf de metaforen te ontdekken. De symbolen. Om zelf op zoek te gaan naar bronnen die jou inspireren. Zelf te ervaren hoe BeeldTaal in deze omgeving gaat leven als je jezelf de tijd, de aandacht en de ruimte kunt gunnen.

    Via Amor

    Al tijdens ons verblijf op La Concia voel ik hoe zich langzamerhand een cursusaanbod voor Verlaat Verdriet-ers in me ontwikkelt.
    Ik vertel Maartje wat er aan het gebeuren is.
    ‘Welkom’ zegt Maartje. ‘Meer dan welkom!’

    Op de terugweg naar Pisa strijken Jolanda en ik neer op een picnic-plek aan de kust. Terwijl ik m’n flesje water leegdrink kijk ik om me heen. Dan zie ik 2 grote stenen liggen.
    Ik kijk.
    Kijk nog eens.
    Op de beide stenen lijkt iets geschreven te staan. Ik loop wat dichter er naartoe. Dan zie ik het. VIA AMOR staat er op de stenen geschreven.
    VIA AMOR. De weg van liefde.
    De titel voor de eerste week is er.
    VIA AMOR.

    De weg van liefde

    Terug in Nederland stuur ik Maartje onmiddellijk een mail.
    Komend najaar graag. De naam is VIA AMOR.
    ‘Welkom’ mailt Maartje prompt terug.
    Zo is het begonnen.
    En vandaar deze uitnodiging aan jou.
    De weg van liefde is beschikbaar.
    Ook voor jou.

  • | | |

    Stoer en zelfstandig: Tips voor mensen in je omgeving

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkoboek

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek: Tips voor mensen in je omgeving

    In de komende weken deel ik Tips voor mensen in je omgeving uit het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek met je.

    Stoer & Zelfstandig

    ‘Ik red me wel’. ‘Met mij is niks aan de hand’.
    Stoer en zelfstandig zien mensen die jong een ouder hebben verloren er aan de buitenkant uit. Zíj hebben geen hulp nodig. Redden het zelf wel. Kunnen het allemaal alleen wel af. Terwijl ze dat van binnen meestal helemaal niet zo voelen.

    Tip

    Veel van de mensen die jong een ouder hebben verloren, hebben zich deze stoere buitenkant aangemeten. En zetten de buitenwereld daarmee op het verkeerde been. Ze lijken helemaal niemand nodig te hebben.

    Maar van binnen snakken deze mensen vaak naar contact, naar aandacht van de ander. Dit Ik-heb-niemand-nodig–spel wordt meestal overtuigend gespeeld, maar het is niet onmogelijk er doorheen te prikken. Laat je niet door die stoere buitenkant misleiden, al zal dat meestal niet vanzelf gaan.

    Volgende TIP

    Genieten

    Vorige TIPS

    Inleiding 
    Niet gehoord en gezien gevoeld
    Herinneringen
    Trots, koppig en eigenwijs
    Anders
    Tweestromen-proces 
    De factor TIJD
    Het gezin van herkomst
    Het samengestelde gezin
    Leeftijd
    Verlies moeder, verlies vader
    De magische leeftijd
    Afstand en nabijheid
    Tekort
    De Grote Verdwijntruc
    Waakzaam

    Bestellen

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek
    Boeken bestellen van Titia Liese over Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Delen

    Deel met ervaringsgenoten op het besloten Verlaat Verdriet-forum Ontmoetingsplaats.

     

  • | |

    BeeldTaal in Italië: eten bij kasteelvrouw Raffaella

    DoorTitia Liese

    ‘Ik was 16. Stond boterhammen te smeren voor mijn broertje en zusjes. Eigenlijk ben ik toch al heel zelfstandig, stond ik te denken onder het smeren. Eigenlijk heb ik helemaal geen vader en moeder meer nodig.
    Ik woonde bij mijn ouders. Mijn vader was architect. Mijn moeder kunstschilder. Deze ochtend was mijn moeder al vroeg weggegaan met de auto om boodschappen te gaan doen. Onderweg werd ze aangereden door een vrachtwagen. Ik heb haar niet meer mogen zien.’

