Schuld en boete

 

 

 

 

 

 

‘Het lijkt wel of ik mezelf in een constante staat van ongenoegen houd.’
Het is lang geleden dat ik me dit realiseerde.
Voor mij al sinds lang geen realiteit meer in mijn dagelijkse leven van nu. Toch kwam het bij me op in een gesprek dat ik kort geleden had met een Verlaat Verdriet-ster (nu rond de 40, 10 toen ze haar moeder verloor na een lange ziekte-tijd).
Deze Verlaat Verdriet-ster vertelde over haar neiging om altijd (belangrijke) zaken uit te stellen.
En zichzelf al die uitstel-tijd te kwellen met de voortdurende wetenschap: ‘Ik moet iets doen.’
‘Ik moet mijn beloften nakomen.’
‘Ik moet mijn afspraken nakomen.’
‘Ik moet mij plicht doen.’

Toch doet ze het niet.
Ze stelt het uit.
En uit.
En uit.
Terwijl ze zich er 24 uur van de dag van bewust is.
‘Ik moet iets doen.’
Ze doet het niet.
En kwelt zichzelf.

Vicieuze cirkel

Wat heb ik het zelf ook gekend: deze vicieuze cirkel van schuld.
Van tekort schieten.
Van schaamte.
Van boete.
Van straf.
Wat heb ik het gekend: deze zelfondermijnende cirkel van schuld en boete.
Maar
Niet alleen wij beiden.
Deze vicieuze cirkel hoor ik vaak.
Van heel veel andere Verlaat Verdriet-ers.

Verwijtbaar

‘Ik weet heel goed wat ik doe’, vertelt de Verlaat Verdriet-ster.
‘Ik ben me ervan bewust, dat ik steeds weer in het onzichtbaar-zijn kruip.
Door me schuldig te voelen.
Door me machteloos te voelen.
Door te denken: ik ben het niet waard om er te zijn.
Door verwijtbaar tekort te schieten.
Door me in mezelf terug te trekken.
Door me onbereikbaar te maken voor andere mensen.
Door het daardoor nog erger te maken.
Door mezelf te straffen voor iets wat ik ook gewoon had kunnen doen’ 

Negatieve identiteit

‘Ik ben in een negatieve identiteit gestapt na het verlies van mijn moeder’, realiseerde ik me lang geleden.
‘Wat raar, dat geen enkele van de therapeuten die ik – als volwassene! – heb gehad dit heeft gezien.
Dat geen enkele therapeut met dat gegeven aan het werk is gegaan.’

In mijn blog van 22 juni j.l. schreef ik over die jas.
Die oude mottige jas.
Mag die uit?
Kan die uit?
Die jas van de negatieve identiteit is een heel hardnekkige jas.
En toch kan ook die jas uit!

Marlene Dumas

Het schilderij dat ik als beeld heb gebruikt, is een schilderij van Marlene Dumas  

The following two tabs change content below.
Titia Liese transformeerde haar eigen vroege verlieservaring naar een doeltreffend en omvangrijk (zelf)hulpaanbod voor volwassenen die in hun jeugd een ouder verloren door overlijden. Ervaringsgenoot, ontwikkelaar, inspirator, counselor, trainer, auteur, uitgever en eigenaar van de website Verlaat Verdriet.NU. Titia Liese: 'Je hebt een leven te winnen!'

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *