• | | | |

    Wat is dat toch met Verlaat Verdriet?

    DoorTitia Liese

    ‘Ik kwam toevallig op je site terecht en ik ben helemaal van slag. Zo lang gezocht. Wat is er toch met me aan de hand? Alles wat ik las herkende ik. Deze site gaat over mij. Ik wil heel graag je workshop komen doen.’

    WAT IS DAT TOCH?

    Wat is dat toch met Verlaat Verdriet? Een hele goede vriend van me was acht jaar toen hij zijn vader verloor. Een werkzaam leven lang geestelijk zorgverlener. Iedereen bijstaan. Altijd zorgen voor andere mensen. Zijn eigen Verlaat Verdriet-thema’s gaat hij uit de weg, al zo lang ik hem ken. Gisteravond sprak ik mijn vriendin – zijn vrouw – aan de telefoon. Nu over zijn jongere broer, die zeven jaar was toen de vader overleed. Ook een werkzaam leven lang geestelijk zorgverlener. Iedereen bijstaan. Altijd zorgen voor andere mensen. Nu totaal vastgelopen. Medicatie. Therapie. Mag overal over gaan, maar niet over Verlaat Verdriet.
    In mijn naaste omgeving. Vrouw.  Acht jaar toen ze haar moeder verloor. ‘De dood van mijn moeder heb ik allang verwerkt.’ Ondertussen: Altijd alles onder controle houden. Migraine. Angst- en paniekaanvallen. Altijd fysieke klachten. Dan dit, dan dat. Houdt nooit op.

    DAGELIJKSE IMPACT

    Ik kan nog wel even doorgaan. Zo niet dagelijks, dan toch meer dan eens per week krijg ik de signalen. Mensen die al een leven lang worstelen met onbegrepen klachten. Of klachten hebben die ze nooit relateren aan het vroege verlies van hun ouder(s). Verlaat Verdriet-ers die de dagelijkse impact van het vroege verlies van hun ouder(s) niet onder ogen kunnen – of willen – zien.

    TIPS VOOR VERLAAT VERDRIET-ERS

    TIPS VOOR HULPVERLENERS

    Handreikingen voor hulpverleners (stuur een mailtje naar info@verlaatverdriet.nu als je Handreikingen voor hulpverleners wilt bestellen. Prijs: € 15, 95)

    Er is heel veel beschikbaar in het Nederlandse taalgebied – maak er gebruik van, of geef het door!

  • | |

    Als ik doem denk, krijg ik doem

    DoorTitia Liese

    ‘Je leeft nu!’ Ik hoor de afkeuring in de stem van de therapeut. Trauma-therapeut, om precies te zijn. (dit vond 20 jaar geleden plaats – even ter mogelijke ontlasting van de therapeut). ‘Als ik wist hoe ik het anders moest doen, zou ik het doen. Meteen. Nu. Geloof me. En graag ook.’

    Bron van ellende

    ‘Ik ben een bron van veel ellende.’ Jaren voor mijn ervaring met de trauma-therapeut volgde ik een intensieve cursus over ‘Overtuigingen’. Hoe overtuigingen je leven vorm geven, om preciezer te zijn. Niet helemaal de goede volgorde, geef ik meteen toe. Wat ik nodig had was aandacht voor het vroege verlies van mijn moeder. Voor mijn verdriet. Niets meer, en niets liever. Wat ik nodig had was dus eigenlijk therapie. Niet een cursus waarmee ik alles wat op angstgevoelens leek op afstand kon (blijven) houden. Waarmee ik gewoon in mijn ‘anti-angst-modus’ kon blijven: met m’n verstand, in plaats van in m’n gevoel. Ik klampte een van de cursusleiders aan, van wie ik hoopte dat hij tenminste mijn verdriet zou willen zien. Zou willen horen. ‘Ga naar buiten, en geniet van je verdriet.’ kreeg ik als antwoord. Verbijsterd hoorde ik hem aan. ‘Zie je wel, ze zijn hier gek.’ Ik wist het. Meteen. En droop af. Teleurgesteld tot in m’n vezels.

    Slachtoffer

    In de weken na de cursus begon het langzaam tot me door te dringen. Langzaam, maar zeker, begon ik te beseffen wat ik al die jaren had gedaan. Ook al was ik er nog zo van overtuigd dat het niet zo was: ik leefde vanuit mijn gevoel slachtoffer te zijn. Slachtoffer van omstandigheden waar ik niet om had gevraagd – het verlies van mijn moeder (ik had beter kunnen weten, gezien de negatieve oordelen die ik had over ‘slachtofferschap’ – maar dit even terzijde). Ik leefde vanuit gevoelens van machteloosheid. Vanuit angst.