    Eten bij kasteelvrouw Raffaella

    ‘Jullie moeten bij me komen eten’ riep kasteelvrouw Raffaella op de dag dat we kennis maakten met haar. Ze kwam in de volgende dagen niet op haar uitnodiging aan ons terug. ‘Echt een chaoot’ stelden we nog maar eens vast.

    Tot we op de avond voor ons vertrek door de stromende regen het steile pad naar boven lopen. Plotseling komt het bekende blauwe gedeukte autootje de hoek om naar beneden geracet. Remt. Het portierraampje gaat open. Raffaella steekt haar hoofd naar buiten.
    ‘Jullie zouden bij me komen eten’ roept ze ons toe.
    ‘Morgen gaan we weg’ roepen we terug.
    ‘Pranziamo domani’ beslist Raffaella. ‘Morgen lunchen we’.
    We stemmen graag toe.

    Risotto funghi porcini

    We zitten in de keuken bij Raffaella in het kasteel. Raffaella, Eleonora, Jolanda en ik. Raffaella heeft een overheerlijke risotto met funghi porcini (risotto met eekhoorntjesbrood) voor ons gemaakt. Geroosterde groenten. En verpakte vleesrolletjes. Vroege voorjaars-aardbeien met citroen en suiker toe. Mmmmmmm. En dat allemaal bij het haardvuur in de keuken van het kasteel.

    Wat voor werk doe jij?

    Gelukkig spreekt Eleonora Engels. Tot nu toe hebben we ons met Raffaella voornamelijk beholpen met mijn beperkte spreekvaardigheid in het Italiaans. Met Eleonora erbij is onze communicatie een stukje gemakkelijker geworden.
    ‘Wat voor werk doe jij?’ vraagt Raffaella aan Jolanda. Als Jolanda is uitverteld vraag Raffaella aan mij ’En wat voor werk doe jij?’
    Als ik heb verteld over mijn Verlaat Verdriet-werk is het even stil. Dan zegt Eleonora een beetje beduusd: ‘Mijn moeder is als heel jong kind haar vader verloren. Ik weet wat dat met haar heeft gedaan. Zolang ik haar heb gekend is ze suicidaal geweest. Ze wilde niet leven. Ze kon het niet. En ze kan het nog altijd niet.

    Verbinding houden

    Ook spraakwaterval Raffaella is stil gevallen. Dan vertelt ze hoe ze op haar 16e haar moeder verloor.
    ‘Ik ben meer mensen verloren’ vertelt ze. ‘Ik verloor ook mijn man en grote liefde Loris. En mijn broer. Ik heb geleerd dat het belangrijk is een verbinding te houden met de mensen die zijn overleden. Ik doe dat door mijn huis open te stellen. Gasten te ontvangen. Ze te vertellen over Loris. Over Castiglione del Terziere.

    Mijn weg van liefde

    Ik doe dat door de nalatenschap van Loris te beheren. Mijn liefde te geven aan het zoeken van een goede toekomst voor alle schatten die Loris heeft nagelaten. Zodat zijn erfenis bij elkaar kan blijven. En jonge mensen van nu, en komende generaties, kunnen leren van de schatten die Loris bijeen heeft gebracht.
    Dat is nu mijn taak.
    Dat is nu mijn weg van liefde.

    BeeldTaal in Italië

    Als we na onze gezamenlijke lunch vertrekken weet ik: op Castiglione del Terziere heb ik nog iets te doen. Hier kom ik terug.
    Wat dat ‘iets’ is weet ik op dat moment nog niet.
    Als je mijn blogs over BeeldTaal in Italië hebt gevolgd weet jij het inmiddels wel. BEELDTAAL IN ITALIë.