Verlate rouw: ons perspectief
Perspectief op kinderen
‘Kinderen zijn zo flexibel.’
‘Onderschat de veerkracht van kinderen niet.’
‘Kinderen passen zich gemakkelijk aan.’
Je kent deze waarderende uitspraken vast wel. Observaties van buitenstaanders. Perspectieven van volwassenen op kinderen. Op ons, de kinderen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren door overlijden.
‘Veerkracht?’ vraag je je af. ‘Gaat dat over mij?’
Perspectief op volwassenen
‘Zit je daar nou nog mee?’
‘Hoe lang is dat nu al geleden?’
‘Je bent er in blijven hangen.’
Je kent deze niet-waarderende uitspraken ook vast wel. Observaties van buitenstaanders. Perspectieven van volwassenen op volwassenen. Op ons, Verlaat Verdriet-ers die in hun jeugd hun ouder(s) hebben verloren.
Ze doen je pijn. Ben je er echt in blijven hangen?
Perspectief op onszelf
Waar het in een verlaat rouwproces ook – en eigenlijk vooral – om gaat is het perspectief dat wij op onszelf hebben. Onze waardering voor onszelf. Ons vermogen van onszelf te houden. Geduld te hebben met onszelf. Liefdevolle aandacht te hebben voor onszelf. Onszelf te omarmen. Oneindige liefde te hebben voor onszelf. Onszelf te laten weten dat we onvoorwaardelijk aanwezig mogen zijn.
Vandaag deelde een Verlaat Verdriet-ster een mooie tekst met me. Op mijn beurt deel ik hem graag met jou.
Margreet: dank je wel voor dit mooie perspectief.
As traumatized children
we always dreamed that someone
would come and save us.
We never dreamed that it would,
in fact, be ourselves, as adults.
Lezen
Titia Liese
Teruggaan om verder te kunnen