Mijn moeder, cantharellen en ik

 

 

 

 

 

 

Mijn moeder

Zelf kan ik me helemaal niets herinneren van mijn moeder.
Door mijn Verlaat Verdriet-werk weet ik, dat dit geen onbekend fenomeen is bij mensen die – net als ik – rond de acht jaar waren toen ze hun ouder verloren door de dood.
Wel heb ik heel veel materiële herinneringen aan mijn moeder.
Mijn vader heeft veel geschreven.
Hij maakte een herinneringsboekje aan mijn moeder.
Ik heb heel veel tastbare herinneringen aan mijn moeder.
Maar in mijzelf: nee.
Daar niet.
Ik voel ze niet.

Cantharellen

Afgelopen week vroeg ik Verlaat Verdriet-ers via mijn Facebookpagina Verlaat Verdriet Community naar recepten uit hun jeugd. Naar dingen die hun overleden ouder voor ze maakte en die ze lekker vonden. Waar ze goeie herinneringen aan hebben https://www.facebook.com/titialiese.nl/
‘Zelf weet ik niets’, dacht ik meteen.
Ik weet niet hoe mijn moeder kookte.
Ik weet niet wat ze klaar maakte.
Zie je wel, ik weet niets.

Tot de cantharellen me weer te binnen schoten. Al vanaf ik kon lopen ging ik met mijn moeder cantharellen zoeken. Ik zou het nu niet meer kunnen – niet meer durven ook – maar toen, als klein kind, zocht ik ze.
Plukte ik ze.
Feilloos.

Eexterhalte

 

 

 

 

 

 

Ineens wist ik het weer. De enorme hoeveelheden cantharellen die we plukten. In het bos van de plaats waar we onze vakanties doorbrachten: Grolloo. En in het bos van Eexterhalte. Vooral daar. In Eexterhalte.

Ineens zag ik het weer voor me.
De spoorwegovergang.
Het station van Eexterhalte.
Het bos waar we al die cantharellen vonden.
Mijn moeder is daar nooit bij. Haar zie ik niet.
Ik ben wat gaan googlen, en warempel. De plaatjes die ik vond kloppen op mijn herinneringen.

Ik

Ik weet het. Mijn moeder bakte ze. Soms met mijn ‘hulp’.
Mijn moeder zie ik niet.
Maar de herinneringen aan het plukken van de cantharellen;
De veiligheid van de nabijheid van mijn moeder;
De geur van gebakken cantharellen;
Ja: dat zit allemaal wel in mijn geheugen.
Bijzonder, dat dat allemaal weer werd aangeraakt door zo’n simpele vraag die ik aan anderen stelde: wat maakte je moeder/ je vader vroeger wat jij heel erg lekker vond?

Gebakken cantharellen

En dan die eindeloze hoeveelheid cantharellen, die ’s avonds werden gebakken.

Cantharellen met tomaten.
Cantharellen met ui.
Cantharellen met ei.

PS

Eigenlijk vond ik als kind cantharellen wel erg gewoontjes.
Nee: dan champignons – dat was pas echt deftig!

The following two tabs change content below.
Titia Liese transformeerde haar eigen vroege verlieservaring naar een doeltreffend en omvangrijk (zelf)hulpaanbod voor volwassenen die in hun jeugd een ouder verloren door overlijden. Ervaringsgenoot, ontwikkelaar, inspirator, counselor, trainer, auteur, uitgever en eigenaar van de website Verlaat Verdriet.NU. Titia Liese: 'Je hebt een leven te winnen!'

2 gedachten over “Mijn moeder, cantharellen en ik

  1. He Titia,
    Mooi verhaal van je! Bijzonder……
    en volgens mij ben je nog steeds dol op ‘paddenstoelen’ of niet? Ik zie ze jou regelmatig maken en in Petersburg wilde jij destijds heel graag het pasteitje met paddenstoel.
    Liefs, Els

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *