• | |

    Kun je ooit nog geloven…..

    DoorTitia Liese

    In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk organiseerde ik een paar keer een themadag met de titel: Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan als je zo vroeg als wij hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen? Helemaal niet goed? Als er een innerlijke breuk is ontstaan in je leven, een ruptuur, door het vroege verlies van je ouder die je (bijna) niet meer hebt kunnen overbruggen?
    Mijn moeder werd ziek toen ik een jaar of zes was. Werd opgenomen in het ziekenhuis. Kon niet mee op vakantie. Ik miste haar. Ik miste haar zo verschrikkelijk dat ik besloot haar nooit meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn moeder overleed. Acht jaar was ik. Ik had al besloten haar niet meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Er kwamen tantes. Oma’s. Nichten. Mevrouwen. Huishoudsters. Om ons te helpen. Op te passen. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn vader trouwde met een nieuwe vrouw. Ik kreeg een nieuwe moeder. Maar ik wilde helemaal geen nieuwe moeder. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.

    Tegenslagen incasseren

    Kortom: vanaf mijn vroege jeugd had ik geleerd tegenslagen te incasseren. Me aan te passen aan situaties die ik niet wilde. Die niet goed waren voor mij. Maar die zich wel aandienden. Overleefkracht heet dat, denk ik. Er het beste maar van zien te maken. Ik moest me zien te redden. Alleen. Altijd hield ik er rekening mee. Natuurlijk komt het niet goed. Je kunt je als Verlaat Verdriet-er hier ongetwijfeld je eigen situaties bij voorstellen.

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan?

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Op het moment word ik er stevig mee geconfronteerd. Er doet zich een nieuwe situatie voor in ons project in Codiponte. Ik heb er gisteren een blog over geschreven. Ineens, heel onverwacht, gaan de dingen goed. Sinds een paar dagen voel ik wat dat met mij doet. Hoe mijn hele systeem zich roert. JA, ik zie dat de dingen ook goed kunnen gaan. Het geniepige als- het- mis- gaat- moet- ik- dat- kunnen -incasseren-stemmetje snerpt zo nu en dan nog door me heen. Maar tegelijkertijd voel ik de positieve energie van het vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan. Een leven lang heb ik geleefd met het diepe gevoel dat de dingen nooit goed kunnen gaan. Heb ik me schrap gezet. Me erop voorbereid de volgende klap te incasseren. Nu voel ik een diepe overtuiging: er zullen nog een heleboel praktische zaken te overwinnen zijn. Maar dat doen we wel samen. Het gaat goedkomen. Het is al goed.

  • | |

    Kun je ooit nog geloven…..

    DoorTitia Liese

    In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk organiseerde ik een paar keer een themadag met de titel: Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan als je zo vroeg als wij hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen? Helemaal niet goed? Als er een innerlijke breuk is ontstaan in je leven, een ruptuur, door het vroege verlies van je ouder die je (bijna) niet meer hebt kunnen overbruggen?
    Mijn moeder werd ziek toen ik een jaar of zes was. Werd opgenomen in het ziekenhuis. Kon niet mee op vakantie. Ik miste haar. Ik miste haar zo verschrikkelijk dat ik besloot haar nooit meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn moeder overleed. Acht jaar was ik. Ik had al besloten haar niet meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Er kwamen tantes. Oma’s. Nichten. Mevrouwen. Huishoudsters. Om ons te helpen. Op te passen. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn vader trouwde met een nieuwe vrouw. Ik kreeg een nieuwe moeder. Maar ik wilde helemaal geen nieuwe moeder. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.

    Tegenslagen incasseren

    Kortom: vanaf mijn vroege jeugd had ik geleerd tegenslagen te incasseren. Me aan te passen aan situaties die ik niet wilde. Die niet goed waren voor mij. Maar die zich wel aandienden. Overleefkracht heet dat, denk ik. Er het beste maar van zien te maken. Ik moest me zien te redden. Alleen. Altijd hield ik er rekening mee. Natuurlijk komt het niet goed. Je kunt je als Verlaat Verdriet-er hier ongetwijfeld je eigen situaties bij voorstellen.

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan?

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Op het moment word ik er stevig mee geconfronteerd. Er doet zich een nieuwe situatie voor in ons project in Codiponte. Ik heb er gisteren een blog over geschreven. Ineens, heel onverwacht, gaan de dingen goed. Sinds een paar dagen voel ik wat dat met mij doet. Hoe mijn hele systeem zich roert. JA, ik zie dat de dingen ook goed kunnen gaan. Het geniepige als- het- mis- gaat- moet- ik- dat- kunnen -incasseren-stemmetje snerpt zo nu en dan nog door me heen. Maar tegelijkertijd voel ik de positieve energie van het vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan. Een leven lang heb ik geleefd met het diepe gevoel dat de dingen nooit goed kunnen gaan. Heb ik me schrap gezet. Me erop voorbereid de volgende klap te incasseren. Nu voel ik een diepe overtuiging: er zullen nog een heleboel praktische zaken te overwinnen zijn. Maar dat doen we wel samen. Het gaat goedkomen. Het is al goed.

