• | |

    Fiat

    DoorTitia Liese

    Teruggaan, om verder te kunnen. Bij de post vind ik de fysieke drukproef van m’n boek. Moet ik nu toch eerst nog een controle uitvoeren? Dat kan niet meer. Het document kan niet nog een keer weer naar Marieke, en dan nog weer naar mij terug. Ik zie het niet meer. Ik wil geen veranderingen meer aanbrengen, ook al omdat ik te goed weet dat een verandering ook weer gecontroleerd moet worden. Die tijd heb ik niet meer. Ik moet er nu maar op vertrouwen dat het goed is. Als gevolg van mijn afwezigheid heb ik gisteren ook de digitale drukproef op mijn computer geopend. Voor het eerst in lange tijd voel ik plezier en opwinding. Hier is mijn boek en het is bijna klaar. Gisteren heb ik het document een paar keer geopend om er naar te kijken. Het ziet er echt goed uit!

    Vandaag besluit ik niet langer te aarzelen. Ik geef mijn fiat aan de drukker. Als alles goed gaat, wordt het boek op 16 september afgeleverd. Waar? Daar heb ik nog niet voldoende bij stil gestaan. Het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek ligt in de opslag. Te veel, te omvangrijk, om thuis te hebben. Maar nu? Kan ik me er een voorstelling van maken hoe de omvang er nu uitziet? Wel een beetje laat om daarover te gaan denken. En wat erger is: ik wil er helemaal niet over denken. Ik schuif het weg. Eerst morgen de laatste trainingsdag van de derde groep van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. De groep die me zo na aan het hart ligt. Met wie ik in het voorjaar de ontdekking van de kanker en mijn angst voor de toekomst heb gedeeld. De laatste dag. Afscheid nemen. Ik wil dat helemaal niet. Tot ik me ineens realiseer dat het bij de kracht van de jaartraining hoort dat er een einde aan komt. En dat is morgen. En dat is goed. Ik kan me daar zelfs op verheugen. Het is zo’n mooi trainingsjaar geweest. Er is zo mooi gewerkt. Er heeft zoveel kunnen gebeuren met de individuele deelnemers en ook met de groep. Deze laatste dag sluiten we af met rituelen die de deelnemers uitvoeren. Het merendeel van hen heeft al laten weten hoe haar ritueel eruit zal gaan zien. Ik verheug me echt op morgen.

  • |

    Terugkomdag

    DoorTitia Liese

    Het nieuwe seizoen van de yoga is begonnen. Om de een of andere reden kom ik er niet toe er nu aan mee te doen. Ook al weet ik dat het me goed zou doen, toch schuif ik het voor me uit, en denk: later. In plaats van de boot in de ochtend te nemen neem ik om half vijf de snelboot. Ik ben dus niet op tijd terug voor mijn yoga-avond op dinsdagavond. In de ochtend en de middag heb ik samen met W. de Terugkomdag van haar individuele workshop van juli. Door de vakantietijd heeft er meer tijd dan normaal tussen de workshop en de Terugkomdag gezeten. Het is tijd om weer samen aan het werk te gaan, goed dat ik deze dag niet heb uitgesteld.

     

  • |

    Moe

    DoorTitia Liese

    Zaterdag ben ik, deze keer met laptop, weer op Terschelling aangekomen. Blij dat ik weer thuis ben, m’n bedje is nog opgemaakt. Ik voel hoe hard ik deze rust nodig heb, hoe moe ik emotioneel nog ben. Mijn lijf doet het goed, maar o mentaal, da’s echt een ander verhaal. De eerste dagen komt de laptop niet uit de tas, hoezeer ik ook het gevoel heb dat ik aan mijn voorgenomen werk moet gaan, ik doe het niet. Lees, fiets en ga eens de zee in. Maar schrijven: nee. Die ruimte heb ik nog niet. Vandaag is het anders. Ik heb de laptop op tafel gezet en ben begonnen. Negentien februari 2011 is de datum die ik boven de blog heb gezet. Ik ben begonnen met terugkijken.

  • | |

    Trainingsdag

    DoorTitia Liese

    Vandaag de derde dag van de vierde groep van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet gehad. Wat een mooie training is De kunst van het verbinden toch! Wat ben ik trots op deze training. Wat fantastisch, elke keer weer, om met Geerte samen te werken. Wij beiden hebben een heftig half jaar achter de rug, maar samen slagen we er in er te zijn voor ons programma en voor de cursisten. Zo’n mooie groep, zulke mooie, waardevolle mensen die met zoveel inzet werken aan hun verlate rouwproces. Wat heerlijk en bijzonder om dit te mogen doen! Morgen weer naar Terschelling. De overweging die ik een aantal keren sterk heb gevoeld, om W. te vragen de geplande Terugkomdag naar een andere dag te verschuiven – zodat ik wat langer op Terschelling kan blijven – heb ik uiteindelijk, na lang aarzelen, ter zijde geschoven. Nee. We hebben en afspraak op 7 september en die gaat gewoon door.