    De creërende kracht van angst

    Angst was mijn leidraad geworden. ‘Er kan nog een trein komen.’ Altijd voorbereid op het ergste. Altijd er voor zorgen dat ik nooit meer zo geraakt zou kunnen worden. Langzaam besefte ik wat ik deed. Hoe ik vanuit angst mijn leven – en mijn lijf – vorm gaf. De creërende kracht van angst. ‘Als ik doem denk, krijg ik doem.’

    Veranderkracht

    ‘Ik ben een bron van veranderkracht.’ Langzaam, maar zeker, voelde ik hoe een nieuwe overtuiging in mij aan kracht won. Het is niet dat ik van de ene dag in de andere dag in het paradijs terecht was gekomen, maar mijn leven veranderde wel. Ingrijpend. Voorgoed. Ik zette op het meest diepe niveau de stap van overleven naar leven.

  • | |

    De invloed van verstrikkingen in je familielijnen

    DoorTitia Liese

    Dat je in het heden leeft, betekent niet dat er geen verleden is. Of geen toekomst. Die zijn er namelijk wel. Zowel een verleden. Als een toekomst.
    Tip: bekijk de video Lineaire tijd uit Rouw kent geen tijd van Titia Liese

    Heden

    Niet bewuste verstrikkingen uit het verleden kunnen je hinderen in het heden. Zonder dat je je daarvan bewust bent. En hebben ook hun invloed op je toekomst.

    Verleden

    Verleden gaat verder terug dan alleen maar de start van jouw dagelijkse heden: de start van je leven bij je geboorte. In jouw dagelijkse heden spelen ook verstrikkingen uit het verleden van jouw beide familielijnen. Zowel uit de familielijn van je moeder. Als uit de familielijn van je vader.

    In de workshops vraag ik de deelnemers altijd: ‘Heb je je grootouders gekend?’ Vaak komen dan al de eerste verstrikkingen naar boven. Aardige grootouders. Of juist niet. Zorgzame grootouders. Of juist niet. Aanwezige grootouders. Of juist niet. Gebrouilleerde grootouders. Of juist niet.
    Welke rol speelden je grootouders in je kindertijd. Welke rol speelden broers van je ouder. Zussen van je ouder. De rol die zij hebben gespeeld. Of juist niet hebben gespeeld. Of alsnog zouden kunnen gaan spelen.

    De doorgeeffuik

    Maar ook, en eigenlijk vooral, stel ik deze vraag om te horen of je overleden ouder mogelijk zelf jong een ouder heeft verloren. Of mogelijk je overgebleven ouder jong een ouder heeft verloren. In dat geval is er namelijk een (grote) kans dat er sprake is van doorgegeven verstrikkingen: de doorgeeffuik.
    Tip: lees Gat in je ziel. De doodgeeffuik, bladzijde 68 .

    De weg naar heling

    De weg naar heling gaat voor een Verlaat Verdriet-er in stapjes.
    Bijvoorbeeld door je bewust te worden van verstrikkingen in je familielijnen. Verstrikkingen te onderkennen. Ze te onderzoeken. Te erkennen.

  • | |

    Ik kan altijd een lichtje maken

    DoorTitia Liese

    Ik kan altijd een lichtje maken.

    Wintertijd. Ze hangen weer: de lichtjes.

    Depressie

    Lang geleden, in een tijd van langdurige depressie, besloot ik in de wintertijd een trosje lichtjes voor mijn raam te hangen. Ik zag in een najaar zo’n trosje kerstboomlichtjes hangen voor een raam. Dat inspireerde me. ‘Zo kan je elke dag je eigen lichtje aansteken’ ging door me heen.

    Lichtjes

    Zo gedacht, zo gedaan. Ook ik hing een trosje kerstboomlichtjes voor m’n raam. Elke dag dat het langdurig somber en donker was deed ik ze aan. Het verbond me elke keer weer met het gevoel: ‘Ik kan elke dag m’n eigen licht maken’. 

    Licht maken

    Nog altijd hang ik als de wintertijd ingaat de lichtjes op. Elk jaar blijven de lichtjes hangen ze tot de zomertijd weer ingaat. Als ik me niet lekker voel en vooral op dagen van regen, somberheid en donkerte maak ik licht.
    ‘Ik kan altijd een lichtje maken.’

    Gat in je ziel

    ‘Licht maken’ is een blog uit de verzameling blogs in het boek Gat in je ziel (bladzijde 62).
    Boek bestellen: www.gatinjeziel.nl
    Prijs: € 10,-