  • | |

    Stilstaan, om verder te kunnen

    DoorTitia Liese

    Het eerste wat je ziet is een fout

    Nog als de dag van gisteren weet ik het. Eindeloos hebben we het manuscript van Teruggaan, om verder te kunnen gecontroleerd. Nog eens gecontroleerd. En nog eens gecontroleerd. Samen waren we het eens: er zit geen fout meer in. ‘Titia, hou toch op met controleren. Het eerste wat je ziet als het boek gedrukt is, is een fout.’ zei de drukker indertijd tegen me bij de eerste druk van het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek. Teruggaan, om verder te kunnen is foutloos. We wisten het zeker. Tot het boek terugkwam van de drukker. Het eerste wat ik zag was een fout. Notabene op het achterplat. In plaats van Teruggaan, om verder te kunnen staat daar, pontificaal, Stilstaan, om verder te kunnen. Hoe is het mogelijk dat we dat over het hoofd hebben gezien!

    Teruggaan om verder te kunnen

    Het gaat door mijn gedachten in deze dagen. Deze fout die we over het hoofd hebben gezien. Volgende week, vanaf 1 december 2022, is de vernieuwde versie van Teruggaan om verder te kunnen beschikbaar. Wat zal ik zien als ik het eerste exemplaar thuisgestuurd krijg? Ik ben benieuwd. Voor nu wil het je alvast laten weten: vanaf 1 december 2022 is de nieuwe druk beschikbaar van Teruggaan om verder te kunnen. Ik kom graag volgende week bij je terug in verband met de presentatie van m’n boek.

    Stilstaan, om verder te kunnen

    Stilstaan, om verder te kunnen. Wat heeft deze titel veel door mijn hoofd gespeeld de laatste dagen. Er is zoveel gebeurd in mijn leven sinds 2019. De ziekte van mijn partner Michel. Zijn overlijden in 2020. Een huis gekocht in Italië. Mijn vertrouwde huis in Nunspeet verkocht.

    Mijn lijf voelt zich bij tijden beter dan ooit. En toch is er de afgelopen maanden in mij een gevoel aanwezig dat ik stil sta. Er is genoeg om over te schijven. Over De weg van liefde in Codiponte afgelopen oktober. Blogs over ervaringen. Ik schrijf ze. Gedachten: ze zijn er. In overvloed. Woorden: ze zijn er. In overvloed. Maar op de een of andere manier lijken ze niet te aarden. De blogs blijven liggen. Blijven steken in halve verhalen. Alsof ik niet echt kan vertellen wat ik wil vertellen. Ze blijven steken. In mijn hoofd. Op papier. In mijn computer. Wat is er toch aan de hand? Gaat het niet goed met me?

    Tijd voor nieuwe plannen

    Het gaat eigenlijk helemaal niet niet goed met me. Integendeel. Het gaat goed met me. Heel goed. Maar dan een beetje anders. Ideeën genoeg. Plannen genoeg. Ze gaan vorm krijgen in de komende tijd. In het komende jaar. Soms is het nodig stil te staan om verder te kunnen. Dat is wat er nu is.

  • | |

    Ik kan altijd een lichtje maken

    DoorTitia Liese

    Ik kan altijd een lichtje maken.

    Wintertijd. Ze hangen weer: de lichtjes.

    Depressie

    Lang geleden, in een tijd van langdurige depressie, besloot ik in de wintertijd een trosje lichtjes voor mijn raam te hangen. Ik zag in een najaar zo’n trosje kerstboomlichtjes hangen voor een raam. Dat inspireerde me. ‘Zo kan je elke dag je eigen lichtje aansteken’ ging door me heen.

    Lichtjes

    Zo gedacht, zo gedaan. Ook ik hing een trosje kerstboomlichtjes voor m’n raam. Elke dag dat het langdurig somber en donker was deed ik ze aan. Het verbond me elke keer weer met het gevoel: ‘Ik kan elke dag m’n eigen licht maken’. 

    Licht maken

    Nog altijd hang ik als de wintertijd ingaat de lichtjes op. Elk jaar blijven de lichtjes hangen ze tot de zomertijd weer ingaat. Als ik me niet lekker voel en vooral op dagen van regen, somberheid en donkerte maak ik licht.
    ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’

    Gat in je ziel

    ‘Licht maken’ is een blog uit de verzameling blogs in het boek Gat in je ziel (bladzijde 62).
    Boek bestellen: www.gatinjeziel.nl
    Prijs: € 10,-