• |

    RTL-Nieuws

    DoorTitia Liese

    Vandaag – 6 augustus 2013 – publiceert het Centraal Bureau Statistiek (CBS) het rapport Wezen en halfwezen 2011. Naar aanleiding van deze publicatie werd ik gisteren gebeld door een redacteur van RTL-Nieuws in verband met een nieuwsitem in RTL-Nieuws van vandaag.

    Vanochtend heb ik, bij mij thuis, een vraaggesprek gehad met één van de redacteuren. Als het goed is, wordt dit item vanavond om 19.30 uur uitgezonden.

    ‘Ik kon je zo moeilijk vinden op het web‘ liet de redacteur die me gisteren belde me weten. ‘Daar moet ik wat aan doen’, realiseerde ik me. Vanochtend heb ik daarom onderstaande aanvulling voor mijn site (item Verlaat Verdriet) geschreven:

    Halfwezen en wezen

    Halfwezen en wezen: het lijken woorden uit een ver verleden. Weesmeisjes. Weesjes. Wezen. Weeskinderen. Het beeld van weeshuizen. Jonge kinderen in uniforme kleding. Opgenomen in de ‘goedetierendheid’ van rijke medemensen, maar vanaf dat moment jongens en meisjes die geen eigen leven, geen eigen identiteit (behalve misschien hun naam) meer hadden. Die hard moesten werken om hun bestaansrecht te verdienen.

    Ook in onze tijd verliezen kinderen hun ouder(s) door de dood. Dat ze (wij!) minder zichtbaar zijn geworden – geen uniformpjes meer dragen – wil niet zeggen dat ze (wij) er niet meer zijn.
    Ook in onze tijd zijn kinderen die een ouder verliezen halfwezen en kinderen die hun beide ouders verliezen wezen. En ook in onze tijd zijn volwassen vrouwen en mannen die in hun jeugd een ouder – of beide ouders – verloren door overlijden sinds dat vroege verlies halfwezen en wezen. Vaak al het overgrote deel van hun leven nabestaanden van een vroeg overleden ouder of vroeg overleden ouders.

  • | | |

    Meisje wordt wees

    DoorTitia Liese

    In De Volkskrant van dinsdag 12 februari 2013 staat een groot artikel – Meisje wordt wees – over jonge weeskinderen in Nederland. Dit naar aanleiding van het boek van Jojanneke van den Bosch: Zo, nu ben je wees. Citaat uit het artikel van 13 februari: ………Ze zijn nagenoeg onzichtbaar. ‘het probleem met weeskinderen in Nederland is dat ze niet opvallen. Deels omdat ze dat niet willen, maar ook omdat ze geen label hebben. De problematiek wordt niet herkend en erkend. Er worden geen inzamelingsacties voor ze gehouden, zoals voor Roemeense of Afrikaanse weeskinderen. Ze komen niet in de media. Er zijn geen weeshuizen meer, sinds de sluitingen in de jaren vijftig en zestig. Ze zijn versplinterd. Ze zitten in pleeggezinnen of wonen bij familie of in internaten. Ze wonen op zichzelf’……..

    Jojanneke van den Bosch verloor als kind van 14 eerst haar vader als gevolg van hartfalen en in hetzelfde levensjaar haar moeder door longkanker. Ze schrijft dus vanuit haar eigen ervaringen en doet dit met de bedoeling jonge wezen en halfwezen de hand te reiken ‘Ik vertel in welke situaties een weeskind verzeild kan raken. En ik geef er handreikingen bij, vanuit mijn perspectief als volwassene. Maar er staan ook adviezen in die ik van anderen heb gekregen, zodat omstanders de dingen kunnen ontdekken waarmee weeskinderen te maken krijgen’

    Over de boekpresentatie schrijft Jojanneke: ‘de mooiste dag van haar leven. Het was leuker dan mijn afstuderen en al mijn verjaardagen bij elkaar. Het is nu niet meer alleen mijn verhaal. Het heeft zin gekregen wat ik heb meegemaakt. De verhalen hebben een functie gekregen. Ze kunnen mensen hulp bieden. Dat maakt het overlijden van mijn ouders minder zinloos.’

    Lees ook de Blog

    Eindelijk tijd voor ruimte?