• | |

    Nog een Verlaat Verdriet-workshop

    DoorTitia Liese

    Opnieuw een heel bijzondere workshop. Ik merk hoe mijn besluit om me niet teveel bezig te houden met mijn eigen besognes tot de afspraak in het ziekenhuis van 17 maart me heel dicht bij mezelf heeft gebracht. Me als het ware totaal in mijn kracht zet. Het kost me geen enkele moeite mezelf leeg te maken en me af te stemmen op R. en J., de twee deelneemsters aan deze workshop. J. ken ik al veel langer. Ze meldde zich eerder aan voor een workshop, maar meldde zich ook weer af. Ze was er niet aan toe. Nu kreeg ik, vrij kort voor de workshop, een noodtelefoontje: ik moet het nu doen. Is er plaats? Alle eerdere bedenkingen, twijfels en argumenten om het niet te doen waren weg. Het moet nu gebeuren. En het gebeurde! In de dynamiek die ik alleen ken van de samenwerking in een kleine groep ervaringsgenoten vond bij J. die ommekeer plaats waar je samen stil van wordt. Wat is het toch bijzonder om getuige te zijn van het moment waarop J. helemaal samenvalt met zichzelf. Wat een dynamiek! Wat een geesteskracht! Wat een wonder! Wat een moment waar je alleen maar stil bij kunt zijn. Wat een monument van stilte. Ik begrijp heel goed de gevoelens van jaloezie die R. uit. Ik ben me ervan bewust hoe groot en hoe sterk het verlangen van R. is om ook deze ommekeer te ervaren. Wat een geesteskracht van R. om, op het moment waarop zij haar gevoelens over dit gebeuren uitspreekt, te accepteren dat deze ommekeer niet nu en niet hier voor haar is weggelegd. En vervolgens R. uit te horen spreken er op willen leren vertrouwen dat zo n moment ook voor haar is weggelegd, al is het niet hier en al is het niet nu.
    We maken, met een heleboel slagen om de arm mijnerzijds, een afspraak voor de Terugkomdag op 20 april a.s. Ik hoop van harte dat we dan gewoon samen aan het werk kunnen gaan.

  • | |

    Verlaat Verdriet-workshop

    DoorTitia Liese

    We zijn donderdagavond de 10e maart, voor mij als gewoonlijk, met z’n drieën aan het werk gegaan: twee deelneemsters en ik.
    Al aan het begin van de avond vertel ik E. en T. wat er bij mij gaande is. We kunnen er open over spreken. Als er vragen zijn mogen die wat mij betreft op elk moment gedurende, of ook na, de workshop gesteld worden. Ik beloof dat ik de komende dagen niet zal doen alsof er niets met me aan de hand is. Tegelijkertijd vraag ik E. en T. er op te vertrouwen dat ik me niet stoerder voordoe dan ik ben als ik in deze dagen mijn eigen leven wat in de zijlijn parkeer, zodat de workshop over hen gaat, en niet over mij.
    Samen ronden we zaterdag, aan het einde van de middag, de workshop op een mooie manier af. Er hebben zich weer zoveel prachtige, pijnlijke en ontroerende momenten voor gedaan. Wat een prachtige vrouwen! Wat een inzet! Wat een intense, intensieve en mooie workshop!
    Ik zie de toewijding waarmee T. (Tamar) deze dagen aan het werk is. Ik hoor het vele werk dat ze sinds jaren heeft verzet om de weg naar zichzelf terug te kunnen vinden. Voorzichtig steekt een oud verlangen bij mij de kop weer op: iemand vinden, ten minste twintig jaar jonger dan ik, aan wie ik – in het vertrouwen dat het in goede handen terecht komt – de rijkdom van mijn geestelijke Verlaat Verdriet-erfenis na kan en mag laten. Ik besef te goed dat ik andermaal op een punt in mijn leven ben aangekomen waarin dit verlangen actueel geworden is.
    In de laatste uren van de workshop vraag ik Tamar (die meerdere opleidingen tot therapeut heeft gevolgd, hoewel ze nu in een heel andere werksoort werkzaam is), of ze ooit heeft overwogen Verlaat Verdriet-processen te begeleiden. Wat aarzelend zegt ze daarop: Ja.
    Ik vraag haar of ik er in de komende tijd op terug mag komen. Ook daarop zegt ze Ja. We spreken af dat ik snel contact met haar op zal nemen.
    Nu is het tijd geworden me voor te bereiden op de workshop van morgen, overmorgen en dinsdag. Zo kort aaneengesloten heb ik nog nooit twee workshops gegeven…… Gelukkig komt Els morgen al in de vooravond om me bij de workshop te assisteren. We hebben intussen al een flink aantal keren samen workshops gegeven en zijn goed op elkaar ingespeeld. Ook de praktische verzorging van de maaltijden en dergelijke loopt samen met Els altijd op rolletjes. Heerlijk dat ze er bij wil zijn.

  • Dreiging

    DoorTitia Liese

    Vanochtend vroeg telefoon. Ziekenhuis. Oncologieverpleegkundige. Ik schrik me helemaal lam. Er ligt een briefje met jouw naam op mijn bureau met een afspraak voor de 17e maart. ‘Dat duurt veel te lang’ zegt ze. Zolang kun je niet wachten. Het duurt even voor ik mezelf bij elkaar gepakt heb, begrijp waar ze het over heeft (de uitslag van de punctie) en haar kan zeggen dat het mijn eigen keuze is geweest. En dat ik die keuze handhaaf. Zo lang in onzekerheid? vraag ze. Dat is toch niet goed! Maar je moet het zelf weten, als het jouw eigen keuze is.
    Ik realiseer me vaag dat het misschien betekent dat de uitslag bij haar al bekend is. Maar in de eerste plaats voel ik waardering voor zoveel zorgvuldigheid. Ook al betekent het dat ik nu helemaal en totaal van slag ben. Ik voel me ademloos en sta te trillen op mijn benen. Zolang alles volgens mijn controlesysteem werkt heb ik het nodige (zelf)vertrouwen en gaat het goed met me. Totdat iemand mijn controlesysteem omver gooit door een simpel telefoontje. Dan slaat de paniek toe. En hoe! Ik word met harde hand in de realiteit gezet. Er hangt wel degelijk een dreiging bover mijn hoofd. En ik ben er bang voor ook.

  • |

    Kritischer kijken

    DoorTitia Liese

    Vanavond is de individuele workshop met Y. begonnen. We hebben, nu we met z’n tweeën zijn, ruim de tijd voor de kennismaking. Y. vertelt over haar onzekerheden betreffende haar lijf. Al een jaar lang wordt ze onderzocht omdat er iets met een borst niet naar behoren is, maar niemand die goed kan zien of begrijpen wat er aan de hand is. Y. verloor als jong kind haar vader door een medische fout. Haar, zeer begrijpelijke, tekort aan vertrouwen in de kennis en vooral in de kunde in de gezondheidszorg is groot. Als ik naar bed ga merk ik dat de verhalen van Y.  mijn luchthartigheid over de verandering in mijn eigen borst in een ander daglicht zet. Morgenochtend zal ik weer kijken, maar nu kritischer.